My 10 companions

Στο ταξίδι της ζωής συνάντησα δέκα συντρόφους. Εξαιρετικοί, ο καθένας με τον τρόπο του, την σοφία του, μου έμαθαν πολλά, πάρα πολλά, τους ευχαριστώ για αυτό και θα τους έχω πάντα στην καρδιά μου. O καθένας τους ένας κόσμος ολόκληρος, τους συνάντησα τυχαία ή με σύστησαν σε αυτούς, έκατσα με προσοχή και άκουσα τις ιστορίες τους, ενθουσιάστηκα με αυτές, ένιωθα ότι ήμουν μέρος τους, ότι ήταν εμπειρίες δικές μου που είχα ζήσει σε κάποια ζωή που τώρα δεν ενθυμούμαι. Για να μην πολυλογώ, αν και οι περισσότεροι θα τους γνωρίζετε να σας συστήσω τους κυρίους ! : 

- Χερμαν Εσσε - Ο λύκος της Στέπας

- John Fowles - O Μάγος

- Νίκος Καζαντζάκης - Ζορμπάς

- Luther Blisset - Ο εκκλησιαστής

- Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο

- Ουμπερτο Εκο - Το εκκρεμές του Φουκώ

- Φερνάντο Πεσσοα - Το βιβλίο της ανησυχίας

- Τομ Ρομπινς  - Το άρωμα του ονείρου

- Φιοντορ Ντοστογιεφσκυ - Έγκλημα και τιμωρία

- Arturo perez Reverte - Ο Ναυτικός Χάρτης

To να αρχίσω να μιλώ για τον καθένα δεν έχει νόημα, τα λόγια μου είναι περιττά, τόσο λίγα να περιγράψουν το μεγαλείο τους.  Αν τους συναντήσετε κι εσείς στο δρόμο σας, να περιδιαβαίνουν ασκόπως, σταματήστε τους και ζητήστε τους να σας διηγηθούν την ιστορία τους, για ταξίδια στον Μεσαίωνα, στις Σπέτσες του 1950 , στην Κρήτη, στην Δυτική Αμερική και το Μεξικό, σε μέρη που γνώρισαν τυχοδιώκτες, ξεχασμένους θεούς, femmes fatalles, βιβλιοπώλες, λογιστές, καπετάνιους, ερωτεύτηκαν, μίσησαν, φθόνησαν, ξεγέλασαν, απογοητεύτηκαν  Τα βιβλία είναι σαν να κανεις έναν νέο φίλο, μια νέα σχέση ξεδιπλώνεται, έτοιμη για πτήση, μια πτήση που μπορεί να είναι σύντομη και άνευ ουσίας ή μια πτήση αξέχαστη που θα την θυμάσαι για μια ζωή, μια ανάμνηση με το αστρόπλοιο της φαντασίας!

ΥΓ. Ευχαριστώ τον Ν. την Μ. , τον Α., την Μ., τον Λ., τον Δ. και την Ε. που προέβησαν στις απαραίτητες συστάσεις :) 

Αυτά.

Social Network Problem / system error

Τι θα μείνει απο την δεκαετία που σαν αστραπή και αυτή μας πέρασε? 

Μα φυσικά η εμφάνιση του web 2.0 και των social networks (myspace, hi5, facebook, twitter, youtube  κτλ). Ήλθαν ξαφνικά στην ζωή μας και κατευθείαν την κυρίευσαν. Έγιναν το κυριότερο θέμα συζήτησης σε παρέες, άπειρες ώρες σπαταλήθηκαν για αυτά, με ή χωρίς την παρουσία ενός υπολογιστή, έγιναν τρόπος ζωής, κομμάτι της αληθινής μας ζωής, και σε πολλές περιπτώσεις πολύ πιο σημαντικό. 

Οι περισσότεροι τα υποδέχθηκαν με χαρά, ορισμένοι τα απέριψαν κατευθείαν και συνέχισαν την ζωή τους ως είχε, αρκετοί τα χρησιμοποίησαν έχοντας διαρκώς επιφυλάξεις για την χρησιμότητα τους. Στην τελευταία κατηγορία θα εντάξω τον εαυτό μου. 

Η ζωή αλλάζει διαρκώς, ανέκαθεν ο κυριότερος μοχλός ανάπτυξης μιας κοινωνίας ήταν η ανταλλαγή προϊόντων και ιδεών. Οι ρυθμοί ανταλλαγής αυτών ξεκίνησαν απο ρυθμούς χελώνας και σήμερα έχουν καταλήξει να κινούνται απίστευτα γρήγορα. Ειδικά η ανταλλαγή ιδεών και πληροφοριών που είναι και το ζητούμενο μας, κινείται σε εξωπραγματικούς ρυθμούς.Η ιδιωτικότητα παύει να υφίσταται. Παλαιότερα εαν δημοσιοποιούσες κάτι απο την προσωπική σου ζωή, θα γινόταν γνωστό στο  στενό σου περιβάλλον, σιγά σιγά θα επεκτεινόταν σε ξένα άτομα και θα χανόταν στον χρόνο. Πλέον αυτό δεν υφίσταται, μια πληροφορία οταν δημοσιοποιείται στον αγωγό ενος social network εξαπλώνεται παντού ταχύτατα, αυτό έχει τα θετικά του και τα αρνητικά του. Αρχικά πρέπει να αναλογιστούμε αν και κατά πόσο θέλουμε να δημοσιοποιηθεί αυτή η πληροφορία. Αυτό είναι το ζητούμενο ολης της κουβέντας που γίνεται. Εαν δεν θέλουμε να δημοσιοποιηθεί απλώς δεν το αναφέρουμε (πχ χθες είχα παει στο τσοντοσινεμά της Ομόνοιας και δεν πρέπει να το μάθει κανείς διότι είναι επαίσχυντο οποτε δεν το αναφέρω, μα μόλις το ανέφερα και τώρα όλοι θα ξέρουν τα πάθη και τα λάθη μου!) 

Το παν είναι να ξέρουμε πάντοτε τι θέλουμε να δημοσιοποιηθεί και τι όχι. Αλλά εδώ υπάρχουν δύο παράγοντες όπου περιπλέκουν την κατάσταση. Ο πρώτος παράγοντας είναι η ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή και επιβεβαίωση, και μεσα απο την δημοσιοποίηση των προσωπικών του δεδομένων προσπαθεί να πετυχει αυτό. Δημοσιοποιώ που πήγα, τι έκανα, τι έφαγα για να δείξω ότι είμαι ένας ενδιαφέρον άνθρωπος άξιος προσοχής. Φτάνω σε σημείο να κάνω πράγματα μόνο και μόνο για να έχω την δυνατότητα να τα δημοσιοποιήσω. Πολλοί (βάζω και τον εαυτό μου μέσα)  τραβούν φωτογραφίες μόνο και μόνο για να μπορούν να τις ανεβάσουν σε κάποιο social network. Σήμερα έγραψα στο προφίλ μου "Day is too short, to many things to tweet, post, google, expose..." αυτή η σκέψη ακριβώς με προβληματίζει. Κάνουμε πλέον πράγματα για τον εαυτό μας, ή κάνουμε πράγματα με σκοπό να δημιουργήσουμε ένα ιδανικό ιδεατό προφίλ? Κατά πόσο θα θέλουμε να ξερει ο οποιοσδήποτε στοιχεία της ζωής μας? Την απάντηση την δίνει ο καθένας για τον εαυτό του, και το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι να μην ξεπερνά κανείς τα προσωπικά του όρια που θα τον δυσαρεστήσουν και καταπιέσουν τελικά. 

Ο άλλος παράγοντας είναι η ίδια η φύση της κοινωνίας. Αιώνες τώρα ζούμε στο ψέμα και την παραπλάνηση, στην προσωπική μας ζωή κάνουμε τερατώδη πράγματα, αλλά εφόσον δεν έχουν δημοσιοποιηθεί δεν έχουμε πρόβλημα, είμαστε ηθικά σωστοί. Μα αυτό αλλάζει σιγά σιγά, τα διάφορα επίπεδα της πολύπλευρης ζωής μας ενώνονται, τα προσωπικά, τα εργασιακά, τα κοινωνικά γίνονται όλα ένα, τίποτα δεν κρύβεται το ένα με το άλλο. Αλλά δεν πρέπει να συγκρούονται αυτά μεταξύ τους, σε ένα βαθμό βέβαια, το να είσαι σωστός στην δουλειά σου, και στην προσωπική σου ζωή να είσαι ένας αλκοολικός ή ένα απλό ρεμάλι προσωπικά σαν εργοδότη με αφήνει αδιάφορο, οι ρόλοι είναι συγκεκριμένοι, εφόσον για αυτό που σε εχω προσλάβει ανταποκρίνεσαι και με το παραπάνω, μου κάνεις. Η Γ καθώς ζήταγα την γνώμη της για αυτό το θεμα μου έστειλε ένα αρθρο επι του θέματος όπου ανέφερε για εναν πολιτικό σύμβουλο που έχασε την δουλειά του επειδή δημοδιοποιήθηκαν φωτος του οπου φόραγε ένα αμπαζούρ. Το βρίσκω γελοίο να απολύεις κάποιον έστω να του κάνεις κάποια παρατήρηση για αυτό το θέμα, την στιγμή που κυβενητικά στελέχη είναι τα χειροτερα καθίκια της Ελλάδος αλλά εφόσον δεν έχει αποκαλυφθεί κάτι για αυτούς δεν υπάρχει πρόβλημα. 

Δεν υπάρχει απάντηση αν είναι καλά ή κακά τα social networks. Η κοινωνία καλώς ή κακώς αλλάζει και εμείς θα πρέπει να την ακολουθήσουμε κρατώντας πάντοτε τις επιφυλάξεις μας. Για να συνοψίσω σε αυτό το χαοτικό θέμα, άποψη μου είναι να έχουμε πάντα γνώση των πραγμάτων, γιατί κάνουμε αυτή την ενέργεια, να γνωρίζουμε τα όρια μας και να μην ταράσουμε την σταθερότητα της ψυχοσύνθεσης μας. Όλοι θέλουμε αποδοχή απο τους γύρω μας, μα αυτό είναι ένα παιχνίδι τακτικής όπου ο πρώτος που θα πρέπει να μας αποδεχθεί είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Κατά πόσο βέβαια είναι δυνατό απο όλους μας να τιθασεύσουμε την ανθρώπινη δίψα για επιβεβαίωση είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό και εκεί πατάνε όλοι οι κερδοσκόποι των ζωών μας.......

ΥΓ To τραγούδι που συντροφεύει το κείμενο είναι το abel korzeniowski - swimming απο το εξαιρετικό soundtrack μιας  εξαιρετικής ταινίας a single man (συνήθως αυτά τα δύο ενώνονται) . Επιλέχθηκε διότι ταιριάζει με το περασμένο της ώρας, επειδή μου θυμίζει τα βραδινά μπάνια κάτω απο την πανσέληνο σαν την σημερινή, και επειδή αγαπώ αυτο το OST.

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2010 (AKA so far so good)

Πολλοί παραπονιούνται ότι το 2010 δεν έχει να μας επιδείξει κάτι αξιόλογο μουσικά. Θα διαφωνήσω σε αυτό το θέμα. Φυσικά οι εποχές με τα super bands και τους δίσκους διαμάντια έχουν περάσει σχεδόν ανεπιστρεπτή, και θα πρέπει να συνηθίζουμε σε αυτή την σκληρή ιδέα. Η μουσική πραγματικότητα τρέχει σε μια fast lane (για να θυμηθούμε & τους prodigy οι οποίοι έρχονται Ελλάδα 17&18/9!) , τα νέα συγκροτήματα εμφανίζονται μαζικά, τα λόγια που τα ακολουθούν είναι διθυραμβικά, αλλά με την δυναμική που εμφανίζονται, χρησιμοποιούν αυτή την δυναμική στο πολλαπλάσιο για να εξαφανιστούν. Κατά κάποιο τρόπο η τέχνη του Τζούντο έχει ενστερνιστεί απο την μουσική βιομηχανία..  Βασικά είμαι της άποψης ότι στο χέρι σου είναι τι θα ακούσεις, τι δεν θα ακούσεις, πόσο μουσική θα ακούσεις. Η πληροφορία υπάρχει και με το παραπάνω, αλλά απαιτείται προσωπικός κόπος για αποκωδικοποίηση αυτής της πληροφορίας. 

Άκουσα πολλά και διάφορα αυτό το πρώτο εξάμηνο του 2010, άλλα καλά, άλλα κακά, το σημαντικό είναι ότι βρήκα πολλά και διάφορα, απο μουσική είδη τα οποία τα είχα παραμελήσει, και με έκαναν να αισθανθώ πολύ όμορφα. Για αυτό τον λόγο το προσωπικό μου μουσικό εξάμηνο έκλεισε με θετικό πρόσημο ! 

Παρακάτω παραθέτω εκείνα που έκλεψαν την προσοχή μας. Η κριτική είναι απο αυστηρή προσωπική ματιά. Όλα τα τραγούδια παραπέμπουν στο youtube. 

TOP 5 TRACKS 2010

Electric Litany - Tears 

Υπέροχες μελωδίες απο ένα "Ελληνικό" συγκρότημα , μόνο και μόνο η εισαγωγή με τους στίχους απο την Σονάτα του σελληνόφωτος του Ρίτσου, φτάνουν και περισσεύουν...

Amon Tobin - Hey mr tree

O συνήθης ύποπτος ξαναχτύπησε, και αυτή την φορά δυναμικά! Ποτέ δεν μας απογοήτευσε ο Amon Tobin, γιατί να το κάνει τώρα?

Elvis Perkins in Dearland - Shampoo (2009) 

O elvis Perkins είναι ένας εξαιρετικός μουσικός της folk σκηνής, η οποία πλέον έχει επιστρέψει  για τα καλά. Όλο το  ομώνυμο άλμπουμ του είναι ωραίο και το shampoo η καλύτερη στιγμή. Πραγματικά το αγαπώ.

The irrepresibles - in this shirt

To συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο ντύνει μουσικά την ταινία μικρού μήκους The forgoten circus, έπεσε πάνω μας σαν κεραυνός τον Φεβρουάριο και ακόμη μαζεύουμε τα κομμάτια μας...

The Boy -  Eίμαι Αυτός

O the boy είναι αυτή την στιγμή ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Ελληνική μουσική σκηνή, η μουσική του κάθε άλλο παρα εύκολη θεωρείται, για αυτό άλλωστε και τον εκτιμώ που δεν κάνει πίσω τα στάνταρ του. Είχα την τύχη να τον ακούσω πριν ένα μήνα περίπου στο vinyl microstore σε ένα μη ηλεκτρικό live και το είχα καταευχαριστηθεί.

TOP 5 ALBUMS 2010

The National - High Violet

Οτι και να γράψω για τους National είναι λίγο, ανήκουν στα αγαπημένα μου συγκροτήματα, οπότε δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Αντικειμενικές όμως μπορούν να είναι οι τόσες θετικές κριτικές που έχει πάρει! Εύχομαι να τους καλέσει κάποιος τον χειμώνα, να τους δούμε σε έναν κλειστό, σκοτεινό χώρο όπως τους αξίζει και να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους. Επειδή μάλλον αυτό δεν θα γίνει (και τελικά θα ξαναέρθουν οι gogol bordello...) μάλλον θα πάμε μια βόλτα προς το Λονδίνο  στο τέλος του Νοεμβρίου... Top track :  bloodhouse ohio

Gonjasufi - A suffi & a killer

O gonjasufi έβγαλε πιθανότατα τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς και έναν απο τους καλύτερους της δεκαετίας. Μακάρι να διαψευσθώ και να γεμίσουμε διαμάντια σαν τον συγκεκριμένο δίσκο! Έβαλε και το χεράκι του ο κολλητός του Gaslamp Killer, και βγήκε αυτή η δισκάρα! Το tour τους της προηγούμενης εβδομάδας έκανε τον γύρο της Ευρώπης αλλά δεν πέρασε απο τα μέρη μας... Top track : she's gone

Caribou - Swim

Καλοκαιρινός ηλεκτρονικός δίσκος (indietronica?) , με αυτόν θα πάμε διακοπές θα κάτσουμε με τις ώρες στον ήλιο και θα σιγοτραγουδάμε sun sun  sun  sun !  Top track : sun 

Delphic - Acolyte

Όποτε το ακούω μου φτιάχνει την διάθεση! Dance διαθέσεις για οικιακή χρήση :) Top track : Counterpoint

Karen Elson - The ghost who walks

Δυσκολεύτηκα για το τελευταίο άλμπουμ, είπαμε ότι βγήκαν πολλά αλλά όχι και ότι άξιζε ολόκληρος ο δίσκος. Η karen Elson με την βοήθεια του άντρα της Jack white κυκλοφορεί έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο, δίχως να πρωτοπορεί και να βροντοφωνάξει. Την αγαπάμε σε όλα της, για την φωνή της, για την παρουσία της, για την  μυστηριώδη λάμψη που εκπέμπει. Δείτε μόνο και μόνο το βίντεο απο το The ghost who walks και θα καταλάβετε.

ΤΟP 5 ALBUMS (παλαιοτερων ετών τα οποία πρωτοάκουσα το) 2010

Serge Gainsbourg - Histoire De melodie Nelson (1971) 

Εντάξει είναι ντροπή αλλά το παραδέχομαι. Δεν είχα ακούσει αυτό το δίσκο μέχρι να δω την ταινία για την ζωή του serge gainsbourg. Το άκουσα φυσικά και το τοποθέτησα κατευθείαν στα top 20 αγαπημένα άλμπουμ όλων των εποχών. Μουσική ιδιοφυία ο serge, για αυτό άλλωστε διαπιστώνεις ότι έχει επηρρεάσει  άπειρους μουσικούς καλλιτεχνες. Top track: Melody

2econd Class Citizen - A World Without (2009) 

Πολλά πολλά δεν ξέρω για αυτό το άλμπουμ. Ξέρω μονάχα ότι μου το σύστησε η φίλη μου η Γ. και ότι αξίζει τρελά. Downtempo ηλεκτρονικές μελωδίες, προερχόμενες απο την Αγγλία όπου σίγουρα αξίζουν πολύ περισσότερη δημοσιότητα απο αυτή που έχουν. Top track: One by One (υπερκόμματος)

Antlers - Hospice (2009) 

Τους antlers τους είχα ακούσει απο περσι αλλά φέτος ουσιαστικά τους "ξεκοκκάλισα". Ο δίσκος όλος είναι αφιερωμενος σε μια ερωτική απογοήτευση. Μας πληγώνει όποτε τον ακούμε, διότι φθάνει βαθιά μέσα μας, και εμείς τον ακούμε και τον ξανακούμε... Top track : sylvia

The magnetic fields - 69 love songs (1999)

Ο magnetic field ανήκει στην κατηγορία όπου ξέρεις ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης αξίζει την προσοχή μας, το ραντεβού μαζί του το μεταθέτεις συνεχώς και φτάνει η στιγμή να έχουν περάσει 10 χρόνια απο την κυκλοφορία αυτού του διαμαντιού! 69 ερωτικά τραγούδια, γραμμένα έτσι για πλάκα, την στιγμή που άλλοι καλλιτέχνες πασχίζουν για ένα - δύο. Στίχοι σαρκαστικοί και κοφτεροί ταυτόχρονα... Top track : The book of love 

Mumford & sons - sigh no more (2009) 

Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι απο εκείνα που σε κάνουν να αισθάνεσαι όμορφα με τον ρυθμό τους. Καλοδουλεμένο τόσο στην ενορχήστρωση, όσο και στα φωνητικά, ποιος θα το περίμενε το 2010 θα ακούγαμε πάλι μουσική απο τα τηγάνια :) Top track : The cave

Πλούσιο το πρώτο εξάμηνο, βέβαια στην πορεία θα εμφανιστούν άλλα τόσα που μας είχαν ξεφύγει απο την προσοχή μας (βλεπε black keys...)  αλλά αυτά είναι ευχάριστες εκπλήξεις ! 

To blog ως πηγή ελευθερίας

Καιρό έχω να γράψω στο blog

Μα δεν έχω κάποιο συμβόλαιο με έναν εκδότη που θα με υποχρεώνει να γράφω συγκεκριμένα κείμενα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. 

Τα άτομα που με παρακολουθούν θα περιμένουν κάποιο κείμενο. Μα νομίζω πως μπορούν να αντέξουν με την δική μου απουσία. Άλλωστε ο μεγαλύτερος αναγνώστης είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Όταν εκείνος θελήσει να διαβάσει κάποιο κείμενο τότε το κείμενο εκείνο θα γραφτεί. 

Σκέψεις υπάρχουν, ανάγκη για γραφή υπάρχει, μα προτιμώ τις σκέψεις μου να τις αφήνω να αιωρούνται στα στεγανά του κεφαλιού μου, και όταν νιώθουν απελπιστικά εγκλωβισμένες εκεί, τότε και θα τις μεταφέρω κάπου πιο άνετα, όπου η τάξη θα κυριαρχεί και αυτές χαρούμενες σαν πολύχρωμες πεταλούδες σε ανθισμένο λιβάδι θα ξαποσταίνουν! 

Αγαπώ το blog μου διότι με κάνει να νιώθω ελεύθερος. Δεν με καταπιέζει, δέχεται να μοιραστεί τις ιδέες μου, είτε είναι παράλογες, είτε θλιβερές, είτε αιρετικές. Και αν δεν το τροφοδοτώ με νέες ιδέες τακτικά ποτέ δεν θα μου λέει τίποτα. Είναι ένας πιστός συνοδοιπόρος, ένα δεκανίκι που σε βοηθά να πατήσεις καλύτερα στο άγνωστο του έξω κόσμου. Ακόμα και ασυνάρτητα να γράφω όπως τώρα, ποτέ δεν με επιπλήττει, θα μου κλείσει πονηρά το μάτι και θα συνεχίσω απτόητος ξέροντας ότι την συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι αυτό που θέλω. 

Ιδέες υπάρχουν, μα προτιμώ να τις αφήνω ελεύθερες, μέσα στην αναρχία του εγκεφάλου να αποκτήσουν δικές τους αξίες. Μια ολόκληρη μέρα εργασίας μπροστά απο μια οθόνη σίγουρα παρεμποδίζει την ηλεκτρονική καταγραφή όλων εκείνων που μας απασχολούν. Σύντομα θα έρθουν και οι καλοκαιρινές διακοπές, το κεφάλι μας θα αδειάσει με τα ποταπά τα καθημερινά και τότε όλες μας οι ιδέες οι σημαντικές θα γιγαντωθούν και θα αξιώσουν ένα καλύτερο περιβάλλον διαβίωσης.

Μέχρι τότε..... θα δείξει! 

ΥΓ. To τραγούδι που ακούγεται ανήκει στους Σουηδούς JJ, με όνομα ecstasy και βρίσκεται στο προηγούμενο album τους No2. Ευχαριστώ πολύ το άτομο που το μοιράστηκε μαζί μου, και ευχαριστώ όλους όσους αγαπούν να μοιράζονται μικρά μυστικά με άλλους γνωστούς ή άγνωστους. Love is to share. 

SYNCH DAYS 2010

Απο τα πράγματα που με ευχαριστούν σε αυτό τον κόσμο είναι να ακούω μουσική. Τον περισσότερο χρόνο της ημέρας μου τον περνώ ακούγoντας διάφορες μελωδίες. Βασικά η μουσική είναι ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού μου. Δεν μπορώ να τον φανταστώ χωρίς αυτήν. Ούτε καν για αστείο! 

Anyway. Ανέκαθεν το καλοκαίρι είναι η εποχή των μεγάλων μουσικών γεγονότων. Εκεί γύρω στον Μαρτιο - Απρίλιο περιμένεις πως & πως την ανακοίνωση για το τι θα μας παρουσιαστεί στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. & φέτος η μεγάλη προσμονή έφερε την μεγάλη απογοήτευση. To eject με μια μέρα λιγότερο, με ονόματα περασμένων δεκαετιών, άξια λόγου βέβαια. Το rockwave festival πλούσιο σε ονόματα εκτός της rock σκηνής, δοκιμασμένες συνταγές για να τραβήξουν τον κόσμο στην εξωτική Μαλακάσσα.  Το sonisphere festival με ονόματα μεγαθήρια της μέταλ μουσικής ήρθε για να τρελάνει τον μέσο μεταλά, οχι εμάς δλδ. 

& το μόνο που μας απέμεινε ήταν ο συνήθης ύποπτος. SYNCH FESTIVAL. Κάθε χρόνο το SF προσπαθεί να βρίσκεται στην αιχμή της μουσικής σκηνής, με ονόματα φρεσκότατα που ειναι αυτη την στιγμή στην αρχή ή στην ακμή της καριέρας τους.Διάφορα είδη μουσικής σε εναν πολύ όμορφο χώρο όπως είναι η τεχνόπολη στο Γκάζι. Και τα καταφέρνει μια χαρά, ακόμα και χωρίς την σημαντική βοήθεια απο το φεστιβάλ Αθηνών όπου φέτος το άφησε ορφανό.  Ομολογώ κ ντρέπομαι για αυτό αλλά φέτος ήταν η πρώτη φορά που το επισκέφθηκα, κ αποφάσισα να το ξεκοκκαλίσω όσο μπορούσα. 

Τα ονόματα που παρέλασαν ήταν πολλά, απο διάφορα είδη μουσικής, παρουσίαζαν το έργο τους εναλλάξ στις 2 εξωτερικές σκηνές κ 3 εσωτερικούς χώρους. Κριτικές έχουν γραφτεί πολλές, αντιφατικές σε ορισμένα ονόματα, κ στα προσωπικά best of του 2μέρου, και αυτό είναι η επιτυχία του, η κάλυψη διάφορων ειδών μουσικής με έμφαση πάντοτε την πρωτοπορία. Φυσικά κ είχε ατέλειες, φυσικά και κυκλοφορούν σαφώς καλύτερα και πρωτοποριακά ονόματα αλλά να μην ξεχνάμε ποτέ ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και η συναυλιακή θέση μας δεν μας επιτρέπει να γκρινιάζουμε.

Το 2ήμερο είχε πολλά : Είχε πρώτα απο όλα την Peaches & τους A place to burry strangers να ισοπεδώνουν οτιδήποτε βρoυν μπροστά τους, αφήνοντας όλους μα όλους εκστασιασμένους (ειδικά για τους APTBS το είχα άχτι έπειτα απο εκείνη την ηχητικά άθλια νύχτα στο rodeo κ την καταευχαριστήθηκα την τωρινή εμφάνιση τους!) 

Είχε τους Get well soon να μας παρουσιάζουν τις γεμάτες συναίσθημα μελωδίες τους και να κάνουν ένα όμορφο ποδαρικό στο φεστιβάλ

Είχε τον Matt Elliot & τον Έλληνα Mattews με το Theremin του να παρουσιάζουν τις ιδιαίτερες μελωδίες τους στην υπέροχη αίθουσα του auditorium. (O Matt Elliot ειδικά φανταστικός, με μια κιθαρα κ με μια κονσολα στα ποδια να δημιουργει ηχους και να τα παρουσιαζει συνολικα σαν μια μεγάλη μπάντα, ωραιος αλλά εκείνη την ώρα θέλαμε κάτι πιο δυνατό κ το βρήκαμε στους Fuck Buttons). Τους βρήκαμε στην αιθουσα D7 όπου η ζέστη καραδοκούσε κ δεν μας άφησε να τους απολαύσουμε, εκεί ήταν την επόμενη μέρα κ ο Dj Krush κ στο καπάκι ο Cayetano, πολυαγαπημένοι κ οι δύο για την όχι κ τοσο ξεφαντωτική αλλά υποχθόνια μουσική τους. 

Επίσης υπήρχαν οι Hot chip όπου προσωπικά δεν τρελαίνομαι, παραείναι ανάλαφροι κ την ώρα που παίζουν στο άλλο stage οι APTBS δεν έχουν καμία τύχη. Ο κύριος Garnier ήταν καλός αλλά παραήταν jazzy για headliner & ο Jimmy Tenor με την κομαπανία του παραήταν  funky για τα γούστα του 2ημέρου! Υπήρχαν και ενα σωρό άλλα ονόματα που δεν προλάβαμε να δουμε, Aethenor, No profile, Spyweirdos, The boy, Fennesz, Lummiere brother, Lolek, κ.α.  και αυτο το κάνει τόσο ιδιαίτερο, η πληθώρα νέων ονομάτων, μια μουσική υπερκατανάλωση για τα αυτιά του κάθε μουσικόφιλου. 

Απο ότι θα διαπιστώσατε μου άρεσε πολύ το SYNCH, πέρασα υπέροχα με φίλους αγαπητούς που είχα καιρό να συναντήσω και μου είχε λήψει η παρέα τους. Άλλωστε τα κοινά μουσικά γουστά είναι ένας καλό οιωνός για μια καλή παρέα. Και ας προσπαθήσουμε όλοι όσοι αγαπάμε την μουσική να κάνουμε αυτό το φεστιβάλ ακόμη καλύτερο, να πείσουμε εκείνους που λαμβάνουν τις μεγάλες αποποφάσεις ότι αυτό το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί μουσικά η Αθήνα μιας κ η μουσική είναι εκείνο που την κρατάει ζωντανή! Έχουμε τον χώρο, έχουμε το όνειρο,  έχουμε τον καιρό, έχουμε την διάθεση και την κουλτούρα, μόνο η σωστή οργάνωση μας λείπει.  Και του χρόνου λοιπόν! 

Νυχτερινοί περίπατοι στης σκέψης τα ανήλιαγα σοκάκια.

Άνοιξη 2010. Δυσάρεστα νέα μας βομβαρδίζουν νυχθημερόν. Νέα για θανάτους αθώων συμπολιτών, νέα για δυσοίωνες προβλέψεις. Γκρίζο παντού, μα όχι κάπου κάνουμε λάθος, κάπου πρέπει να κάνουμε λάθος.

Προτού γείρω κι εγώ για ύπνο να ξεφορτωθώ άλλη μια ανούσια ημέρα,  ξαποσταίνω λίγο στο μπαλκόνι, δίπλα στον νέο μου συγκάτοικο, τον κύριο νυχτολούλουδο. Η σημερινή ημέρα ήταν πολύ σημαντική για αυτόν, πέταξε τα πρώτα άνθη του και η πανέμορφη μυρωδιά τους απλώθηκε σε ολόκληρη την γειτονιά! 

Έκατσα δίπλα του να χαλαρώσω από όλα εκείνα τα άσχημα που σας προανέφερα και αυτό το γλυκύτατο άρωμα του με έκανε μεμιάς να τα ξεχάσω. Έκλεισα τα μάτια μου και ταξίδεψα εκεί που βρίσκεται η ευτυχία μου, σε σοκάκια μακρινά μα τόσο αγαπημένα. Όλα γύρω μου χαμήλωσαν τους ρυθμούς τους, η βουή των αυτοκινήτων εξαφανίστηκε, την κάλυψε το άρωμα του νυχτολούλουδου, τα αστέρια ξεπρόβαλαν στον ουρανό εκφράζοντας την χαρά τους με αστροφως λαμπερό, απόκοσμο.

Η ζωή είναι παραπάνω απο ένα δημοσιουπαλληλικό μισθό, παραπάνω απο μια σύνταξη. Η ζωή είναι και πρέπει να είναι ένα απέραντο χαμόγελο, μια αδιάκοπη ελευθερία όπου κανεις δεν θα μπορεί να μας τα στερήσει. Και όταν κάποια στιγμή το καράβι βουλιάξει, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι είχαμε ένα πανέμορφο ταξίδι...

Βλέποντας ταινιές τους Jean Luc Godard, διαπιστώνεις ότι το αίσθημα ελευθερίας είναι εκεί αρκετά ισχυρό. Οι πρωταγωνιστές του, άνθρωποι εκτός νόμου, μα ελεύθεροι ζουν και πράττουν με σύνεση όλα εκείνα που επιθυμούν. Δεν γίνεται να μην τους ζηλέψεις, τουλάχιστον τους ευγνομωνείς που σου θυμίζουν την  ιεραρχεία των επιθυμιών σου. Στον Τρελό πιερό "Pierrot Le fou  ειπώθηκε  η παρακάτω απορία: 

"Is it that i'm unfree because  i am unhappy, or is it that i am unhappy it's because i am unfree?"

Και έκτοτε αυτή η σκέψη με στοιχειώνει...

YΓ. Το τραγούδει ανήκει στους The National, κάθε χρόνο τέτοια εποχή τους ακούω ασταμάτητα. Μπορείτε να το βρείτε στο τελευταίο τους αλμπουμ "High Violet"

Αφιέρωμα στον WONG KAR WAI στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ

Αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα (29/04 - 05/05)  θα έχουμε την χαρά να μας συντροφεύσει ο κινηματογράφος του Wong Kar Wai. Ο εν λόγω σκηνοθέτης έγινε γνωστός στο "ευρύ" κοινό με την ταινία 2046. Και ποιος δεν λάτρεψε αυτή την ταινία, σε μια πρόσφατη δημιουργίας λίστας του blog seagazing για τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που μας πέρασε της έδωσα την θέση #1 . Σίγουρα ο Kar Wai ανήκει στους 5 αγαπημένους μου σκηνοθέτες.

Δεν γίνεται να μην λατρέψεις τον κινηματογράφο του Kar Wai, οι αντιήρωες που επιλέγει μπλεγμένοι με τα συναισθηματικά τους, με τον εαυτό τους, οι φοβερές μουσικές επιλογές, βαθιά ποιητικές, νοσταλγικές  μα πρώτα από όλα όλη αυτή η κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε καθηλώνει. Θυμάμαι που είχα δει δυο ταινίες του, τις προγενέστερες της τριλογίας που συμπλήρωνε το 2046 (δηλ. Days of being wild, in the mood of Love), ήταν δυο καλοκαίρια πριν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου έχοντας δημιουργήσει ένα μικροσκοπικό θερινό σινεμαδάκι. Είχα όλα όσα χρειάζονταν, μια μικροσκοπική οθόνη Laptop, νυχτολούλουδα να ευωδιάζουν τον χώρο και αστέρια πολλά να με κατακλύζουν. Είδα τις δυο ταινίες και αυτές οι ταινίες είναι η πιο χαρακτηριστική ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού, μόνος χαμένος στον φανταστικό κόσμο του Kar Wai. (Η άλλη ανάμνηση ήταν το φρέσκο τότε cd της monika που άκουγα λίγο λίγο προτού κοιμηθώ αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει κάποια στιγμή στο μέλλον).

Οι ταινίες που θα παιχθούν στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ είναι 

• Days of being wild (infos)
• Fallen Angels (infos)
• As tears go by  (infos)

Θα παίζονται όλη την εβδομάδα έτσι ώστε να μπορούμε να τις δούμε δίχως να μας πιέζει ο χρόνος και σε προνομιακές τιμές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να συλλέξετε απο το blog sevenfilms.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθώ στην κινηματογραφική αίθουσα, θα καλέσω φίλους μα και ας μην έρθει κανείς εγώ θα βρίσκομαι εκεί χαμένος στον κινηματογραφο του Kar Wai. Η επαφή με τον κινηματογράφο και γενικότερα με τις τέχνες είναι μια προσωπική επαφή μεταξύ του καλλιτέχνη και του θεατή, κανείς άλλος δεν πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα, έχουν ξαναειπωθεί αυτά, deja vu...

Διάβασα την είδηση και χάρηκα για αυτό το όμορφο event και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να μαθευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Σε μια πρόσφατη συζήτηση με μια φίλη μου για ταινίες συναισθηματικές - πειραγμένες - αξιόλογες ξέχασα να τις αναφέρω τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, μα είμαι σίγουρος ότι αν δεν  τον γνωρίζει ήδη, κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα συναντηθούν, μερικά πράγματα είναι θέμα χρόνου να γίνουν. Άλλωστε τώρα με την εξαφάνιση των video club χάθηκε η πληροφορία για καλές ταινίες που βρισκόταν εκεί απο άτομα που αγαπούσαν  και αγαπούν την τέχνη του κινηματογράφου, οπότε ευκαιρία να μιλάμε μέσα απο τα blog για ταινίες όμορφες. Ελπίζω να σας δω στην κινηματογραφική αίθουσα :)

YΓ. Ευχαριστώ το site cine.gr για τις πληροφορίες που έχω αντλήσει όλα αυτά τα χρόνια, για ταινίες αριστουργήματα που τα υπόλοιπα site τις προσπερνούν ή τις θάβουν στην προσπάθεια να καλύψουν την επικαιρότητα και τα αδιάφορα χολιγουντιανά blockbusters.