Της Φυλακής τα σίδερα... δεν ειναι για κανεναν

Έτυχε σήμερα να κατακλυστώ απο πληροφορίες για την ζωή στην φυλακή. Είδα δύο ταινίες (Boy A - Άγγελος) , ένα ντοκιμαντέρ (για την ζωή του "Άγγελου") κ ένα άρθρο για την ζωή στην φυλακή για το κελί Δ80 του κορυδαλλού, όπου άμεσα ή έμμεσα αναφερόντουσαν στο θέμα των φυλακών.
Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο απο το να σου στερούν την ελευθερία, το δικαίωμα να ονειρέυεσαι. Να παύεις να είσαι άνθρωπος, να περνάς τις πύλες των φυλακών και να γίνεσαι αυτόματα ένας ακόμη αριθμός. Πιθανότατα, ως ένας μέσος τυπικός πολίητς, δεν θα βρεθώ στην φυλακή. Δεν ξέρω αν θα άντεχα κλεισμένος κάπου, γενικά απεχθάνομαι τους τοίχους, ειτε έιναι στο σπίτι στην δουλειά σε ένα μπαρ. Θέλω να βλέπω τον ορίζοντα, τα αστέρια, το κύμα, να ελπίζω... Θυμάμαι τα Χριστούγεννα που συζητούσα με την Α. οτι ειχε παει με τον ερασιτεχνικο θίασο που ανήκει , να δώσουν μια παράσταση σε ένα παράρτημα των φυλακών του κορυδαλλού, εμπειρία αξέχαστη, με τους κρατούμενους να κλαίνε επι ωρα, μιας κ αυτή η παράσταση ήταν μια μικρή δραπετευση απο την τιμωρία τους.
Άτομα παραστρατημένα, η ζωή δεν ήταν καλή μαζί τους, απο την αρχή της ζωής τους, όλα έτειναν στο κακό.. με αποτελέσμα να χάσουν την ελευθερία τους, τα όνειρα τους, την αγάπη για την ζωή. Είναι πολλοί εκείνοι που προτιμούν να βάλουν ένα τέλος στην ζωή παρά να ζουν εκει, με τις συνθήκες ντροπής. Συχνά πυκνά γίνονται εξεγέρσεις, απεργείες πεινας, απαιτώντας καλύτερη μεταχείρηση. Φυλάκές βέβαια δεν είναι μονάχα οι τυπικές. Μπορεί να είναι μια πόλη η οποία σε έχει υπνωτίσει και αιχμαλωτίσει με τα τσιμεντένια δεσμα της. Μπορεί να είναι μια ολόκληρη χώρα η οποία να μην σου επιτρέπει διάφορα, ή να είσαι λάθος πολίτης σε μια λάθος χώρα σε μια λάθος στιγμή.. (βλέπε Γάζα)...
Ας ευχηθούμε όλοι στην υγειά των ονείρων μας.

The return, the begining

Απόγευμα πρωτοχρονιάς, ένα νέο έτος είχε μόλις αρχίσει, γεμάτο υποσχέσεις, για να διαψευσθούν κ αυτές στην πορεία. Οι δρόμοι άδειοι, οι άνθρωποι είχαν κλειστεί στα σπίτια τους να γιορτάσουν με τους δικούς τους, να απολαύσουν αυτες τις όμορφες στιγμές ξενοιασιάς.
Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού ,κρύο σκοτεινό. Βρισκόταν μονάχα εκεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο και το ενυδρείο με τα ψάρια-survivor. Ερχόμενος απο μια περίοδο διακοπών, όπου η ζεστασιά των δικών μου ανθρώπων ήταν σε κάθε της στιγμή παρούσα, μου έκανε τρομερή εντύπωση η συναισθηματικά νεκρική σιγή που επικρατούσε γύρω μου.
Σκέφτηκα "τι κάνω εγώ εδώ?" , τα παράτησα όλα, έφυγα, πήγα να περπατήσω, να παρατείνω λίγο την αποφυγή της συνάντησης μου με τους παγωμένους τοίχους του διαμερίσματος. Περπάτησα στο κέντρο, έβαλα μουσική, Depeche Mode - I feel you, τι καλύτερο για ένα μυστήριο απόβραδο σαν ετούτο. Ο κόσμος παρέμενε κλεισμένος στα σπίτια του, αμάξια λιγοστά, λιγοστή κ η ηχορύπανση τους, με αποτέλεσμα να ομοιάζει το αστικό τοπίο ασύγκριτα ομορφότερο απο μια τυπική του ημέρα.
Οι μόνοι θαμώνες της κοντινής πλατείας ήταν κάποιοι σκύλοι, έκατσα μαζί τους, μιλήσαμε την γλώσσα των σκύλων, οπώς θα έλεγε και η Λένα Πλάτωνος. Είδα αμυδρά τον αστερισμό Ηριδανό, να ξετυλίγεται στον χειμερινό αστρικό θόλο, είδα και την νέα πανέμορφη κοίτη του Ηριδανού, μια υπερπολύτιμη σταγόνα ζωής ενάντια στο μπετόν.
Κράτησα την γλυκιά αθωότητα των σκύλων και την γαλήνη της νύχτας κ κατευθύνθηκα προς το σπίτι γεμάτος λαχτάρα για μια όμορφη χρονιά και με σθένος να μην την διαψεύσω ο ίδιος.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Εάν θα έπρεπε να δημιουργήσουμε μια λίστα top5 διαφόρων θεμάτων, με σκοπό να την χρησιμοποιήσουμε σε μια επερχόμενη συνέχεια του high fidelity, τότε θα προσπαθούσα να δημιουργήσω μια μουσική σαλάτα, ένα πάντρεμα λογοτεχνικών βιβλίων και μουσικών δίσκων, ένα τέλειο συνοικέσιο.
Αγαπημένη μου ασχολία στο ελεύθερο μου χρόνο είναι η ανάγωση εφημεριδών, περιοδικών, βιβλίων, να τα συνδυάζω με ταιριαστές μελωδίες και να δημιουργώ για αυτά ένα μουσικό περιτίλυγμα. Η συνήθεια αυτή απαντάται ιδίως στα μυθιστορήματα, τα οποία έχουν από μόνα τους μια ατμόσφαιρα, μια ψυχολογική ένταση συν τον χρωματισμό των τοπίων και των καταστάσεων που δημιοργεί η νοσηρή φαντασία του καθενός μας. Σου δίνεται έτσι η ευκαιρία να τα συνοδεύσεις με μια οικεία για αυτά μελωδία.
Ιδού μερικά παραδείγματα:

Τζων Φόουλς ¨Ο Μάγος¨ - Μ. Χατζηδάκις ¨Τζοκόντα¨
Το μυθιστόρημα ο μάγος διαδραματίζεται σε ένα ελληνικό νησί της δεκαετίας του ’50. Παρθένο ακόμη,προτού το κατασπαράξει η τουριστική ανάπτυξη, γεμάτο με τον αρχέγονο μυστικισμό της ελληνικής φύσης, με το συναίσθημα της γλυκιάς μελαγχολίας κ της ψυχικής υπέρβασης από οτιδήποτε άυλο να σε κατατρώει. Κάπως έτσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την Τζοκόντα του Χατζηδάκι. Μελωδίες που νιώθεις ότι παίζουν με το υποσυνείδητο σου,με το σημειο όπου βρίσκονται οι πιο γλυκιές αναμνήσεις από τις παλαιότερες ζωές σου. Μια γλυκιά αλμύρα συνοδεύει την κάθε νότα και μια αίσθηση απόδρασης προς το αρχιπέλαγος σε κυριεύει.

Α. Καμύ ¨Ο Ξένος¨ - Radiohead “OK computer”
Η απάθεια προς οποιοδήποτε συναίσθημα σε όλο το μεγαλείο. Η παράνοια είναι η δεύτερη φύση του συγκεκριμένου βιβλίου, σε ήρεμη μορφή όμως, έρχεται σιγα σιγά και ολοκληρωτικά τελειώνει τον σκοπό της. Κάπως έτσι ξετυλίγεται και το ok computer, σκληρό απαισιόδοξο, ακόμη και κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού και της παραλίας, ψυχραίνει τα πάντα γύρω του.

L. Blisset ¨Ο Εκκλησιαστής¨ - The Prodigy ¨Music for the jilted generation ¨
Ο Εκκλησιαστής, απέναντι στον σκοταδισμό, αντιμέτωπος με σκοτεινές δυνάμεις, δίνει μάχη σε τοπία μουντά γεμάτα λάσπη και πόνο, καλείται να αναζωογονήσει την ανθρωπότητα από το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει και με τρόπο επιμονο και μαχητικό το καταφέρνει. Η μαχητικότητα και η ένταση δεν λείπει φυσικά από τον συγκεκριμένο δίσκο των Prodigy, η πρωτοτυπία απέναντι στα μουσικά πρότυπα είναι εμφανέστατη. Σαν τυφώνας σηκώνει την μουσική σκηνή των 90’s και σκέπτονται τι είναι αυτό που τους χτύπησε.

Φ. Νιοστογιέφσκυ ¨Έγκλημα & Τιμωρία¨ - Joy Division ¨Unknown Pleasures¨
Ψυχολογική φόρτιση στο έπακρο, η ηθική συγκρούεται με την ατομική επιβίωση. Καταστάσεις οι οποίες σε ωθούν απέναντι από την σκληρή πραγματικότητα, την οποία την κρατάμε καλά κρυμένη μέσα μας, όμως κατορθώνει να εμφανιστεί δεξιοτεχνικά, κάθε γραμμή ανάγνωσης και η μάχη με τα έσω μας μεγαλώνει. Η μουσική των Joy Division λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Οι μελωδίες, η χροια της φωνης του Ian Curtis δεν σου αφήνουν πολλά περιθώρια, ένα τεστ με τις αδυναμίες, τις φοβίες σου σε κάθε νότα…

Τομ Ρόμπινς ¨Το άρωμα του ονείρου¨ - Sigur ros ¨Takk¨
Καταστάσεις αρχέγονες, καμία σχέση με τον δυτικό υλισμό, βαθιά πνευματικές, παγανιστικές. Ακόμα και οταν η σκηνή διαδραματίζεται σε αστικό τοπίο, δεν παίζει κανένα ρόλο αυτό, παρά μόνο τα αρχέγονα αισθήματα. Αυτό είναι το άρωμα του ονείρου. Αυτή είναι επίσης η μουσική των sigur ros, ταξιδεύεις με αυτήν σε μέρη μαγικά όπου η ανθρώπινη παρουσία είναι αμελητέα. Πώς να μην είναι έτσι οι μουσικές τους όταν προέρχονται από τα πιο παγανιστικά σημεία του πλανήτη, την Ισλανδία.

Χριστουγεννιάτικες Μελωδίες

Peder - and he just pointed to the sky

Αυτός είναι ένα δίσκος ο οποίος σιγά σιγά με κυρίευσε με την ατμόσφαιρα του. Η όλη κίνηση ήταν σίγουρα βάσει οργανωμένου σχεδίου. Αρχικά η πρώτη ακρόαση του σε άφηνε σχεδόν αδιάφορο, αλλά είχε ήδη εισβάλει μέσα σου και υποσυνείδητα σε προέτρεπε να τον ξανακούσεις, ξανά και ξανά έως ότου σου γίνει μια δεύτερη φύση. Δεν υπάρχει γκρίζα ημέρα, απο το χρώμα του ουρανού ή των πολυκατοικιών, που να μην τον ακούσω.
Οι διακοπές των χριστουγέννων, έχουν μια ατμόσφαιρα στάχτης μυστηρίου, αλκοόλ. Και αυτή είναι η πραγματική δύναμη του συγκεκριμένου δίσκου, να σε ωθήσει με την ατμόσφαιρα του στον χριστουγεννιάτικο αλκοολισμό. Πιστεύω ότι αυτό θα ήταν ένα ιδανικό soundtrack μιας χριστουγεννιάτικης ιστορίας γραμμένη απο τον Μπουκόφσκι, ή το cd που άκουγε μανιωδώς ένας καπετάνιος της στεριάς, ο Koy...
Αυτό θα είναι το χριστουγεννιάτικο soundtrack μου, χωρις ποτό, (εκτός κ αν..) αλλά με πολλές βόλτες στην συννεφιασμένη εξοχή, στα απομακρυσμένα βράχια, τα οποία περιμένουν καρτερικά την επόμενη θαλασσοταραχή με τα μανιασμένα κύμματα για να σκεπάσουν την ατέρμονη μοναξιά τους.

A shipwreck

shipwreck είναι η τελευταία αγγλική λέξη που έμαθα το καλοκαίρι προσπαθώντας να δείξω σε ένα Βρετανό φίλο μου το αρχαίο ναυάγιο ανοικτά από την νήσο Δοκό. Αυτή η λέξη ήρθε τώρα για να περιγράψει καλύτερα την κοινωνία μας.
Την στιγμή της γεννέσεως των γεγονότων βρισκόμουν σε μια σιεστα, καθως προετοιμαζόμουν να παω σε μια συναυλία. Μέσα σε λίγες ώρες άλλαξαν τα πάντα γύρω μου. Αποφάσισα να μην γραψω κάτι εν θερμώ, να περιμένω να κρίνω, να διαβασω και να ακούσω διάφορες απόψεις, να δω τα γεγονότα απο κοντά και όχι απο την πλανεύτρα τηλεόραση. Τελικά δεν τα κατάφερα να σταθώ όρθιος, να κρίνω αμερόληπτα, εγειρα απο την πλευρά της οργής και τώρα μαζεύω τα ψυχικά συντρίμια μου. Έγιναν τόσα πολλά απο τόσους πολλούς που δεν ξέρεις τι να πρωτοθίξεις.
Μια ανοησία ενός αστυνομικού ξεχείλισε τον κουβά της αγανάκτησης των πολιτών. Αυτός ο κουβάς έιχε τεράστιο πάτο, και όμως καταφέραμε να τον γεμίσουμε. Τα τελευταία έτη οι ζωές μα ς έχουν δυσκολέψει επικίνδυνα, και αντι να σου δώσουν μια χείρα βοηθείας, σε βυθίζουν ακόμα παρακάτω. Κρατουν για τους εαυτούς τους όλα τα καλά, σου τα κρύβουν, κανουν το παν για να κρύψουν το φαγοπότι και εσύ κοιτάς απαθής.
Φτάνει όμως η ημέρα που θα ξεχειλίσει αυτός ο κουβας, το ήθελε η μοίρα το αίμα ενός παιδιού να τον ξεχειλίσει. Κόσμος κατεβαίνει στους δρόμους αγανακτισμένος ο καθένας απο τα προβλήματα του. Κυριακή μεσημέρι λίγες ώρες μετά την δολοφονία, 10.000 κόσμος μαζεμένος οργισμένος. απίστευτο! αφησαμε ολοι τους καναπέδες, την απάθεια μας και κατεβήκαμε να διαμαρτυρηθούμε για την συνεχιζόμενη κοροϊδία. Και όμως μέσα σε λίγα λεπτά ο ενθουσιασμός μετατρέπεται σε μια απέραντη απογοήτευση καθώς τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει αποκλειστικά στους βανδαλισμούς.
Η κοινή γνώμη τρομοκρατείται, με τις τυμπανοκρουσίες των καναλιών φοβάται για την ίδια της την ζωή, αντί να κατέβει στους δρόμους να απαιτήσει αυτά που τις αξίζουν κλειδαμπαρώνεται στα σπίτια της. Η κυβέρνηση για ακόμη μια φορά σηκώνει τα χερια ψηλά μη μπορώντας ή μη θέλοντας να αντιδράσει. καίγεται ολη η αθήνα, όλη η Ελλάδα. Τις φωνες των πολιτών τις έπνιξε ο καπνός των καταστροφών, και η κυβέρνηση σταθερά πουθενά. Πολίτες εναντίον πολιτών, να παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους, τα κόμματα να προσπαθούν να κερδίσουν καποιο μικροπολιτικό όφελος κάνοντας δηλώσεις εντυπωσιασμού και λάσπης. καταστάσεις κωμικοτραγικές για Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.
Τα κανάλια στα χαρακώματα του πολέμου της τηλεθέασης, να προσπαθούν να ηγηθούν στην κούρσα τρομοκρατίας του λαού αλλάζοντας ηχητικά βίντεο (Mega channel), να παίζουν ξανά και ξανά τις λεηλασίες, αδιαφορώντας παντελώς για την λαϊκή οργή και για τα πραγματικά αίτια που μας έφεραν εδω, να τις εμπλουτίζουν με μουσικές απο το ost της ταινίας "Τα σαγόνια του καρχαρία". Και για τα πραγματικά κίνητρα?ΤΙΠΟΤΑ. Μόνο τα ξένα ΜΜΕ (Liberation, guardian, le monde κ.α.) έκαναν λόγο για την συνεχιζόμενη σαπίλα της ελληνικής κοινωνίας.
Και η κυβέρνηση ακόμη απούσα, αλυσοδεμένη στο άρμα της εξουσίας της να μην θέλει να το αφήσει παρά των καταιγισμό των σκανδάλων, τα κατάφερε πάλι με την τύχη γκαστόνε που την διακρίνει. Μοιράζει τώρα προεκλογικά βοηθήματα επούλωσης των πληγών που η ίδια άφησε να ανοιξουν, σαν τα περσινά 3χίλιαρα στους πληγέντες των πυρκαγιών.
Στο ιδιο έργο θεατές... για αλλή μια φορά. Καλά έκανε ο φίλος μου ο Γ που τα παράτησε όλα και έφυγε για Λονδίνο. Όπως είχε πει κ ο Παπανδρέου ο συγγραφεύς, "Η Ελλάδα είναι μόνο για τα Σαββατοκύριακα".
Για εμάς που κάτσαμε εδώ, στο μερος που αγαπάμε, το μόνο που μας μένει είναι αρχικά να κινηθούμε ατομικά, να ξυπνήσουμε τους εαυτούς μας απο τον λήθαργο, να απεγκλωβιστούμε απο τα δεσμά των υποχρεώσεων και των τρελών ρυθμών που έχουμε οι ίδιοι τυλίξει τους εαυτούς μας. Αυτά για αρχή, δεν είναι και λίγα... Εις το επανειδείν...

ΥΓ ..and if you tolerate this, your children will be next

Poni Hoax

Οι Poni Hoax είναι ένα ένα κατά βάση electropop συγκρότημα με έδρα την Γαλλία. Και κάθε άλλο παρά hoax ( ελλ. φάρσα, εξαπάτηση) είναι. Είχα την χαρά να τους δω ζωντανά χθες, τους ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα, μου ειχαν μιλήσει για αυτούς αλλα δεν είχα δώσει σημασία. Με το πρώτο άκουσμα κόλλησα απο τον ήχο τους και την χροιά της φωνής του nikolas ker. Μου θυμίζει κάποιον ο οποίος ετοιμαζόταν να ταξιδέψει προς την Αμερική, αλλά τελικά ταξίδεψε προς αλλού..
Η χθεσινή παράσταση τους ήταν απίστευτη, ακόμα ο ήχος τους κυλλάει μέσα μου. Απόφαση τελευταίας στιγμής η παρουσία μου εκεί, αλλά δεν το μετάνοιωσα καθόλου. Η δυναμη που ωθούν προς τα έξω δείχνει ότι πρόκειται για κάτι πολύ ξεχωριστό και το ξέρουν και οι ίδιοι. Κεντρική περσόνα ο τραγουδιστής, νευρικός στην σκηνή, μανιακός καπνιστής, μανιακός γενικά. Όπως είπα και στην m. μου θύμιζε εξ όψεως τον hunter Thomson όπως τον είχε υποδηθεί ο Ντεπ.
Κρίμα που είχε λίγο κόσμο, κρίμα που δεν έχουν ακόμη την θέση που τους αναλογεί, δλδ του indie,pop-rock electropop supergroup, αν και έιμαι βέβαιος οτι σε λίγο καιρό όλοι θα μιλάνε για αυτούς.
Αυτά ήταν τα θετικά της βραδιάς..
Τα αρνητικά ήταν ότι το Fuzz πλεον δεν είναι συναυλιακός χώρος, με το να στοιβάζεις ένα μπαρ ακριβώς μπροστά απο την σκηνή, καταστρέφεις την επαφή του κόσμου με το συγκρότημα, και για αυτό το λόγο ακριβως πας σε μια συναυλία..
Επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την επιλόγη των σχημάτων της συγκεκριμένης βραδιάς. Ενα electropop συγκρότημα, μαζί με 2 house disco dj's. Εαν θέλεις να γεμίσεις την βραδυά για να δικαιολογήσεις το τσιμπημένο εισιτήριο (30 € στην είσοδο!), επέλεξε τουλάχιστον σχήματα που ταιριάζουν. Το παραπάνω γεγονός είχε να συγκεντρωθούν 2 διαφορετικών ειδών σύνολα. Ένα σύνολο που έιχε έρθει για τους poni hoax και ένα άλλο σύνολο fan των amateur boyz και του trend που έχει δημιουργήσει η Lifo.. Με αποτέλεσμα η συναυλία να είναι καπως ψυχρη.
Μπορεί να υπήρχαν αρνητικά, αλλά κρατώ την εμφάνιση των poni hoax και ανυπομονώ να τους δώ ξανά σε ενα πιο οικείο, ζεστό μέρος.



ΥΓ. Θεος Ντράμερ!!!

Poni Hoax - You're gonna miss my love

A New Day

Δευτέρα πρωί..Δεν ήθελα με τίποτα να ξημερώσει εκέινη η ημέρα. Να ξαναβρεθώ στο πάλκο, να υποδηθώ τον μικρό μου ρόλο, σε ένα ανούσιο θεατρικό, με ανούσιους συμπρωταγωνιστές. Σαν πρωτη πράξη αυτού του θεατρικού έργου: Αναμονή στην ουρά του ΟΑΕΔ, μαζί με μια σειρά απο άτομα που περίμεναν καρτερικά για την ανανέωση της κάρτας ανεργίας τους. Και απέναντι ένα οίκημα - βίλα, με το κοντοκουρεμένο γρασίδι του και την πισίνα του. Τραγική αντίθεση...

Εκεί όπου όλα σου φταίνε, η καθημερινότητα σε έχει καταβάλλει και το μόνο που σου έχει απομείνει έιναι να μοιζεριάζεις και να γκρινιάζεις, έρχεται ένα τυχαίο γεγονός να σου τα αλλάξει όλα. Ένας όμορφος κανελί σκύλος, κάνει την βόλτα του με το αμάξι της κυράς του. Χαρούμενος ανέμελος που τον κτυπά ο αέρας, ζει για την στιγμή, μοιράζει απλόχειρα την αγάπη του και την εισπράτει παλι πίσω.

Παράδειγμα προς μίμηση αυτός ο σκύλος, όπως ο ασιάτης μετανάστης, υπάλληλος βενζινοπωλείου, παρ'όλα τα προβλήματα του δεν χάνει το χαμόγελο του. Όπως η κυρία με το κατάστημα ζωοφιλίας, με την αγάπη της για τα ζώα να κάνει την αύρα της να αστράφτει και να ταρακουνά εσένα να ξυπνήσεις απο τον μικροαστικό σου λήθαργο. Όπως η ηλικιωμένη κυρία με την όμορφη γάτα, που η καλοσύνη της δεν αφήνει τον χρόνο να την αλλοιώσει.

Χρειαζόμαστε απαραιτήτως μικρές αυθεντικές πινελιές στην καθημερινή μας ζωή για να μπορούμε να κοιτάμε μπροστά με αισιόδοξία και να τραβάμε προς αυτή την κατεύθυνση τους αγαπημένους μας συνοδοιπόρους. Αυτό μου έχει λείψει τον τελευταίο καιρό, οι συνοδοιπόροι χάνονται σιγά σιγά στα στενά υγρά σοκάκια, μα τόσο αυτό με πεισμώνει να ψάχνω και να ανακαλύπτω.

...It's a beautiful day
01/12/2008
Καλό Μήνα