Απογευματινή Ραστώνη

Ήρθε το απόγευμα επιτέλους. Η ημέρα στην δουλειά δύσκολη, πύρρειος νίκη με αντίπαλο το ιδιότυπο της Ελληνικής οικονομίας. Οι επιχειρήσεις καρδιοχτυπούν μαζί τους και όσοι ασχολούνται με τα οικονομικά τους ζητήματα. Το γραφείο άδειασε επιτέλους, θα απολαύσω την ηρεμία του,εκείνη που λαχταρώ ολόκληρη την ημέρα. Το πρόγραμμα σήμερα είναι απολύτως κενό, οπότε ο δρόμος για το σπίτι κοντοζυγώνει. Μα το σπίτι έχει κυριευτεί απο φαντάσματα, εκεί είμαι μονάχα ένας παρείσακτος, δεν θέλω να πάω εκεί, θα κάτσω στο γραφείο λίγο παραπάνω, θα ακούσω bowie & archive (τα κολλήματα της εβδομάδας) και θα απολάυσω τις μικρες στιγμές εργασιακής γαλήνης.

Η ώρα πέρασε, ας τιθασεύσω τις αντιδράσεις μου, να οδεύσω προς το σπιτικό και ας είναι εκεί τα ενοχλητικά φαντάσματα, εκεί όπου η αλήθεια βρίσκεται ενδιάμεσα στην δική μου παραξενιά και στην αρνητικότητα των εξόκοσμων όντων. Ευτυχώς εκείνα λείπουν, ευκαιρία να απολαύσω λιγες στιγμές απόλυτης μοναξιάς και χαλάρωσης. Εδώ όμως έρχεται η απορία:

" Πως απολαμβάνει κάποιος την σπιτική θαλπωρή έπειτα απο μια στρεσαρισμένη ημέρα?" ,

   -Με ένα ποτήρι κρασί?

Όχι. Δεν μου αρέσει να πίνω μοναχός.

   -Να συνεχίσω την ανάγνωση του Λύκου της Στεπας?

Όχι. Ο εγκέφαλος δεν αντέχει για σήμερα άλλες πολύπλοκες δραστηριότητες.

    -Να ανοίξω τον υπολογιστή?

Όχι. Βρισκόσουν στον υπολογιστή πάνω απο 9 ώρες.

   -Να δω τηλεόραση?

Όχι Όχι Όχι. Μονάχα ενα ζαπινγκ χωρίς ανάσα και κλείσιμο κατευθείαν.

   - Να πάω στο DVD Club να νοικιάσω μια αξιόλογη ταινία σε σωστή ανάλυση και όχι σαν αυτή των ταινιών torrent?

Ναι. Αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι το DVD Club της γειτονιάς έκλεισε μην αντέχοντας τον ανταγωνισμό των torrent και των κυριακάτικων DVD.

   - Να επιλέξω μια ταινία απο την συλλογή μου?

Ναι.

Και τώρα υπάρχει ο διχασμός για την ταινία που θα παρακολουθήσω. Να δω την Δασκάλα του Πιάνου του Χανεκε ή Το Η Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη? Θα επιλέξω το Βήτα, η εβδομάδα άλλωστε είναι αφιερωμένη στον Ελληνικό κινηματογράφο ( Κυνόδοντας, Μικρό έγκλημα, Έτσι κι έτσι, ανάλαφρο με λίγη παραπάνω προσπάθεια θα ήταν εξαιρετικό αντίστοιχα)

Μέρος Β'
ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η συνοικία το όνειρο σκηνοθετήθηκε το 1961 απο τον Αλ. Αλεξανδράκη σε σενάριο Τάσου Λειβαδίτη & Κώσστα Κοτζιά, μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στο τραγούδι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, Μανος Κατράκης, Αλίκη Γεωργούλη, Σαπφώ Νοταρά. Η ταινία αποθεώθηκε απο τους κριτικούς της εποχής, παραξένεψε τους τότε κινηματογραφόφιλους με αποτέλεσμα να την σνομπάρουν και νευρίασε τους υπεύθυνους της χώρας για την αποφυγή του κομμουνιστικού κινδύνου και την απαγόρεψαν για ένα διάστημα.

Υπόθεση: Ο Ρίκος αποφυλακίζεται και επιστρέφει σπίτι του, σε μια από τις φτωχότερες συνοικίες της Αθήνας. Η παλιά του αγάπη, η Στεφανία, δεν θέλει να συνεχίσουν τις σχέση μαζί του, τώρα που έχει άλλους πλούσιους φίλους. Μαζί με τον Νεκροφόρα και τον Ασημάκη, αρχίζουν εμπόριο παράνομων προϊόντων, αλλά πέφτουν έξω. Ο Ρίκος προτείνει να επιχειρήσουν ένα μεγαλύτερο κόλπο, όμως δεν θα προλάβουν να το ξεκινήσουν γιατί έχει ήδη σπαταλήσει τα λεφτά που του έδωσε ο Ασημάκης για κεφάλαιο..

  Η ταινία αποτελεί ορόσημο για τον ελληνικό κινηματογράφο, την στιγμή που την εποχή εκείνη γυριζόντουσαν ταινίες ανάλαφρες για τον νέο αστικό τρόπο ζωής, ο Αλεξανδράκης ρίσκαρε να αποτυπώσει μέσω του νεορεαλισού την εξαθλίωση των αστών και την ανάγκης τους να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο. Αυτό που κέρδισε αρχικά ήταν να απαγορευτεί η ταινία του, μα μελλοντικά ανταμείφθηκε πολλάκις. Αγαπάω καθετί που δεν προσφέρεται έτοιμο στο πιάτο, με φανταχτερές κορδέλες και χαμόγελα αστραφτερά μεν, ψεύτικα δε.

Η συνοικία το όνειρο μας δείχνει την πραγματική ζωή στις αρχές του '60, μια φτωχογειτονιά δίπλα απο τον Φιλλοπάππου, γεμάτες παράγκες, διαπιστώνεις πως ήταν η ζωή τότε. Σπίτια απο παλιόξυλα, φαγητό ελάχιστο, μια δεύτερη αλαξιά ούτε καν για συζήτηση. Έχει όμως αγάπη για τον συνάνθρωπο πολύ, εκείνο που μας λείπει σήμερα όσο τίποτα. Μαζί στα δύσκολα, ας ονειρευτούμε και αγγίξουμε το ακατατόρθωτο. Με συγκλόνισε η σκηνή όπου όλοι οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι, έδιναν κάτι απο τα ελάχιστα υπάρχοντα τους για να βοηθήσουν την εγκυμονούσα χήρα. Ποιος θα το έκανε αυτό στις μέρες μας? Πιθανότατα ούτε και οι ίδιοι θα το έκαναν, εφόσον είχαν το βιοποριστικό επίπεδο της σημερινής κοινωνίας, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, πιστεύω ότι όταν έχεις νιώσει την άσχημη πλευρά της ζωής, δεν ξεχνάς εύκολα.

Δύσκολη ταινία, σε κλείνει στα εσώψυχα σου, να αναρωτιέσαι διάφορα, αλλά αυτό κάνει μια ταινία να διαφέρει απο ένα απλό θέαμα. Να την δείτε. Σας αφήνω τώρα πάω μια βόλτα μέχρι την συνοικία το όνειρο παρέα με τον παλιόφιλο λύκο της Στέπας, να συναντησουμε τον Αλέκο και την παρέα του, να ακούσουμε Μπιθικώτση και να το ξημερώσουμε. Ελάτε και εσείς μια περατζάδα, η συνοικία το όνειρο έχεις να σας φιλέψει πολλές χαρές.

Not Just an Another Sunday Morning

01. I got you on tape - Somersault
02. Travis - Re - offender
03. Noir Desir - Le vent nous portera
04. Morrissey - Interlude
05. Garry Jules - Mad world
06. Eddie veder - Rise
07. Joy Division - Decades
08. Madrugada - Vocal
09. Arcade Fire - Intervention
10. Nick cave - The weeping song
11. James - pleased to meet you
12. Poni Hoax - images of sigrid
13. David Bowie - Port of Amsterdam

14. Trypes - Giorti
15. Jaxques Brel - Le port d'Amsterdam
16. Sigur ros - saeglopur

(Αποθήκευση)

Ένα κυριακάτικο πρωινό του Φθινοπώρου είναι ιδιαίτερο και χρειάζεται την ξεχωριστή μουσική επένδυση. Λατρεύω να ξυπνάω κάθε Κυριακή νωρίς το πρωί, να απολαμβάνω την ημέρα, δίχως σκοτούρες, δίχως εργασιακά τρεχάματα, να μπορώ ελεύθερος να απολαύσω οτιδήποτε μου δίνει ευχαρίστηση. Και οι ξεχωριστές μουσικές μου δίνουν ευχαρίστηση πολύ.
Το μενού είναι λιτό:

• Μια κούπα καφέ Ελληνικό ( και μια τζούρα απο οσμή φρεσκοαλεσμένου καφέ να μοσχοβολήσει το σπίτι)
• Πότισμα των φυτών και μια μικρή συνομιλία μαζί τους
• Μια Εφημερίδα (Καθημερινή ή Ελευθεροτυπία, οι υπόλοιπες έχουν απολέσει την ποιότητα τους εδώ και καιρό)
• Μια γρήγορη ματιά στα ειδησεογραφικά sites ( την εφημερίδα μπορούμε και να την παρακάμψουμε)
• Ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή ξεφύλλισμα ενός taschen
• Και φυσικά μπόλικη μουσική!!!

Το τραγούδι που ακούμε είναι το she's in Parties των Bauhaus, ξέχασα να το βάλω στην συλλογή και για αυτό θα παίξει το ρόλο του οικοδεσπότη σε αυτή την ανάρτηση.
H Φωτό είναι τραβηγμένη απο εμένα, το μέρος είναι μια μεγάλη λίμνη στο Ρότερνταμ, όπου μπορεις να κάνεις ποδήλατο σε ένα υπέροχο φυσικό τοπίο για ώρα πολλή, μη θέλοντας να φύγεις απο εκεί παρά το τσουχτερό κρύο. Κάντε και εσείς μια βόλτα γύρω απο την λίμνη με το e-ποδηλατο του google map

Κώστας Καρυωτάκης - Ανδρείκελα

Μουσική: Υπόγεια Ρεύματα
Στίχοι: Κώστας Καρυωτάκης (1927)

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη, Σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία. Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή. Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία. Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό, Ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια, Χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό, Άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια. Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά, Η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη. Αλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά Όποιος πατάει πάνω μας καθώς διαβαίνει. Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.

Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα, Ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός Πόνος μας, να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

Με το συγκεκριμένο τραγούδι από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε, δεθήκαμε, έφηβος εγώ τότε στην καρδιά και στην ηλικία. Μα σήμερα που διαπίστωσα ότι οι στίχοι του προέρχονται απο την μαγική γραφή του Καρυωτάκη, συγκλονίστηκα. Αγαπώ την ζωή για αυτό ακριβώς τον λόγο, ότι κάθε μέρα θα ανακαλύψω κάτι που θα με ταρακουνήσει απο την θέση την μικρή που κατέχω σε τούτο τον γαλαξία και το μεγαλείο αυτής της ανακάλυψης θα μου δώσει δύναμη για να πορευτώ.

Στίχοι δύσκολοι, πεσιμιστικοί, που στοχεύουν τα πιο ευαίσθητα σημεία μας. Ίσως για αυτό και αποφεύγω την Ελληνική μουσική, προσπαθώ να δραπετεύσω απο τις σκέψεις τις σκοτεινές και τα συναισθήματα τα μελαγχολικά που με ταλανίζουν καθώς οι στίχοι εισέρχονται στο βαθύτερο μου είναι. Μα τα λόγια αυτά των ποιητών πρέπει να τα διυλίζουμε στην καρδιά μας, να κρατάμε την θετική τους υφή, ότι τα πράγματα πολλές φορές μπορεί να μην είναι εύκολα αλλά καθώς πετάξουμε με το αερόστατο που κατοικοεδρεύουν αυτά τα μεγάλα λόγια των ποιητών όλα σιγά σιγά θα μας φανούν μικρά και καθώς θα διασχίσουμε τα σύννεφα, οι πρώτες ηλιαχτίδες αισιοδοξίας θα διώξουν απο πάνω μας την γλυκιά μελαγχολία.

ΥΓ: Νοιώθω τόσο μικρός μπροστά στο έργο των απανταχού καλλιτεχνών, είτε αυτοί λέγονται Ζωγράφοι, ποιητές, είτε μουσικοί και συγγραφείς. Νοιώθω όμως και τόσο τυχερος που μπορώ να με συντροφεύουν ανά πάσα στιγμή.

Καλή Εβδομάδα.

Το Πράσινο Πλύσιμο του εγκεφάλου μας

Τον τελευταίο καιρό οι όροι "Πράσινη Ανάπτυξη" "Πράσινα Έργα" "Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας" "Οικοτουρισμός" και διάφοροι άλλοι παρεμφερείς, φτάνουν συνεχώς στα αυτιά μας σαν το μάννα εξ ουρανού. Αυτά είναι τα κλειδιά της σωτηρίας μας, χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις θεωρούν ότι αυτή είναι η λύση για όλα μας τα προβλήματα. Ωραιοποιημένες εκφράσεις και οι τρεις με το περιβάλλον σαν δεσπόζουσα κούκλα στην βιτρίνα της μπουτίκ της οικονομίας να σε καλωσορίζει.
Κάπου όμως πρέπει να υπάρχει κάτι σάπιο, δεν μπορεί να είναι όλα τόσο καλά, να ξύπνησαν μια μέρα οι απανταχού γιάπις της υφηλίου και να είπαν "We have to save this planet". Ο όρος Πράσινη ανάπτυξη δεν μου κάθεται καθόλου καλά. Πως γίνεται μια ανθρώπινη ανάπτυξη να θεωρείται πράσινη / οικολογική? Πως μπορεί το ανθρώπινο είδος να αναπτυχθεί χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα στο γύρω οικοσύστημα? Θα μου πεις οτι ναι μεν ανάπτυξη αλλά με φιλικότερους όρους για το περιβάλλον. Θεωρητικά θα προσπαθήσουμε να αναπτυχθούμε σαν κοινωνία με το λιγότερο δυνατόν κόστος για το περιβάλλον. Πρακτικά απο εκεί που μπαζώναμε πέντε παραπόταμους, τώρα θα μπαζώσουμε 3 και τους άλλους δύο θα τους κάνουμε θεματικά πάρκα με καφετέριες για να έρχεται ο γονιός και να καταναλώνει κοντά στην φύση.
Δυστυχώς δεν εμπιστεύομαι κανέναν άνθρωπο που έχει σαν σημαία του την λέξη ανάπτυξη, διότι ανάπτυξη σημαίνει προώθηση των επιθυμιών σου εις βάρους των άλλων. Γιατί να έχουμε σαν σημαία μας την ανάπτυξη? Γιατί να μην μπορούμε να ξαποστάσουμε μια στιγμή και να σκεφτούμε, τι είναι αυτό που μας λείπει, η ποσότητα ή η ποιότητα? Τι είναι αυτό που θα σε κάνει πραγματικά πιο χαρούμενο, η αγορά ενός νέου μοντέλου αυτοκινήτου ή η καθημερινή άμεση επαφή με την φύση?
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι η σημαία της πράσινης ανάπτυξης. Όλα καλά μέχρι εδώ, Στην πράξη όμως η δημιουργία ενός αιολικού πάρκου σε κάθε βουνοκορφή θα ήταν καταστροφική και για το οικοσύστημα, με την εκεί ανθρώπινη παρουσία ακόμη και στα πιο δύσβατα μέρη, αλλά και αισθητική καταστροφή βλέποντας σε ένα φυσικό τοπίο να έχουν φυτευτεί δεκάδες μεταλλικοί γίγαντες.
Ο Αγροτουρισμός ακούγεται εδώ και χρόνια σαν η σωτηρία της Ελληνικής υπαίθρου. Στην πράξη όμως τι θα ισχύσει? Θα αναπτυχθούν προσεχτικά ορισμένες ξενοδοχειακές μονάδες, σεβόμενες το ιδιαίτερο του συγκεκριμένου τόπου ή θα γίνει μια άναρχη ανάπτυξη, όπου οι αγρότες θα μεταλλαχθούν σε καιροσκόπους επιχειρηματίες, the Greek way δηλαδή, συνταγή Σαντορίνη.
Η νέα κυβέρνηση, η οποία πιστεύει πολύ στην πράσινη ανάπτυξη, και εύχομαι να πετύχει τους αγνούς σκοπούς της (όχι όμως και τους μουλωχτούς). Πρόσφατα διεμήνυσε ότι η Ηλεία θα αναπτυχθεί με το πράσινο μοντέλο. Τι πάει να πει αυτό? Ότι ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος? Ο Καϊάφας θα αναγεννηθεί? ή μήπως θα δημιουργήσουμε ορισμένους πράσινους τουριστικούς προορισμούς με πρωτο και καλύτερο την αρχάια Ολυμπία και θα θησαυρίσουμε?
Στη Στοκχόμλη διάβαζα επειδή έχουν τεράστιο πρόβλημα υπερπλυθησμού κουνελιών τα οποία καταστρέφουν τα πάρκα, αποφάσισαν να προσλάβουν ειδικούς κυνηγούς όπου θα σκοτώνουν τα άμοιρα ζωάκια και θα τα στέλνουν στον κλίβανο για βιο-ντίζελ! Εδώ έχουμε να κάνουμε με πράσινο παραλογισμό καταγγέλουν οι οικολόγοι και εγώ μαζί τους. Κατανοωντας το πρόβλημα για ένα αστικό τοπίο όπου το κυριαρχο είδος είναι ο άνθρωπος, με κάποιο τρόπο πρέπει να συρρικνωθεί ο πληθυσμός των συμπαθέστατων τετράποδων, αλλά υπάρχει ο φόβος, το "κοινωνικό" έργο να μεταλλαχθεί σε κερδοφόρα μπίζνα, συρρικνώνοντας τον αριθμό των ζώων! Σαν Σουηδός πολίτης θα φοβόμουν ειλικρινά την τύχη του κατοικιδιού μου μήπως το απαγάγουν!
Για όλα αυτά τα μέτρα δεν διαφωνώ, με βρίσκουν σύμφωνο, (εξαιρώντας αυτό με τα κουνέλια) σαφέστατα προτιμητέα απο τα εργοστάσια λιγνίτη & λιθάνθρακα, τα ξενοδοχεία - γήπεδα γκολφ και τα πάρκα που έγιναν πάρκινγκ. Απλώς εύχομαι στο νου όλων μας όταν μιλάμε για πράσινη ανάπτυξη να τονίζουμε την λέξη πράσινη και όχι την λέξη Ανάπτυξη, να μην μπερδεύουμε δηλαδή την έννοια της οικολογίας με αυτήν της οικονομίας.

To τραγούδι που ακολουθά την συγκεκριμένη ανάρτηση είναι το All I Want, του κυρίου Younger Brother. Οι πρώτοι στίχοι "Would you define the world paranoiac?, Would you define it in more detail?" ταιριάζουν σε αυτά που ακούμε και συναντάμε σε καθημερινή βάση...!

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απο την Ελληνική επικράτεια...
, προσπαθεί να στοιχειώσει τους ανθρώπους, να τους τρομοκρατήσει, να το δεχτούν σαν κάτι το αληθινό και να συνεχίσουν να διολισθαίνουν ποιοτικά την ζωή τους. Φάντασμα λέγεται εκείνος που δεν αποχωρίζεται το περιβάλλον στο οποίο ζούσε και ευημερούσε, μα το περιβάλλον τον εξέπεμψε μακρυά απο αυτό, μα εκείνος να αρνείται να το εγκαταλείψει με αποτέλεσμα να το επισκέπτεται πλέον σαν ένα φάντασμα.
Η όλη κατάσταση δημιουργήθηκε διότι οι πολίτες δεν πιστεύουν πια σε αυτόν, το ν θεωρούν σαν ένα πλάσμα ενός άλλου κόσμου. Εκείνος όμως πάσχει να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Για να πετύχει τον σκοπό του, μας ακολουθεί σε κάθε βήμα μας, άθελα του όμως τον κάνει ακόμα πιο ανεπιθύμητο.
Τον συναντάμε παντού να μας κοιτά με ένα βλέμμα, γεμάτο απαξία για την καθημερινότητα, δείχνοντας ότι εκείνο που τον νοιάζει είναι το υπερπέραν. Είναι όμως δίπλα μας :

• Περιμένοντας στην στάση του λεωφορείου.

• Βγαίνοντας απο την πολυκατοικία μας

• Αναμένοντας τον φωτεινό σηματοδότη να μας δώσει το σήμα εκκίνησης και να τρέξουμε μακρυά απο αυτόν

(Όποιος περνάει κάθε μέρα απο την περιφερειακή Υμηττού θα με καταλάβει)

• Στην κερντρική πλατεία του χωριού

• Στα λιθόστρωτα σοκάκια άπλωσε το κατάλοιμα με τα κατοικίδια του... και ανέμενε ακούγοντας μουσική (r&b μεσημέρι, βαρύ λαϊκό για βράδυ, αληθινό γεγονός)
  

• Στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

• Παρέα με φίλους του, δείχνοντας μας ότι πάντοτε υπάρχουν και χειρότερα

• Πηγαίνοντας στο περίπτερο για να αγοράσουμε μια σοκολάτα να χαμογελάσει το χειλάκι μας.
  

(δεν αξίζει η προβολή της, παραείναι σσσόκιν)

Συγχαρητήρια στον πολίτικο του αντίπαλο, που αποφάσισε να μην μας βομβαρδίσει με τόνους από κακόγουστες αφίσες, να μην υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο την δύσμοιρη αισθητική μας . Να κρύψει και τις δικές του ατέλειες... ,να μην καταντήσει και αυτός φάντασμα προτού καλά καλά ανδρωθεί στην παράνοια που ζούμε.
Συγχαρητήρια επίσης στον κύριο Λούβρο, ιδιοκτήτη του αγαπημένου μπαρ Booze, όπου ίδρυσε το κόμμα Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. και θα κατέβει στην Ά Αθηνών έχοντας στο ψηφοδέλτιο του, μονάχα καλλιτέχνες με σκοπό την καλλιτεχνική μας ανασύσταση. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Την νύχτα που ο Ωρίων 'Δ συνάντησε τον Φερνάντο Πεσσόα και τον Κων/νο Καβάφη

Θα ήταν Μάιος όταν πρωτοε μφανίστηκε στις κινημα τογραφικές αίθουσες η ταινία "Την νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη" . Τα καλά λόγια απο την προβολή της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η αγάπη για τον Πεσσόα, με ώθησαν να πάω να την δω. Παρέα όμως δεν υπήρχε (λες και χρειάζεται σε μια κινηματογραφική αίθουσα) και η παρακολούθηση της αναβλήθηκε για πάντα μιας και το θεωρούσα απίθανο να κυκλοφορήσει σε DVD.
Για καλή μου τύχη (αυτό εξετάζεται), η ταινία ξαναπροβλήθηκε στο πανέμορφο Αττικόν, παρέα βρέθηκε και το ραντεβού ορίστηκε για την προβολή της ταινίας! Ένα κρύο απόβραδο της προηγούμενης εβδομάδας κατηφόρισα προς το Αττικόν, κόσμος ελάχιστος, μιας και το θέμα της ταινία είναι αρκετά ιδιαίτερο. Το σινεμά αδειανό, μιας αίσθηση μοναξιάς στην αίθουσα, θαρρείς και ήταν τα μοναχικά διαμερίσματα των δύο αυτών εξαίσιων ποιητών. Για τον Καβάφη δεν ξέρω πολλά, ξέρω μονάχα πως έχω δώσει ένα αόριστο μελλοντικό ραντεβού για να βυθιστώ στον κόσμο των ποιημάτων του.

Τον Φερνάντο Πεσσόα τον γνώρισα αρχικά απο το έργο του "Ο αναρχικός τραπεζίτης" μια αναρχική ματιά για το ποιος θεωρείται αναρχικός, απολαυστικότατο, και τόσο βαθύ σε νοήματα παρά το μικρό του μέγεθος. Το έργο όμως που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το βιβλίο της Ανησυχίας. Ο Πεσσόα συνήθιζε να γράφει μέσω των ετερώνυμων του, ένα είδος φανταστικού φίλου, τους είχε αναπτύξει σε σημείο να έχει ο καθένας δικό του στυλ γραφής, δικό τους αστρολογικό χάρτη, είχε φτάσει ακόμα να πεθάνει το ένα ετερώνυμο και με κάποιο άλλο να γράψει και να δημοσιεύσει μια νεκρολογία για τον φανταστικό συγγραφέα!
Η ταινία άρχισε, το βλέμμα μου πλανιόταν στα άδεια καθίσματα και στον υπέροχο θόλο του κινηματογράφου Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας Μόλις άρχισε η ταινία συνειδητοποίησα ότι δεν ήρθα να παρακολουθήσω μια ταινία αλλά να ταξιδέψω παρέα με τους δύο ποιητές, στον κόσμο τους, στα συναισθήματα τους, στην εποχή τους, ανάμεσα από δύο μεγάλους πολέμους. Οι αναφορές στα ποιήματα τους όλο και σε βύθιζαν στα εσώτερα σου, να πετάς από πάνω σου τις καθημερινές έγνοιες και να ασχολείσαι με τα ουσιώδη, τα αρχέγονα.

"Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας"

"Γράφω λυπημένος στο ήσυχο δωμάτιο μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα"
Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι. (Κ. Καβάφης, Γκρίζα)

Η ταινία τελείωσε, μα το μυαλό μου ήταν ακόμη εκεί, σιωπή παντού, δεν με ενδιέφερε να εκφραστώ, μονάχα να συνεχίσω τον στοχασμό για όλα αυτά που ανέφεραν, για όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν αιώνια. Το παγερό αεράκι έξω, η σχετική ησυχία των δρόμων, παρέτειναν την διαδικασία της σκέψης. Και η κατάληξη ήταν η εξής. Να θεωρώ την ποίηση των δύο προαναφερθέντων (κυρίως του Πεσσόα που έχω και καλύτερη γνώση) ως μια βαθιά ομοιοπαθητική θεραπεία. Η έκθεση στον πεσιμισμό της γραφής του να λειτουργεί απωθητικά ως προς τον δικό μου πεσιμισμό και να θεωρώ ότι αποκλείεται να είναι όλα τόσο μα τόσο δυσάρεστα, κάπου θα υπάρχει πίσω από όλα αυτά τα σύννεφα μια μικρή ηλιαχτίδα, όπου με το που θα αγγίξει το κορμί μας, θα νας δώσει την δύναμη να συνεχίσουμε να κοιτάμε ψηλά και με ένα κρυφό χαμόγελο να ξεπροβάλλει σαν το ουράνιο τόξο έπειτα απο μια ξαφνική νεροποντή.

Ελπίζω να μην σας κούρασα, υπάρχει μια γενική αταξία στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό, ίσως να χρειάζεται και αυτό να απεγκλωβιστεί απο τα σύννεφα. Πάω να συνεχίσω τον περίπατο μου

Ο Κύκλος των Χαμένων Βαλιτσών

Αλήθεια που πάνε οι βαλίτσες όταν χάνονται; Ο θείος μου ο Β. όπου για δεκαετίες διέσχιζε τον Αργοσαρωνικό με το καϊκι του,μου έλεγε ότι είχε δει μικρός, ένα απόβραδο του Ιουλίου, ξωτικά να πετούν με μια σειρά από βαλίτσες προς την μακρινή τους χώρα καθώς το φως του φεγγαριού πρόδιδε τις κινήσεις τους. Τα θέλουν μου έλεγε για το γλέντι που κάνουν σε κάθε πανσέληνο, να ντύνονται με τα ρούχα των ανθρώπων να τους μιμούνται και να σαρκάζουν τις συνήθειες και τα καμώματα τους.

Κάπου εκεί πρέπει να είναι και ο σάκος ταξιδίου μου, η πανσέληνος του Αυγούστου πλησιάζει γοργά, οπότε οι προετοιμασίες για το μεγάλο γλέντι τους θα έχουν αρχίσει ήδη. Ένα ξωτικό μάλλον θα ζύγωσε στο αμπάρι του πλοίου και θα πήρε τα ταξιδιωτικά προικιά μου. Χαλάλι του αφού είναι για ένα τέτοιο σκοπό. Ρούχα, παπούτσια, βιβλία, καλλυντικά, όλα αναλώσιμα αγαθά που αντικαθίστανται γοργά. Εκείνα που δεν αντικαθίστανται είναι τα συναισθήματα που κουβαλούσαν ορισμένα δώρα που είχαν γίνει απο αγαπημένα άτομα. Συναισθήματα καρφιτσωμένα στα δώρα εκείνα, ένας κόσμος ολόκληρος απο αναμνήσεις χαμογελαστές, έκανε τα πράγματα αυτά μοναδικά και αναντικατάστατα Τώρα όμως φτερούγισαν προς την χώρα των ξωτικών.

Νιώθω πλέον απελευθερωμένος, απελευθερωμένος όμως από εκείνα που μου έδιναν χαρά και δύναμη, και τώρα το μόνο που μένει είναι η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Το δεύτερο κύμα διακοπών είναι κοντά όμως, μια πολύωρη παραμονή κάτω απο τον έναστρο ουρανό και μια Βραδυνή βουτιά θα γλυκάνει την πικρή απώλεια, και που ξέρεις μπορεί να με δουν τα ξωτικά και να μου επιστρέψουν τις αγκράφες των συναισθημάτων που κοσμούν τα αγαπημένα απολεσθέντα αντικείμενα, για τα υπόλοιπα ας τα κρατήσουν, πίνω και στην υγειά τους.

ΥΓ. Το ευτύχημα είναι οτι δεν θα χρειαστεί να γράψω άλλη μια ταξιδιωτική εμπειρία για την Νάξο, υπάρχουν ήδη πολλές. Αν βρεθείτε εκεί όμως μην ξεχάσετε να πάτε στο χωριό Κόρωνος και στην παραλία Ψιλλή Άμμος.