100 Surrealist Films to watch....And A Few More

Ο Σουρεαλισμός είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κινηματογράφου. Παρέα μεσουράνησαν τα χρόνια του μεσοπολέμου, τότε που η απουσία διαλόγων στις ταινίες βοηθούσε να δοθεί μια πιο εικαστική χροιά πάνω σε μια ταινία, πέρα απο τα κλασσικά θεατρικά μοτίβα πλοκής.
Πάμπολλες σουρεαλιστικές ταινίες δημιουργήθηκαν έκτοτε. Μεγάλη απήχηση βρήκαν τις δεκαετίες του '20 και το μεσοδιάστημα των δεκαετιών 60' & 70' τότε που η κοινωνία δεν φοβόταν μαζικά να δεχθεί το νέο το διαφορετικό. Έκτοτε ο σουρεαλισμός συνυπάρχει στον κινηματογράφο, συνεχίζοντας το σπουδαίο του έργο στο παρασκήνιο.
Ένας καλός άνθρωπος στο Imdb συγκέντρωσε σε μια λίστα τις 100+ σουρεαλιστικές ταινίες που έχει δει και τις μοιράστηκε μαζί μας, παρακινημένος απο το ρητό Love is to Share. Πολλές ταινίες μικρού μήκους απο τις αρχές του κινηματογράφου και καθώς τα χρόνια περνούν, η λίστα μεγαλώνει με σημαντικές ταινίες του σουρεαλισμού, όπου οι περισσότερες βρήκαν και ευρεία αποδοχή απο το κοινό.
Π, Mullholand drive, Η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού, Στο μυαλό του Τζον Μάλκοβιτς, οι ιππότες της Ελεεινής τραπέζης, Spirited away, Waking Life (must see!) ,Stalker, Eraserhead, Brazil, Delicatessen, Synecdoche και πολλές άλλες συμπεριλαμβάνονται στη λίστα

 100 Surrealist Films That I Have Watched....And A Few More . 


Όπως θα παρατηρήσετε στη λίστα, στο Νο 123 βρίσκεται και ο Κυνόδοντας του Λάνθιμου!
Αρκετές απο αυτές τις έχω δει, σημείωσα και ορισμένες ακόμη που μου κίνησαν την περιέργεια να δω.
Θα συμπληρώσω παρακάτω ορισμένες ταινίες που θα έπρεπε να υπάρχουν στη λίστα

• Ολόκληρη (σχεδόν) η φιλμογραφία του Tim burton 

 Pierrot Le Fou & Alphaville 

Ο μαγευτικός κόσμος του Godard. Ζηλευτός μέχρι τελευταίας σταγόνας

La Bete (1975) 

Η αρραβωνιαστικιά ένος πλούσιο Γάλλου Ευγενή δέχεται να μείνει στον πύργο της οικογένειας του αρραβωνιαστικού, αλλά κάτι υπάρχει στον κήπο που παραμονεύει.

Πριν μερικά χρόνια το είχε δειξει το θερινό VΟΧ, γέλιο μέχρι δακρύων .

Bothersome Man (2006) 

 O Andreas βρίσκεται ξαφνικά σε μια πόλη όπου όλοι δείχνουν να τον γνωρίζουν, έχοντας σπίτι, δουλειά, φίλους. Όλα δείχνουν στην πόλη εκείνη να λειτουργούν άψογα. Μα μια ψυχρότητα υπάρχει πίσω απο αυτή την τελειότητα των πραγμάτων. Βραβείο Acid στο φεστιβάλ Κανών.




Taxidermia (2006)

Σουρεαλισμός σε σημείο αδίας απο την Ουγγαρία και μουσική απο τον Amon Tobin ! Θα το αγαπήσεις ή θα το μισήσεις θανάσιμα.

Καλή προβολή ! 

Η μυστική Τελετή των Πανωγιακάδων

Είναι γνωστή σε ελάχιστους η μυστική τελετή των πανωγιακάδων, ή σηκογιακάδων. Οι πανωγιακάδες , μια αρχαία φυλή πρωτανθρώπων διασκορπισμένη πλέον στα πέρατα του κόσμου, ζει αρμονικά με τον υπόλοιπο ανθρώπινο πληθυσμό. Κρυμμένοι ολόκληρη τη χρονιά μέσα στο πλήθος, αναμένουν το καλοκαίρι όπου οι συνθήκες το ευνοούν , να αποκαλύψουν το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ανυψωμένου γιακά. 

Κάθε καλοκαίρι κυκλοφορούν με αυτό τον τρόπο , περνούν ανέμελα της ημέρες των διακοπών, νιώθουν άνετα με το βραδυνό μελτεμάκι να φιλτράρεται απο τον ανυψωμένο γιακά. Φλερτάρουν , χαμογελούν, ζουν τη ζωή τους.

Έρχεται όμως η περίοδος όπου το χαρακτηριστικό αυτό πρέπει να κρυφτεί. Ο καιρός της ανεμελιάς πέρασε ξανά. Μια αρχέγονη τελετή θα σημάνει τη λήξη, ορισμένη για το δεύτερο σαββατοκύριακο του Σεπτεμβρίου , τότε που όλα έχουν επιστρέψει στη κανονική ροή των πραγμάτων και ο αστερισμός του πανωγιακά μεσουρανεί στο Βόρειο ημισφαίριο.

Η τοποθεσία είναι άγνωστη για τους κοινούς θνητούς, μονάχα τα μέλη αυτής της φυλής το γνωρίζουν καθώς κατέχουν τη δυνατότητα να βλέπουν τον αστερισμό του πανωγιακά στον ουρανό και να τους καθοδηγεί υπέρλαμπρος προς την ιερή τοποθεσία. 

Λέγεται ότι η τοποθεσία βρίσκεται σε μια κρυφή παραλία στο πίσω μέρος των Σπετσών, εκεί που εμπνεύστηκε ο John Fowles ( L13ος μέγας ιερέας της φυλής των σηκωγιακάδων), το αριστούργημα του το The Magus. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι την ίδια ακριβώς ημέρα στο νησί των Σπετσών γίνεται η γιορτή της Αρμάτας η οποία κατακλύζεται απο σηκωγιακάδες.

Το δεύτερο Σάββατο του Σεπτέμβρη, καθώς τα μεσάνυχτα πλησιάζουν , οι πανωγιακάδες όλοι περιμένουν με ανυπομονησία το τελετουργικό απο τον μέγα Ιερέα. Μια αρχέγονη τελετή λαμβάνει μέρος για άλλη μια φορά.  Η μεγάλη στιγμή πλησιάζει. Ο Μέγας Ιερέας υψώνει τα χέρια του προς τον Ουρανό, τα οποία αχνοφαίνονται μέσα απο τον τεράστιο σηκωμένο του γιακά , οι γιακάδες των πιστών αρχίζουν να λάμπουν, ο Μέγας Ιερέας απαγγέλει τα λόγια στην πανάρχαια γλώσσα της φυλής τους και με μια αστραπιαία κίνηση κατεβάζει τα χέρια του προς το έδαφος και όλοι οι γιακάδες υπακούν αυτόματα στην κίνηση αυτή και κατεβαίνουν κι αυτοί στη φυσική διπλωμένη θέση τους.

Επευφημίες και εναγκαλισμοί απο τους πιστούς, μια γιορτή ξεκινά, χοροί , κρασί μέχρι το πρωί για να εορτασθεί αυτή η σημαντική ημέρα και να γεμίσουν με υπομονή έως ότου μπορέσουν να σηκώσουν το αναπόσπαστο στοιχείο της παραδόσης τους. Το γιακαδάκι.

Ραντεβού την επόμενη Άνοιξη.
 

ΥΓ. Καμία παρεξήγηση για τους φίλους τους πανωγιακάδες, σας αγαπάμε όπως ήσαστε, σας αγαπάμε τόσο όπου μέχρι και τον σηκωμένο γιακά ανεχόμαστε! 

Midnight in A perfect world mix

Music music music. Δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο στον κόσμο όλο. Enjoy 

Midnight in a perfect world mix by Sinnerman on Mixcloud

Η Αμμουδιά

Κυριακή πρωί, διαβάζοντας ένα πολιτικό άρθρο, άλλη μία πολιτική ανάλυση. Ζόρικες οι ημέρες που βρίσκονται μπροστά μας, γεμάτες ένταση και αβεβαιότητα.  Στο κείμενο χωμένο, μία φράση, "Κάτω απο το πλακόστρωτο, υπάρχει η αμμουδιά" Μία λέξη δυναμίτισε τα πάντα, η αμμουδιά. Η ορθή δομή των εγκεφαλικών λειτουργιών κατέρρευσε μεμιάς.  Μια εικόνα έμεινε αποτυπωμένη στον εγκέφαλο, μια σκέψη μονάχα. Η αμμουδιά. 

Περίεργα τα παιχνίδια του εγκεφάλου, ένα τόσο δα μικρό συμβάν, δημιούργησε μια τέτοια αλυσιδωτή αντίδραση.  Το μυαλό τώρα το μόνο που σκέφτεται είναι εκείνη η αμμουδιά. Ίσως φταίει και η αυξανόμενη πίεση που δεχόμαστε τον τελευταίο καιρό, η ανάγκη για φυγή. Η αιώνια ανάγκη για φυγή. 

YΓ: Η πρώτη παραλία βρίσκεται στο Βόρειο κομμάτι της Σύρου, ενώ η δεύτερη είναι η Ελαφόνησος, όταν έπειτα απο μια ξαφνική καλοκαιρινή κακοκαιρία ξημέρωσε μια πραγματικά υπέροχη ημέρα. 

Η φράση  "Κάτω απο το πλακόστρωτο, υπάρχει η αμμουδιά" ψαρεύτηκε απο το περιοδικό ΜΟΝΟ ,  http://www.monopressgr.wordpress.com   Αναζητήστε το.

Plissken Fest και Σκόρπιες σκέψεις

Tι πιο όμορφο απο ένα ολοήμερο φεστιβάλ? 

Να περιπλανιέσαι απο σκηνή σε σκηνή ακούγοντας μπάντες που προσμονούσες καιρό, ακούγοντας νέους ήχους να σε εκπλήσσουν ευχάριστα, ή να σου δίνουν μια δικαιολογία να αποτραβηχτείς και να ξαποστάσεις για λίγο παρατηρώντας τους ανθρώπους να περνούν δίπλα σου, εύθυμοι , ανέμελοι. Λίγο ακόμη και θα ξεχνούσαμε αυτές τις συνήθειες. 

Ένα άτυπο ραντεβού με φίλους που η καθημερινότητα σου τους έχει στερήσει απο κοντά σου, μα τώρα είναι εδώ , μαζί σου να απολαύσουν ένα ακόμη φεστιβάλ. 

Έχουμε τεράστια ανάγκη από τέτοιες εκδηλώσεις. Μια μέρα πλημμυρισμένη απο εκκωφαντική μουσική, να δρα σαν μανδύας και να σε προφυλάσσει απο το οτιδήποτε σε προβληματίζει.  15 ώρες μουσικής, 2 stages, 23 καλλιτέχνες, 30 ευρώ. Ποσό αστείο σε αυτά που αποκομίζεις. 

Κόσμος όχι ιδιαίτερα πολύς. Σίγουρα τα ονόματα δεν ήταν ευρέως γνωστά, αλλά σε ένα μουσικό φεστιβάλ το κέφι είναι το μόνο σίγουρο. Πρέπει να τολμάμε στο άγνωστο, μικρό το ρίσκο στην συγκεκριμένη περίπτωση. 

Δύο σκηνές στο δεύτερο Plissken Festival, μια αχρείαστα μεγάλη, και μια αχρείαστα μικρή. Έκατσα όσο μπορούσα να αντέξω, φεύγοντας με βαριά καρδιά που δεν είδα τους Bong-Ra & Joker.

Στο main stage οι We were promised Jetpacks, έπειτα απο την εμφάνιση τους στο πιο "trend" φεστιβάλ του κόσμου Coachella, ήρθαν κ στην Ελλάδα. Oι φαν τους τους εκτίμησαν, οι μη φαν ας τους δώσουν άλλη μια ευκαιρία, την αξίζουν. 

Ο King Khan & the Shrines, σαν άλλος Σαμάνος disco dancer τραγουδούσε σε funk ρυθμούς Gamisou Xrisi Avgi , Gamisou Mihaloliako. 

Οι The Notwist, αφοσιωμένοι στο μουσικό τους έργο, ψυχροί σαν να εκτελούσαν τις τελευταίες καθοριστικές βολές, σκόραραν με άνεση. 

Οι θεοί Ισλανδοί dead skeletons κατέβηκαν για λίγο στη Γη και μας απογείωσαν στα επουράνια. 

Οι Triggerfinger, δεν ξέρω τι έκαναν , κόλλησα εκείνη την ώρα στην ηχώ των Drums of Death. 

Η peaches περπάτησε για άλλη μια φορά πάνω απο το κοινό, απογείωσε το πλήθος, όχι όσο στο Synch του 2010 αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 

O Andrew Weatherhall ανέβηκε με την κονσόλα του και κάπου εκεί παραδώσαμε. 

Στην αντίπερα όχθη στα πεταχτά που πρόλαβα να δώ, 

O Forest Swords έβαλε τις μηχανές να ζεσταίνονται, ίσως το πιο ενδιαφέρον dj set . 

College ανέβασε τους ρυθμους στο μικροκαμωμένο μακρόστενο club stage, και ο κόσμος άρχισε να χορεύει 

Ο Villa το έκανε Villa mercedes, όπως πολύ σωστά γράφτηκε στον live σχολιασμό του #plissken2012

O drums of death τα σάρωσε όλα, πάντα τέτοια. 

Ο Liquid , liquid is liquid και κάπου εκεί χυθήκαμε στις μαξιλάρες του Plissken . 

Αναμένοντας ευλαβικά το Plissken Festival 2013. 

We act Alone , we act on impulse

Χρήσιμα Λινκς: 

Φωτογραφίες της προκοπής http://www.onemanshowstudio.com/?p=1603 . Oι φωτός που ενσωματώνονται στο κείμενο είναι δικές μου. 

http://www.plisskenfestival2012.com/ 

Άνοιξη

Ήρθε η Mεγαλοβδομάδα, μαζί της και η άνοιξη, μάλλον καλύτερα ήρθε η Άνοιξη. Εκείνη μονάχα αντέχει στο πέρασμα των χρόνων, οι θρησκείες ξεθωριάζουν. Άλλωστε και οι θρησκείες την Άνοιξη γιορτάζουν. Μύθους πλάθουν οι θρησκείες για να αγκαλιάσουν κι αυτές αυτή την πανάρχαια εορτή της φύσης. Η Περσεφόνη που αφήνει τον Άδη και επιστρέφει ξανά στον πάνω κόσμο. Ο Χριστός που ανασταίνεται. 

Η φύση ανασταίνεται έπειτα απο τη βαρυχειμωνιά. Το βλέμμα όπου κι αν σταθεί συναντά χρώματα ζωηρά απο κάθε λογής λουλούδια. Τα πουλιά τραγουδούν εύθυμα, οι μέλισσες έχουν πιάσει ήδη δουλειά μαζεύοντας τη γύρη απο τα άνθη, και παντού διάσπαρτα υπέροχα αρώματα. 

Η φύση ολοζώντανη. Άνοιξη το λεν αυτό.

London River

Αγαπημένη συνήθεια ετών  , η ανασκαφή σπουδαίων ταινιών στις κατακόμβες των videoclub. Ώρες ατελείωτες ψαξίματος για μια ταινία ξεχασμένη, όπου λησμονούσαμε την ύπαρξη της. Μια τέτοια ταινία είναι και το London River.

Φαινομενικά ένα δράμα δύο γονιών όπου τα παιδιά τους αγνοούνται έπειτα απο τις βομβιστικές επιθέσεις του Λονδίνο τον Ιούλιο του 2005 . Μα η ταινία κρύβει ένα βάθος τεράστιο. Κρύβει μέσα της το πολυπολιτισμικό Λονδίνο του 21ου αιώνα, η ξενοφοβία μπροστά σε αυτό το θέαμα απο κάποιον που δεν το έχει συνηθίσει είναι ολοφάνερη. Κάτι αντίστοιχο, σε μικρότερη κλίμακα, συμβαίνει και στην τωρινή Αθήνα, όπου οι αντιδράσεις είναι δυσαναλόγως μεγαλύτερες.

Μα μπροστά στο κοινό ανθρώπινο δράμα, οι όποιες αντιθέσεις εκμηδενίζονται και στο τέλος καταλήγουμε στο ότι μπροστά στην ιδέα του θανάτου είμαστε όλοι ίδιοι.

O μεγαλόσωμος Αφρικανός ηθοποιός Sotigui Kouyaté , κλέβει την παράσταση στον τελευταίο ρόλο της ζωής του..

Ιmdb link