Under the milky way...

Έχει σκοτεινιάσει. Τα πρώτα αστέρια κάνουν την εμφάνιση τους στον νυχτερινό ουρανό. Ετοιμάζομαι να κάνω μια τελευταία είσοδο προς την θάλασσα προτού επιστρέψω σπίτι. Το νερό είναι ευχάριστα δροσερό. Δυστυχώς θυμάμαι ότι δεν μπορώ να σκεπάσω το κορμί μου με τα κρυστάλλινα νερά. Εδώ και χρόνια το κορμί μου αρνείται πεισματικά να βυθιστεί, επιπλέοντας αγέρωχα στον υδάτινο ορίζοντα σαν ένας κορμός δέντρου, θαρρείς ότι τα αστέρια το τραβούν προς τα άνω και σαν μαριονέτα το περιπαίζουν.
Μου έχει στοιχίσει αυτή η πάθηση μου. Θα μπορούσα βέβαια να γίνω ο υπερήρωας ναυαγοσώστης ή ο ατρόμητος κομάντο του rainbow warrior, μα στην συγκεκριμένη περίπτωση θα προτιμούσα να ήμουν ένας συνηθισμένος λουόμενος, να σκεπάζει το νερό την ψυχή μου, να την δροσίζει από όλα τα πυρωμένα θέματα, ανάθεμα τα θέματα, που μας σουβλίζουν καθημερινά. Δεν πειράζει, θα το υποστώ για άλλη μια φορά. θα περιμένω μια αγαπημένη αγκαλιά να με δροσισει και να με ποτίσει με την γλυκιά της άλμη.
Η βραδιά είναι τουλάχιστον υπέροχη. Η γαλήνη που επικρατεί γίνεται αντιληπτή από όλους μας και επικρατεί μια ευχάριστη διάθεση. Τα χαμογελαστά πρόσωπα είναι πιο πολλά και από τα αστέρια και ορισμένα χαμόγελα πιο λαμπερά και από την ίδια την πλανεύτρα την Σελήνη. Σιγοψιθυρίζουμε όλοι μας, μακάρι να ήταν έτσι κάθε βράδυ, μα η σπανιότητα της συγκεκριμένης νύχτας την κάνει τόσο ξεχωριστή....

"Η Σιωπή" Δοκιμάζοντας τα σιωπηλά μας όρια

Είναι φορές που η σιωπή μας αποκαλύπτει πολλά περισσότερα απο όλες μαζι τις αμφίδρομες μορφές επικοινωνίας. Καθώς βρίσκεσαι με ένα αγαπημένο σου άτομο (ο σκύλος αν και το πιο αγαπημένο σου ον, δεν μετράει στο συγκεκριμένο παράδειγμα) νοιώθεις οτι τόσα έχεις να πεις μα λύση δεν βγαίνει. Έρχεται μια στιγμή ηρεμίας, ενός απάνεμου διαλόγου, όπου το σώμα η αύρα, το βλέμμα παίρνουν τα ηνία και καθαρίζουν την αυρα σου απο όλα τα συσσωρευμένα βάρη.

Η Σιωπή είναι ιερή ιδίως όταν συνομιλείς με την ψυχή σου. Οταν οι βάνες των εξωτερικών συναισθημάτων στερέψουν εντελώς, σταματώντας ακόμη και την ροή των ίδιων σου σκέψεων, τοτε συνομιλείς αληθινά με την ψυχή σου, ακούγοντας τι θέλει αυτή, τότε βλέπεις τον αληθινό κόσμο, τον κόσμο που ζεις προς το ΄καλύτερο, προς το χειρότερο.

Οι λεγόμενες ασκήσεις αφωνίας, έχουν τα δικά τους ιερά, το αγαπημένο μου ιερό βρίσκεται στον βραχολιμένα του Πόρτο Ράφτη εκεί που το κύμα μας φιλτράρει την τσαλακωμένη αύρα μας. Καιρό έχω να το επισκεφθώ και μου έχει στοιχίσει.

Ημερολόγιο Καταστρώματος

Γήινη Ώρα 23:10
δεν μπορω να βρω τα κλειδιά της μηχανής, του σκάφους, έχω εγκλωβιστεί στην στερια.Με κυνηγάνε γνωστοί και άγνωστοι, θελοντας να με ποδοπατήσουν, να γινω ένα μέρος απο τα πτώματα, να σχηματίσουμε μια ανθρώπινη πυραμίδα, γιανα μπορέσει ο κυνηγος να καλύψει προσωρινά την ακορεστη πείνα του για τις προσωπικές φιλοδοξίες
Προέρχομαι απο έναν υδάτινο κόσμο, όπου το ΕΓΩ έχει κριθεί αντισυνταγματικό εδω και πολλες γενεές. Η αποδοχή μου για το πρόγραμμα erasmus στην στεριά ίσως μου αποβεί καταστροφική, θα κολλήσω κ εγω απο τον ιο της φιλοδοξίας, σαν βδελα θα κολλήσει στο δέρμα μου ένα είδος κοστουμιου κ ένα ψεύτικο χαμόγελο το οποίο θα εξαφανίζεται αυτομάτως επειτα απο την λήξη της παρεύρεσης με άτομα, ποταπά μπροστά στο μεγαλείο μου...
Δεν θέλω να γίνω έτσι, θελώ να επιστρέψω στην υδάτινη ουτοπία μου, μα δεν βρισκω τα κλειδιά. Ξέρει καποιος το τηλέφωνο του κλειδαρά?

Ποδηλατώντας

Ολο και πιο πυκνη είναι η εμφάνιση των ποδηλάτων στο αθηναϊκό κέντρο, ακόμη και αν δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι.Μαθημένοι να ζούμε παραβαίνοντας τους κανόνες, και να υπήρχαν ποδηλατόδρομοι, παλι και τα αμάξια θα κυκλοφορούσαν μέσα και οι ποδηλάτες θα ποδηλατούσαν παντου

.Το καλό με τα ποδήλατα είναι ότι πέρα απο την άθληση,μια βόλτα στις υπο εξαφάνιση όμορφες γωνιές της Αθήνας (Φιλοπάππου, περιφερειακός Λυκαβητού, Δ. Αεροπαγήρου, Θησείο - Μοναστηράκι -Συνταγμα, Άλιμος)σου προσφέρει και ψυχική ηρεμία.

Μιλάω κυρίως για την Αθήνα διοτι μονο για αυτην μπορώ να εκφέρω αποψη, αφού είμαι εγκλωβισμένος σε αυτήν, αλλα και το τι κάνει η υπολοιπη ελλαδα, δεν ενδιαφέρει κανέναν.δυστυχως.

Αντε λοιπον καβαλάτε κ μην περιμένετε να πατε στην Ευρώπη για μια βόλτα με ποδήλατο..

Ισορροπώντας

Θα'ταν η ώρα 8, ο ήλιος είχε άρχισε να κατηφορίζει (άρχιζε το δελτίο των 8 κ δεν ήθελε να το χάσει). Εμένα δεν με ενδιέφεραν οι ειδήσεις εκείνη την περίοδο, με ενδιέφερε η δική μου η ζωή μονάχα. Περιπλανιόμουν δίπλα απο την θάλασσα με τα ήρεμα νερά της. Σκιερ έκαναν την καθημερινή τους προπόνηση, σκίζοντας το νερό στα δύο, σαν την ζωή μας όταν έχουμε να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις. Εμείς ισορροπούμε ανάμεσα απο τις αποφάσεις μην ξέροντας που να κατευθυνθούμε, μα και να κατευθυνθούμε προς μια Πλευρά, πάλι στο ίδιο σημείο θα είμαστε. Θέλουμε το νερό να σταματήσει να μας κτυπά με την ορμητική του δύναμη, θέλουμε να χαμηλώσουμε ταχύτητα και να είναι όλα ομαλά, μα τότε θα βουλιάξουμε στα προβλήματα μας, σαν τους σκιερ που παρατάν την προσπάθεια τους..
Το χάος, η ένταση δημιουργούν μια τέλεια ισορροπία, ανάμεσα στις χαρές και τις λύπες μας, και με συμμάχους αυτά πορεύουμε μπροστά, προς τα αστέρια...Πως θα ήξερες αν κάτι ήταν ωραίο όταν δεν είχες γνωρίσει την ασχήμια..ε?

Yes Boss..

Το καλό με την μουσική είναι οτι μπορει να παραμερίσει τις υπολοιπες αισθήσεις, να τις κλείσει για λίγο στο υπνοδωμάτιο τους, να σε παρει απο το χέρι και να ταξιδέψετε μαζοι, σε τόπους μαγικούς. Ακουω το Hess is more - yes boss για πολλοστή φορά, σκέφτομαι τα κόκκινα χείλη της τραγουδίστριας και ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα beach bar με όμορφη παρέα, η θάλασσα ακούγεται σεξουαλικά ταραγμένη και αγκαλιασμενα κορμια στην παραλία φωτίζονται αμυδρά απο την σελήνη. Οι υπόλοιπες αισθήσεις χτυπουν με μανία την πόρτα για να βγουν εξω και να συνεχισουν την αδιακοπτη εργασια τους, αλλα η μελωδία δεν τις αφήνει, διατηρει το μυαλό στα μερη που θέλει με την παρέα που θελει και του ψυθυρίζει yes boss...

ΤοιχοΔιώκτες των Ονείρων

Ένα τοίχος απλωθηκε ξαφνικά μου. Όχι ήταν εκει, ηταν είναι και θα είναι για πολυ καιρό. Το μυαλό μου ταξίδευε απλως, στις παραλίες τις προσφατης λήθης, παρέα με το αυγουστιατικο φεγγαρι και τον γαληνιο ήχο του κύματος. Ξεχάστηκε με αυτες τις σκεψεις, χαμογέλασε απο ικανοποίηση, αλλα σκονταψε πανω στον ανυπερβλήτο τοιχο της ασχημιας και της απομονωσης. Η ανάγκη για βελτίωση της καθημερινής μας ζωης είναι κατι παραπανω απο επιτακτικη. Ενας ένας θα συντριβεται στους υψωμένους τοιχους και η οσμη των σκουπιδιων θα τον βυθιζει περισσοτερο στον εφιάλτη του. Το αντίδοτο, μια εικόνα πρασίνου, ένα χαμόγελο, μια ελπίδα βρισκονται μακρυά, αλλά προσμονουν την ζεστασιά μας να τα φέρουμε κοντά μας.
Ωραίες οι διακοπές δεν λέω, αλλά να περιμένεις έναν ολόκληρο χρονο μιζέριας για λίγες μέρες ξεκούρασης μου την δίνει στα νέυρα. Πάω να συνεχίσω να κοιτάω επιμονα τον απέναντι τοιχο μπας και ντραπει και αποχωρήσει ευγενικά.