TEDxAth 2012. Some words and some photos

Τι είναι αυτό το TEDxAth που μιλάνε όλοι? Γιατί τόσος ντόρος για μια σειρά ομιλιών ? Απορίες δικές  μου και πολλών άλλων φαντάζομαι.  Δεν είχα πάει στα προηγούμενα TED events που είχαν γίνει, δεν το έχω και πολύ με τον συνωστισμό.

Φέτος αποφάσισα να πάω, με πολλές πολλές επιφυλάξεις για το τι θα αντιμετωπίσω. Ευτυχώς αυτό που αντιμετώπισα δεν ήταν η πατάτα που φοβόμουν. Πολυάριθμες 20λεπτες ομιλίες γέμισαν την ημέρα και τη νύχτα μας . (Γέμισαν κ οι θέσεις του θεάτρου, άτομα που είχαν πληρώσει έμειναν απο έξω να βλέπουν τις ομιλίες απο οθόνες , πράγμα απαράδεκτο). Άνθρωποι από όλο τον κόσμο , αλλά και από διάφορα μέρη της Ελλάδας ήρθαν για να πουν την προσωπική ιστορία τους. Όχι τόσο για το τι κατάφεραν, αλλά για το τι έπραξαν (και κατάφεραν οι περισσότεροι).

Αντιλαμβανόμαστε  όλοι ότι γύρω μας κυριαρχεί η μιζέρια και η απογοήτευση. Το TEDx ήταν μια ένεση ενέργειας , για το τι μπορείς να πετύχεις απο οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, απο το μικρό χωριουδάκι του παππού σου μέχρι το πιο απομακρυσμένο σημείο του πλανήτη. Ενα σακίδιο και φύγαμε. 

Στα του TEDxAth οι ομιλίες ήταν σύντομες , θεαματικές όπως και η απλότητα των σκηνικών. Διάφοροι Ελληνες και ξένοι απο Ευρώπη και Αμερική μας μίλησαν για τη δική τους εμπειρία και οπτική των πραγμάτων . Κοινή συνισταμένη όλων η σοβαρή και εντατική δουλειά. Απο κανέναν δεν άκουσες ότι είχε μια φανταστική ιδέα , τη δούλεψε λιγάκι και πέτυχε μεμιάς.

Σχεδόν όλοι τους κοσμογυρισμένοι , χωρίς να έχουν αναγκαστικά ένα budget απο πίσω τους. Για παράδειγμα ο Lars Rasmussen απο τη Δανία έχοντας απολυθεί , έβγαλε με ότι χρήματα του είχαν απομείνει ένα εισιτήριο και πήγε στην Αυστραλία, όπου εκεί δημιούργησε το πρόγραμμα που ξέρουμε όλοι ως Google Maps.

Ελληνες που έφυγαν απο την Ελλάδα και δημιουργούν κάτι σημαντικό όπως η Μαίρη Κατράντζου κ ο  Γιώργος Κλειβοκιώτης. Αλλά και ξένοι που ήρθαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα όπως ο Craig Walzer όπου μαζί με άλλους 3 φίλους άνοιξαν το Βιβλιοπωλείο Ατλαντίς στην Οία της Σαντορίνης, το καλύτερο βιβλιοπωλείο του κόσμου για το 2011 κατά τη Guardian. Ελληνες όχι απο την υδροκέφαλη πρωτεύουσα , αλλά απο μικρά νησιά όπως ο Δημήτρης Ζάννες που παλεύει για τη σωτηρία του φυσικού πλούτου της Μεσογείου. 

Όμορφη και παθιασμένη η ομιλία της Μαρίας Καρχιλάκη , όπου προέτρεψε τους νέους να μεταναστεύσουν  σε αναδυόμενες οικονομίες που έχουν πληγεί απο πολέμους. Εκεί έχουν περισσότερα να προσφέρουν, κερδισμένοι θα είναι κ οι ίδιοι αλλά κ ολόκληρος ο κόσμος, καθώς αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης της μετανάστευσης. Σε κανέναν (σχεδόν) δεν αρέσει να είναι μετανάστης.

Επινοητικοί κ  πολύ μπροστά γενικώς οι David Shing & Viktor Kohen.

Πληθώρα ομιλιών. Το βασικό μειονέκτημα του TEDxAth. Πάντοτε χρειάζεται λίγος χρόνος να ξαποστάσεις και να φιλτράρεις τις πληροφορίες. Αυτός ο χρόνος αναγκαστικά μετατοπίζεται για την επόμενη μέρα των ομιλιων. Προσωπικό μου στοίχημα είναι το τι θα έχω πράξει μέχρι το επόμενο TEDx event. Τότε θα κρίνω αν άξιζε ή όχι η χθεσινή ημέρα.

Δείτε εδώ μια ενδιαφέρουσα οπτική για τα TED events απο τον Mao 

Δείτε επίσης παρακάτω μερικές φωτογραφίες που τράβηξα χθες.

Ένας μικρός βραδινός περίπατος

Push The button


Ένα ζευγάρι στην παιδική χαρά περιμένει το παιδί τους να εξαντληθεί απο το ατελείωτο παιχνίδι, δυο Αφρικανοί συζητούν στη γλώσσα τους με έναν ήρεμο τόνο τα πιο δισεπίλυτα προβλήματα, δύο Έλληνες στο καφενείο τα βάζουν με τους Αμερικάνους και τις εκλογές τους, άλλη μια καινούρια μπυραρία, άλλο ένα κλεισμένο κατάστημα παρακάτω, η Χριστίνα μετακόμισε (έτσι ισχυρίζεται η ανακοίνωση στη βιτρίνα), ο φαρμακοποιός παίρνει το μέρος των φαρμακαποθηκών, η Μ. περιμένει τη φίλη της να τελειώσει τα απογευματινά ψώνια, της κάνω παρέα μέχρι να έρθει η ώρα εκείνη, μια κυρία της υψηλής κοινωνίας μπαίνει στο κατάστημα Αγοράζω χρυσό και παζαρεύει την πραμάτεια της, η πόρτα ανοιχτή , καμία ντροπή. Οι φούρνοι ΒΕΝΕΤΗ μυρίζουν ζεστές λιχουδιές, κάποιος κύριος σε μια άλλη γειτονιά τους ονόμαζε ΒΕΝΕΤΗ, σαν να έχουν γραφτεί όμως με λατινικούς χαρακτήρες, δύο γέροι προσπαθούν να διασχίσουν το φανάρι, πιτσιρικάδες τζαμάρουν στο ανοίκιαστο υπόγειο κατάστημα , στο απέναντι υπόγειο οι Ταιλανδοί παίζουν ασταμάτητα πόκερ, απο μια χαραμάδα βλέπω μια Κέντα να ξεπροβάλλει . 

Και εγώ στον δρόμο περπατώ.

ΥΓ. To τραγούδι είναι το Shlohmo - For you pt.2 , τη φωτογραφία τη βρήκα μία μερα στο google, με μάγεψε θυμίζοντας μου τα έργα του M.C. Escher

ill Manors (2012) Film of the week - Soundtrack of the month

Ο Βρετανικός κινηματογράφος συνηθίζεται να είναι ζόρικος καθώς καταπιάνεται με κοινωνικά θέματα που η δική μας όψη δεν έχει συνηθίσει (βλέπε Boy A , fish tank, dead man shoes,  etc) .

H Θατσερική λαίλαπα άφησε πολλά κατάλοιπα , η έννοια της οικογένειας δεν υπάρχει στα κατώτερα εργατικά κοινωνικά στρώματα. Ίσως δημιουργήθηκε και μια ολόκληρη κινηματογραφική σχολή πάνω σε αυτό το θέμα και η προβολή αυτού του τύπου της βρετανικής κοινωνίας έχει υπερισχύσει. 

Το ill manors είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Βρετανού ράπερ Plan B . Μια γροθιά στο στομάχι. Ο σκηνοθέτης στην αρχή της ταινίας σε προειδοποιεί για αυτό. Η βολική καρέκλα μας δεν έχει καμία σχέση με τις ζωές των πρωταγωνιστών.

Ένα πλέγμα απο δυστυχισμένες ιστορίες του Ανατολικού Λονδίνου , γύρω απο τις πανέμορφες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, απο άτομα που δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ορθοποδήσουν. Μια ολόκληρη γενιά  δίχως δουλειά και όνειρα που καταφεύγουν στα μικροεγκλήματα για να επιζήσουν . 

Ένα αγγλικό La haine. Όταν δεν υπάρχει ελπίδα ο άνθρωπος είναι έτοιμος για το οτιδήποτε καθώς δεν έχει να χάσει τίποτα. Μια καταιγίδα που σιγά σιγά έρχεται προς τα μέρη μας.

Η μουσική της ταινίας είναι το δυνατότερο σημείο της. Βρίσκεται άλλωστε υποψήφια για τα Mercury prizes. Στίχοι αιχμηροί , εμπρηστικοί προς τις ανώτερες τάξεις, εκεί που η διαφθορά είναι όλη μαζεμένη, προς όφελος τους φυσικά. Κάθε τραγούδι και μια πικρή ιστορία για τον κάθε πρωταγωνιστή της ταινίας. Κάθε ιστορία είναι αληθινή, είτε πρόκειται για προσωπικά βιώματα του Plan B , είτε ιστορίες που είχε διαβάσει στις εφημερίδες.

Mια ναρκομανής που εκδίδεται με το ζόρι για ένα βράδυ ώστε να ξεχρεώσει το κινητό που έχασε και άνηκε σε ένα gangster . 

Ο πιτσιρικάς που θέλει να γίνει μέρος της συμμορίας και αναγκάζει να κάνει πράγματα που δεν θα έκανε ποτε, με τον πιο λάθος τρόπο. 

Θα μπορούσες να πεις ότι δεν πρόκειται για ταινία αλλά για συρραφή των videoclips ενός εξαίρετου δίσκου. 

Must see - must listen .

ΥΓ. +1 respect για την επιλογή και εμφάνιση του punk ποιητή John Cooper Clarke

Something for your playlist

Plan b - i am the narrator


Plan b - Drug dealer

Let's fly away

Press play
 

Έλα μαζί μου απόψε. Να πετάξουμε μακρυά, να τα αφήσουμε για λίγο όλα πίσω μας. Να δούμε τα φώτα της πόλης απο ψηλά, τους ανθρώπους να διασχίζουν τους δρόμους βιαστικά, έχοντας ξεχάσει τις γεμάτες ευγένεια σκέψεις σε ένα καταχωνιασμένο χαρτόκουτο, και μόλις βρουν λίγο χρόνο να χαλαρώσουν, να αναρωτηθούν μα που είναι αυτό το χαρτόκουτο. 

Έλα μαζί μου απόψε. Να πετάξουμε μακρυά , σε πόλεις μακρινές όπου το σούρουπο είναι γλυκό, κάνει τους ανθρώπους να μην σταματούν τους όμορφους περίπατους,να μην σταματούν να κρατούν το χέρι του συνοδοιπόρου τους στη ζωή.

Έλα μαζί μου απόψε . Να πετάξουμε μακρυά, εκεί που δεν φτάνουν τα φώτα της πόλης , μονάχα ο έναστρος ουρανός να μας συντροφεύει , τα πεφταστέρια να δημιουργούν μια ιδιότυπη χορογραφία. 

Έλα μαζί μου απόψε. Να πετάξουμε μακρυά , σε θάλασσες γαλήνιες , όπου το φεγγάρι καθρεφτίζει πάνω στα κύμματα , δίνοντας τους μια χρυσαφένια απόχρωση , βασιλιάδες να γίνουν κι αυτά για ένα βράδυ. 

Έλα μαζί μου απόψε . Να πετάξουμε μακρυά. Μέχρι το ξημέρωμα να μας βρει με ένα μεγάλο χαμόγελο, γιατί έτσι πρέπει να είναι κάθε στιγμή της ζωής μας . :)

ΥΓ. Τη photo την έβγαλα ένα συννεφιασμένο απόγευμα όπου το αίσθημα για ένα μακρινό ταξίδι,ήταν δυνατό. 

Το τραγούδι είναι το Les Métamorphoses Du Vide απο τον γάλλο Chapelier Fou και τον δίσκο του 2010 613 . Infos here

Πετάνε οι Σκέψεις ?

Πετάνε οι σκέψεις ? Πετάνε. Στον ουρανό πετάνε, διασχίζουν γειτονιές, διαπερνούν μεσοτοιχίες. Οι άνθρωποι καθηλωμένοι σε μια γωνιά, μα εκείνων φραγμός τους το απέραντο. Τη μια στιγμή κοιτούν μια λάμπα να τρεμοπαίζει σε ένα σκοτεινό στενό της πόλης που παρακμάζει, την άλλη να διασχίζουν με χαρά τις βιτρίνες του Πορτομπέλο.

Άτιμες, παιχνιδιάρες αεικίνητες, όταν σβήσουν εκείνες θα σβήσουμε κι εμείς..




ΥΓ. H φωτό ανήκει στη Viviene Gucwa & η μουσική στους εξαίρετους Drog A Tek

100 Surrealist Films to watch....And A Few More

Ο Σουρεαλισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κινηματογράφου. Παρέα μεσουράνησαν τα χρόνια του μεσοπολέμου, τότε που η απουσία διαλόγων στις ταινίες βοηθούσε να δοθεί μια πιο εικαστική χροιά πάνω σε μια ταινία, πέρα απο τα κλασσικά θεατρικά μοτίβα πλοκής.
Πάμπολλες σουρεαλιστικές ταινίες δημιουργήθηκαν έκτοτε. Μεγάλη απήχηση βρήκαν τις δεκαετίες του '20 και το μεσοδιάστημα των δεκαετιών 60' & 70' τότε που η κοινωνία δεν φοβόταν μαζικά να δεχθεί το νέο το διαφορετικό. Έκτοτε ο σουρεαλισμός συνυπάρχει στον κινηματογράφο, συνεχίζοντας το σπουδαίο του έργο στο παρασκήνιο.
Ένας καλός άνθρωπος στο Imdb συγκέντρωσε σε μια λίστα τις 100+ σουρεαλιστικές ταινίες που έχει δει και τις μοιράστηκε μαζί μας, παρακινημένος απο το ρητό Love is to Share. Πολλές ταινίες μικρού μήκους απο τις αρχές του κινηματογράφου και καθώς τα χρόνια περνούν, η λίστα μεγαλώνει με σημαντικές ταινίες του σουρεαλισμού, όπου οι περισσότερες βρήκαν και ευρεία αποδοχή απο το κοινό.
Π, Mullholand drive, Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, οι ιππότες της Ελεεινής τραπέζης, Spirited away, Waking Life (must see!) ,Stalker, Eraserhead, Brazil, Delicatessen, Synecdoche και πολλές άλλες συμπεριλαμβάνονται στη λίστα

 100 Surrealist Films That I Have Watched....And A Few More . 


Όπως θα παρατηρήσετε στη λίστα, στο Νο 123 βρίσκεται και ο Κυνόδοντας του Λάνθιμου!
Αρκετές απο αυτές τις έχω δει, σημείωσα και ορισμένες ακόμη που μου κίνησαν την περιέργεια να δω.
Θα συμπληρώσω παρακάτω ορισμένες ταινίες που θα έπρεπε να υπάρχουν στη λίστα

• Ολόκληρη (σχεδόν) η φιλμογραφία του Tim burton 

 Pierrot Le Fou & Alphaville 

Ο μαγευτικός κόσμος του Godard. Ζηλευτός μέχρι τελευταίας σταγόνας

La Bete (1975) 

Η αρραβωνιαστικιά ένος πλούσιο Γάλλου Ευγενή δέχεται να μείνει στον πύργο της οικογένειας του αρραβωνιαστικού, αλλά κάτι υπάρχει στον κήπο που παραμονεύει.

Πριν μερικά χρόνια το είχε δειξει το θερινό VΟΧ, γέλιο μέχρι δακρύων .

Bothersome Man (2006) 

 O Andreas βρίσκεται ξαφνικά σε μια πόλη όπου όλοι δείχνουν να τον γνωρίζουν, έχοντας σπίτι, δουλειά, φίλους. Όλα δείχνουν στην πόλη εκείνη να λειτουργούν άψογα. Μα μια ψυχρότητα υπάρχει πίσω απο αυτή την τελειότητα των πραγμάτων. Βραβείο Acid στο φεστιβάλ Κανών.




Taxidermia (2006)

Σουρεαλισμός σε σημείο αδίας απο την Ουγγαρία και μουσική απο τον Amon Tobin ! Θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις θανάσιμα.

Καλή προβολή ! 

Η μυστική Τελετή των Πανωγιακάδων

Είναι γνωστή σε ελάχιστους η μυστική τελετή των πανωγιακάδων, ή σηκογιακάδων. Οι πανωγιακάδες , μια αρχαία φυλή πρωτανθρώπων διασκορπισμένη πλέον στα πέρατα του κόσμου, ζει αρμονικά με τον υπόλοιπο ανθρώπινο πληθυσμό. Κρυμμένοι ολόκληρη τη χρονιά μέσα στο πλήθος, αναμένουν το καλοκαίρι όπου οι συνθήκες το ευνοούν , να αποκαλύψουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανυψωμένου γιακά. 

Κάθε καλοκαίρι κυκλοφορούν με αυτό τον τρόπο , περνούν ανέμελα της ημέρες των διακοπών, νιώθουν άνετα με το βραδυνό μελτεμάκι να φιλτράρεται απο τον ανυψωμένο γιακά. Φλερτάρουν , χαμογελούν, ζουν τη ζωή τους.

Έρχεται όμως η περίοδος όπου το χαρακτηριστικό αυτό πρέπει να κρυφτεί. Ο καιρός της ανεμελιάς πέρασε ξανά. Μια αρχέγονη τελετή θα σημάνει τη λήξη, ορισμένη για το δεύτερο σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου , τότε που όλα έχουν επιστρέψει στη κανονική ροή των πραγμάτων και ο αστερισμός του πανωγιακά μεσουρανεί στο Βόρειο ημισφαίριο.

Η τοποθεσία είναι άγνωστη για τους κοινούς θνητούς, μονάχα τα μέλη αυτής της φυλής το γνωρίζουν καθώς κατέχουν τη δυνατότητα να βλέπουν τον αστερισμό του πανωγιακά στον ουρανό και να τους καθοδηγεί υπέρλαμπρος προς την ιερή τοποθεσία. 

Λέγεται ότι η τοποθεσία βρίσκεται σε μια κρυφή παραλία στο πίσω μέρος των Σπετσών, εκεί που εμπνεύστηκε ο John Fowles ( L13ος μέγας ιερέας της φυλής των σηκωγιακάδων), το αριστούργημα του το The Magus. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι την ίδια ακριβώς ημέρα στο νησί των Σπετσών γίνεται η γιορτή της Αρμάτας η οποία κατακλύζεται απο σηκωγιακάδες.

Το δεύτερο Σάββατο του Σεπτέμβρη, καθώς τα μεσάνυχτα πλησιάζουν , οι πανωγιακάδες όλοι περιμένουν με ανυπομονησία το τελετουργικό απο τον μέγα Ιερέα. Μια αρχέγονη τελετή λαμβάνει μέρος για άλλη μια φορά.  Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει. Ο Μέγας Ιερέας υψώνει τα χέρια του προς τον Ουρανό, τα οποία αχνοφαίνονται μέσα απο τον τεράστιο σηκωμένο του γιακά , οι γιακάδες των πιστών αρχίζουν να λάμπουν, ο Μέγας Ιερέας απαγγέλει τα λόγια στην πανάρχαια γλώσσα της φυλής τους και με μια αστραπιαία κίνηση κατεβάζει τα χέρια του προς το έδαφος και όλοι οι γιακάδες υπακούν αυτόματα στην κίνηση αυτή και κατεβαίνουν κι αυτοί στη φυσική διπλωμένη θέση τους.

Επευφημίες και εναγκαλισμοί απο τους πιστούς, μια γιορτή ξεκινά, χοροί , κρασί μέχρι το πρωί για να εορτασθεί αυτή η σημαντική ημέρα και να γεμίσουν με υπομονή έως ότου μπορέσουν να σηκώσουν το αναπόσπαστο στοιχείο της παραδόσης τους. Το γιακαδάκι.

Ραντεβού την επόμενη Άνοιξη.
 

ΥΓ. Καμία παρεξήγηση για τους φίλους τους πανωγιακάδες, σας αγαπάμε όπως ήσαστε, σας αγαπάμε τόσο όπου μέχρι και τον σηκωμένο γιακά ανεχόμαστε!