Το Πράσινο Πλύσιμο του εγκεφάλου μας

Τον τελευταίο καιρό οι όροι "Πράσινη Ανάπτυξη" "Πράσινα Έργα" "Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας" "Οικοτουρισμός" και διάφοροι άλλοι παρεμφερείς, φτάνουν συνεχώς στα αυτιά μας σαν το μάννα εξ ουρανού. Αυτά είναι τα κλειδιά της σωτηρίας μας, χωρίς πολλές πολλές εξηγήσεις θεωρούν ότι αυτή είναι η λύση για όλα μας τα προβλήματα. Ωραιοποιημένες εκφράσεις και οι τρεις με το περιβάλλον σαν δεσπόζουσα κούκλα στην βιτρίνα της μπουτίκ της οικονομίας να σε καλωσορίζει.
Κάπου όμως πρέπει να υπάρχει κάτι σάπιο, δεν μπορεί να είναι όλα τόσο καλά, να ξύπνησαν μια μέρα οι απανταχού γιάπις της υφηλίου και να είπαν "We have to save this planet". Ο όρος Πράσινη ανάπτυξη δεν μου κάθεται καθόλου καλά. Πως γίνεται μια ανθρώπινη ανάπτυξη να θεωρείται πράσινη / οικολογική? Πως μπορεί το ανθρώπινο είδος να αναπτυχθεί χωρίς να δημιουργήσει πρόβλημα στο γύρω οικοσύστημα? Θα μου πεις οτι ναι μεν ανάπτυξη αλλά με φιλικότερους όρους για το περιβάλλον. Θεωρητικά θα προσπαθήσουμε να αναπτυχθούμε σαν κοινωνία με το λιγότερο δυνατόν κόστος για το περιβάλλον. Πρακτικά απο εκεί που μπαζώναμε πέντε παραπόταμους, τώρα θα μπαζώσουμε 3 και τους άλλους δύο θα τους κάνουμε θεματικά πάρκα με καφετέριες για να έρχεται ο γονιός και να καταναλώνει κοντά στην φύση.
Δυστυχώς δεν εμπιστεύομαι κανέναν άνθρωπο που έχει σαν σημαία του την λέξη ανάπτυξη, διότι ανάπτυξη σημαίνει προώθηση των επιθυμιών σου εις βάρους των άλλων. Γιατί να έχουμε σαν σημαία μας την ανάπτυξη? Γιατί να μην μπορούμε να ξαποστάσουμε μια στιγμή και να σκεφτούμε, τι είναι αυτό που μας λείπει, η ποσότητα ή η ποιότητα? Τι είναι αυτό που θα σε κάνει πραγματικά πιο χαρούμενο, η αγορά ενός νέου μοντέλου αυτοκινήτου ή η καθημερινή άμεση επαφή με την φύση?
Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι η σημαία της πράσινης ανάπτυξης. Όλα καλά μέχρι εδώ, Στην πράξη όμως η δημιουργία ενός αιολικού πάρκου σε κάθε βουνοκορφή θα ήταν καταστροφική και για το οικοσύστημα, με την εκεί ανθρώπινη παρουσία ακόμη και στα πιο δύσβατα μέρη, αλλά και αισθητική καταστροφή βλέποντας σε ένα φυσικό τοπίο να έχουν φυτευτεί δεκάδες μεταλλικοί γίγαντες.
Ο Αγροτουρισμός ακούγεται εδώ και χρόνια σαν η σωτηρία της Ελληνικής υπαίθρου. Στην πράξη όμως τι θα ισχύσει? Θα αναπτυχθούν προσεχτικά ορισμένες ξενοδοχειακές μονάδες, σεβόμενες το ιδιαίτερο του συγκεκριμένου τόπου ή θα γίνει μια άναρχη ανάπτυξη, όπου οι αγρότες θα μεταλλαχθούν σε καιροσκόπους επιχειρηματίες, the Greek way δηλαδή, συνταγή Σαντορίνη.
Η νέα κυβέρνηση, η οποία πιστεύει πολύ στην πράσινη ανάπτυξη, και εύχομαι να πετύχει τους αγνούς σκοπούς της (όχι όμως και τους μουλωχτούς). Πρόσφατα διεμήνυσε ότι η Ηλεία θα αναπτυχθεί με το πράσινο μοντέλο. Τι πάει να πει αυτό? Ότι ήταν δάσος θα ξαναγίνει δάσος? Ο Καϊάφας θα αναγεννηθεί? ή μήπως θα δημιουργήσουμε ορισμένους πράσινους τουριστικούς προορισμούς με πρωτο και καλύτερο την αρχάια Ολυμπία και θα θησαυρίσουμε?
Στη Στοκχόμλη διάβαζα επειδή έχουν τεράστιο πρόβλημα υπερπλυθησμού κουνελιών τα οποία καταστρέφουν τα πάρκα, αποφάσισαν να προσλάβουν ειδικούς κυνηγούς όπου θα σκοτώνουν τα άμοιρα ζωάκια και θα τα στέλνουν στον κλίβανο για βιο-ντίζελ! Εδώ έχουμε να κάνουμε με πράσινο παραλογισμό καταγγέλουν οι οικολόγοι και εγώ μαζί τους. Κατανοωντας το πρόβλημα για ένα αστικό τοπίο όπου το κυριαρχο είδος είναι ο άνθρωπος, με κάποιο τρόπο πρέπει να συρρικνωθεί ο πληθυσμός των συμπαθέστατων τετράποδων, αλλά υπάρχει ο φόβος, το "κοινωνικό" έργο να μεταλλαχθεί σε κερδοφόρα μπίζνα, συρρικνώνοντας τον αριθμό των ζώων! Σαν Σουηδός πολίτης θα φοβόμουν ειλικρινά την τύχη του κατοικιδιού μου μήπως το απαγάγουν!
Για όλα αυτά τα μέτρα δεν διαφωνώ, με βρίσκουν σύμφωνο, (εξαιρώντας αυτό με τα κουνέλια) σαφέστατα προτιμητέα απο τα εργοστάσια λιγνίτη & λιθάνθρακα, τα ξενοδοχεία - γήπεδα γκολφ και τα πάρκα που έγιναν πάρκινγκ. Απλώς εύχομαι στο νου όλων μας όταν μιλάμε για πράσινη ανάπτυξη να τονίζουμε την λέξη πράσινη και όχι την λέξη Ανάπτυξη, να μην μπερδεύουμε δηλαδή την έννοια της οικολογίας με αυτήν της οικονομίας.

To τραγούδι που ακολουθά την συγκεκριμένη ανάρτηση είναι το All I Want, του κυρίου Younger Brother. Οι πρώτοι στίχοι "Would you define the world paranoiac?, Would you define it in more detail?" ταιριάζουν σε αυτά που ακούμε και συναντάμε σε καθημερινή βάση...!

ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...

Ένα φάντασμα πλανάται πάνω απο την Ελληνική επικράτεια...
, προσπαθεί να στοιχειώσει τους ανθρώπους, να τους τρομοκρατήσει, να το δεχτούν σαν κάτι το αληθινό και να συνεχίσουν να διολισθαίνουν ποιοτικά την ζωή τους. Φάντασμα λέγεται εκείνος που δεν αποχωρίζεται το περιβάλλον στο οποίο ζούσε και ευημερούσε, μα το περιβάλλον τον εξέπεμψε μακρυά απο αυτό, μα εκείνος να αρνείται να το εγκαταλείψει με αποτέλεσμα να το επισκέπτεται πλέον σαν ένα φάντασμα.
Η όλη κατάσταση δημιουργήθηκε διότι οι πολίτες δεν πιστεύουν πια σε αυτόν, το ν θεωρούν σαν ένα πλάσμα ενός άλλου κόσμου. Εκείνος όμως πάσχει να αποδείξει ότι αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους. Για να πετύχει τον σκοπό του, μας ακολουθεί σε κάθε βήμα μας, άθελα του όμως τον κάνει ακόμα πιο ανεπιθύμητο.
Τον συναντάμε παντού να μας κοιτά με ένα βλέμμα, γεμάτο απαξία για την καθημερινότητα, δείχνοντας ότι εκείνο που τον νοιάζει είναι το υπερπέραν. Είναι όμως δίπλα μας :

• Περιμένοντας στην στάση του λεωφορείου.

• Βγαίνοντας απο την πολυκατοικία μας

• Αναμένοντας τον φωτεινό σηματοδότη να μας δώσει το σήμα εκκίνησης και να τρέξουμε μακρυά απο αυτόν

(Όποιος περνάει κάθε μέρα απο την περιφερειακή Υμηττού θα με καταλάβει)

• Στην κερντρική πλατεία του χωριού

• Στα λιθόστρωτα σοκάκια άπλωσε το κατάλοιμα με τα κατοικίδια του... και ανέμενε ακούγοντας μουσική (r&b μεσημέρι, βαρύ λαϊκό για βράδυ, αληθινό γεγονός)
  

• Στους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

• Παρέα με φίλους του, δείχνοντας μας ότι πάντοτε υπάρχουν και χειρότερα

• Πηγαίνοντας στο περίπτερο για να αγοράσουμε μια σοκολάτα να χαμογελάσει το χειλάκι μας.
  

(δεν αξίζει η προβολή της, παραείναι σσσόκιν)

Συγχαρητήρια στον πολίτικο του αντίπαλο, που αποφάσισε να μην μας βομβαρδίσει με τόνους από κακόγουστες αφίσες, να μην υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο την δύσμοιρη αισθητική μας . Να κρύψει και τις δικές του ατέλειες... ,να μην καταντήσει και αυτός φάντασμα προτού καλά καλά ανδρωθεί στην παράνοια που ζούμε.
Συγχαρητήρια επίσης στον κύριο Λούβρο, ιδιοκτήτη του αγαπημένου μπαρ Booze, όπου ίδρυσε το κόμμα Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. και θα κατέβει στην Ά Αθηνών έχοντας στο ψηφοδέλτιο του, μονάχα καλλιτέχνες με σκοπό την καλλιτεχνική μας ανασύσταση. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

Την νύχτα που ο Ωρίων 'Δ συνάντησε τον Φερνάντο Πεσσόα και τον Κων/νο Καβάφη

Θα ήταν Μάιος όταν πρωτοε μφανίστηκε στις κινημα τογραφικές αίθουσες η ταινία "Την νύχτα που ο Φερνάντο Πεσσόα συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη" . Τα καλά λόγια απο την προβολή της στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και η αγάπη για τον Πεσσόα, με ώθησαν να πάω να την δω. Παρέα όμως δεν υπήρχε (λες και χρειάζεται σε μια κινηματογραφική αίθουσα) και η παρακολούθηση της αναβλήθηκε για πάντα μιας και το θεωρούσα απίθανο να κυκλοφορήσει σε DVD.
Για καλή μου τύχη (αυτό εξετάζεται), η ταινία ξαναπροβλήθηκε στο πανέμορφο Αττικόν, παρέα βρέθηκε και το ραντεβού ορίστηκε για την προβολή της ταινίας! Ένα κρύο απόβραδο της προηγούμενης εβδομάδας κατηφόρισα προς το Αττικόν, κόσμος ελάχιστος, μιας και το θέμα της ταινία είναι αρκετά ιδιαίτερο. Το σινεμά αδειανό, μιας αίσθηση μοναξιάς στην αίθουσα, θαρρείς και ήταν τα μοναχικά διαμερίσματα των δύο αυτών εξαίσιων ποιητών. Για τον Καβάφη δεν ξέρω πολλά, ξέρω μονάχα πως έχω δώσει ένα αόριστο μελλοντικό ραντεβού για να βυθιστώ στον κόσμο των ποιημάτων του.

Τον Φερνάντο Πεσσόα τον γνώρισα αρχικά απο το έργο του "Ο αναρχικός τραπεζίτης" μια αναρχική ματιά για το ποιος θεωρείται αναρχικός, απολαυστικότατο, και τόσο βαθύ σε νοήματα παρά το μικρό του μέγεθος. Το έργο όμως που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν το βιβλίο της Ανησυχίας. Ο Πεσσόα συνήθιζε να γράφει μέσω των ετερώνυμων του, ένα είδος φανταστικού φίλου, τους είχε αναπτύξει σε σημείο να έχει ο καθένας δικό του στυλ γραφής, δικό τους αστρολογικό χάρτη, είχε φτάσει ακόμα να πεθάνει το ένα ετερώνυμο και με κάποιο άλλο να γράψει και να δημοσιεύσει μια νεκρολογία για τον φανταστικό συγγραφέα!
Η ταινία άρχισε, το βλέμμα μου πλανιόταν στα άδεια καθίσματα και στον υπέροχο θόλο του κινηματογράφου Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας Μόλις άρχισε η ταινία συνειδητοποίησα ότι δεν ήρθα να παρακολουθήσω μια ταινία αλλά να ταξιδέψω παρέα με τους δύο ποιητές, στον κόσμο τους, στα συναισθήματα τους, στην εποχή τους, ανάμεσα από δύο μεγάλους πολέμους. Οι αναφορές στα ποιήματα τους όλο και σε βύθιζαν στα εσώτερα σου, να πετάς από πάνω σου τις καθημερινές έγνοιες και να ασχολείσαι με τα ουσιώδη, τα αρχέγονα.

"Ποτέ δεν αγαπάμε κάποιον. Αγαπάμε απλώς την ιδέα που σχηματίζουμε για κάποιον. Τελικά αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας έννοια και ο εαυτός μας"

"Γράφω λυπημένος στο ήσυχο δωμάτιο μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα"
Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα)

Για έναν μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ’ ασχήμισαν — αν ζει — τα γκρίζα μάτια·
θα χάλασε τ’ ωραίο πρόσωπο.

Μνήμη μου, φύλαξέ τα συ ως ήσαν.
Και, μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτά μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψι. (Κ. Καβάφης, Γκρίζα)

Η ταινία τελείωσε, μα το μυαλό μου ήταν ακόμη εκεί, σιωπή παντού, δεν με ενδιέφερε να εκφραστώ, μονάχα να συνεχίσω τον στοχασμό για όλα αυτά που ανέφεραν, για όλα αυτά που μας ταλαιπωρούν αιώνια. Το παγερό αεράκι έξω, η σχετική ησυχία των δρόμων, παρέτειναν την διαδικασία της σκέψης. Και η κατάληξη ήταν η εξής. Να θεωρώ την ποίηση των δύο προαναφερθέντων (κυρίως του Πεσσόα που έχω και καλύτερη γνώση) ως μια βαθιά ομοιοπαθητική θεραπεία. Η έκθεση στον πεσιμισμό της γραφής του να λειτουργεί απωθητικά ως προς τον δικό μου πεσιμισμό και να θεωρώ ότι αποκλείεται να είναι όλα τόσο μα τόσο δυσάρεστα, κάπου θα υπάρχει πίσω από όλα αυτά τα σύννεφα μια μικρή ηλιαχτίδα, όπου με το που θα αγγίξει το κορμί μας, θα νας δώσει την δύναμη να συνεχίσουμε να κοιτάμε ψηλά και με ένα κρυφό χαμόγελο να ξεπροβάλλει σαν το ουράνιο τόξο έπειτα απο μια ξαφνική νεροποντή.

Ελπίζω να μην σας κούρασα, υπάρχει μια γενική αταξία στο μυαλό μου τον τελευταίο καιρό, ίσως να χρειάζεται και αυτό να απεγκλωβιστεί απο τα σύννεφα. Πάω να συνεχίσω τον περίπατο μου

Ο Κύκλος των Χαμένων Βαλιτσών

Αλήθεια που πάνε οι βαλίτσες όταν χάνονται; Ο θείος μου ο Β. όπου για δεκαετίες διέσχιζε τον Αργοσαρωνικό με το καϊκι του,μου έλεγε ότι είχε δει μικρός, ένα απόβραδο του Ιουλίου, ξωτικά να πετούν με μια σειρά από βαλίτσες προς την μακρινή τους χώρα καθώς το φως του φεγγαριού πρόδιδε τις κινήσεις τους. Τα θέλουν μου έλεγε για το γλέντι που κάνουν σε κάθε πανσέληνο, να ντύνονται με τα ρούχα των ανθρώπων να τους μιμούνται και να σαρκάζουν τις συνήθειες και τα καμώματα τους.

Κάπου εκεί πρέπει να είναι και ο σάκος ταξιδίου μου, η πανσέληνος του Αυγούστου πλησιάζει γοργά, οπότε οι προετοιμασίες για το μεγάλο γλέντι τους θα έχουν αρχίσει ήδη. Ένα ξωτικό μάλλον θα ζύγωσε στο αμπάρι του πλοίου και θα πήρε τα ταξιδιωτικά προικιά μου. Χαλάλι του αφού είναι για ένα τέτοιο σκοπό. Ρούχα, παπούτσια, βιβλία, καλλυντικά, όλα αναλώσιμα αγαθά που αντικαθίστανται γοργά. Εκείνα που δεν αντικαθίστανται είναι τα συναισθήματα που κουβαλούσαν ορισμένα δώρα που είχαν γίνει απο αγαπημένα άτομα. Συναισθήματα καρφιτσωμένα στα δώρα εκείνα, ένας κόσμος ολόκληρος απο αναμνήσεις χαμογελαστές, έκανε τα πράγματα αυτά μοναδικά και αναντικατάστατα Τώρα όμως φτερούγισαν προς την χώρα των ξωτικών.

Νιώθω πλέον απελευθερωμένος, απελευθερωμένος όμως από εκείνα που μου έδιναν χαρά και δύναμη, και τώρα το μόνο που μένει είναι η σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Το δεύτερο κύμα διακοπών είναι κοντά όμως, μια πολύωρη παραμονή κάτω απο τον έναστρο ουρανό και μια Βραδυνή βουτιά θα γλυκάνει την πικρή απώλεια, και που ξέρεις μπορεί να με δουν τα ξωτικά και να μου επιστρέψουν τις αγκράφες των συναισθημάτων που κοσμούν τα αγαπημένα απολεσθέντα αντικείμενα, για τα υπόλοιπα ας τα κρατήσουν, πίνω και στην υγειά τους.

ΥΓ. Το ευτύχημα είναι οτι δεν θα χρειαστεί να γράψω άλλη μια ταξιδιωτική εμπειρία για την Νάξο, υπάρχουν ήδη πολλές. Αν βρεθείτε εκεί όμως μην ξεχάσετε να πάτε στο χωριό Κόρωνος και στην παραλία Ψιλλή Άμμος.

Διασχίζοντας τον Εθνικό Κήπο

Έξι και τριάντα. Εκείνη την ώρα είχε οριστεί το ραντεβού στην πλατεία Συντάγματος με τον Μ. και την Γ. για να βρεθούμε έπειτα από πολύ καιρό. Κλασσικά ξεκίνησα αργοπορημένα απο το σπίτι, για να κερδίσω χρόνο αποφάσισα να διασχίσω τον εθνικό κήπο, από την πλευρά του Μεγάρου Μαξίμου προς την Αμαλίας. Το γαλήνιο θρόισμα των φύλλων είναι σαφέστατα προτιμότερος ήχος απο τα μαρσαρίσματα των αυτοκινήτων, επίσης ο καύσωνας είχε κάνει ξανά την εμφάνιση του, μα στον Εθνικό κήπο του έχει απαγορευτεί η είσοδος, εκεί βασιλεύει μια δροσοστάλακτη νύμφη και με το γάργαρο νερό της δροσίζει όλα τα ζωάκια του κήπου, και εμάς φυσικά.

Τον Εθνικό Κήπο τον σνομπάρουν οι περισσότεροι κάτοικοι του κέντρου, μαθημένοι μάλλον στο μπετόν και την οχλαγωγία, το άρωμα του χώματος και η γαλήνια ηρεμία τους απωθεί απο τον χώρο αυτόν Ο Κήπος αυτός έχει κάτι το μαγικό, ζουν μυθικά όντα, έτοιμα να σε φιλοξενήσουν με τον καλύτερο τρόπο στο σπιτικό τους. Ζει εκεί μια μάγισσα, που για να σε αφήσει να περάσεις θέλει να κρατήσει για αντάλλαγμα τις έγνοιες σου, να τις περιεργαστεί και να τις απαλύνει. Θα πρέπει να σεβαστείς την επιθυμία της και να προχωρήσεις χωρίς αυτές. Αν είσαι καλός μαζί της θα παίξει λίγο με τον χωροχρόνο και θα σε μεταμφιέσει σε έναν δούκα του Μεσαίωνα που βολτάρει στον ξακουστό του κήπο. Ενίοτε η καλή μας μάγισσα στολίζει τον χώρο με νιφάδες λευκές και μουσικές από βιολιά ηχούν σε όλο τον κήπο.

Ζουν και τεράστια δέντρα που με την σκιά τους σε ευχαριστούν που έρχεσαι να τους κάνεις παρέα, να τους αποσπάσεις την προσοχή από την αιώνια μοναξιά τους. Αναζητούν την σιωπή σου και την γαλήνια αύρα σου να εναρμονιστεί με την δικιά τους να παιχνιδίσουν χαρούμενες και όταν εξαντληθούν να αποχωρήσουν με ένα τεράστιο χαμόγελο.

Μαγικός σίγουρα αυτός ο κήπος, ξεκινάς αρχικά για ένα γρήγορο πέρασμα, αλλά καταλήγεις να χαζεύεις για άλλη μια φορά όλο αυτό το τοπίο. Το ραντεβού σου πάλι το ξέχασες. μα δεν μπορείς να αντισταθείς να απαθανατίσεις με την φωτογραφική μηχανή τις ομορφιές που συναντάς σε κάθε σου βήμα. βγαίνοντας δε απο τον Εθνικό κήπο, συναντάς περιμετρικά απο αυτόν μια φωτογραφική έκθεση της ομάδας blanco, με τίτλο "Η Αθήνα θα σε εκπλήσσει". Πρόκειται για φωτογραφίες από την Αθήνα και την Αττική, πραγματικά πανέμορφα μέρη, δεν το ήξερα ότι υπήρχε καταρράκτης στην Πεντέλη!

Βλέποντας την έκθεση αυτή συνειδητοποιείς πόσες ομορφιές υπάρχουν γύρω σου και περιμένουν να τις ανακαλύψεις, είτε πρόκειται για φυσικά μέρη είτε για εστίες πολιτισμού και διασκέδασης, είτε πρόσωπα που περιμένουν να σου προσφέρουν και να τους προσφέρεις αγάπη πολύ. Αυτά να σκεφτόμαστε και να μην αφήνουμε ποτέ τα καθημερινά, τα ποταπά να γιγαντώνουν ελείψει άλλων συναισθημάτων και εμπειριών.
Αυτά για σήμερα, πάω να συναντήσω τον Μ, και την Γ. έχω αργήσει χαρακτηριστικά!

ΥΓ. Ξεκινάνε εργασίες αναβάθμισης του Εθνικού Κήπου.. ελπίζω να μην τερατουργήσουν!
ΥΓ2 Περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση και την κάθε φωτογραφία μπορειτε να βρείτε στο clopypaste blog
ΥΓ3 Οι Φώτο είναι δικές μου εκτός απο εκείνη με τον καταρράκτη η οποία ανήκει στην ομάδα blanco

Η Γέννηση και ο Θάνατος μιας Είδησης ή αλλιως Ειδησεογραφική Κοσμογονία

Με περιέργεια παρακολουθώ την διάσταση που έχει πάρει το θέμα "υπόθεση Παναγόπουλου" . Απο την ημέρα (Σάββατο νομίζω) που προέκυψε το θέμα, όλα τα ΜΜΕ το έχουν σαν πρώτη και κυριότερη είδηση. Τα υπόλοιπα θέματα, (υπόθεση siemens, οικονομική κρίση, πολιτική κρίση) έχουν βρεθεί σε δεύτερη μοίρα. Τελικά είναι τόσο σημαντική είδηση η εξάρθρωση μια σπείρας κακοποιών, απο την εξάρθρωση των κακοποιών στοιχείων που λέγονται βουλευτές και ζουν κάτι παραπάνω απο πλουσιοπάροχα εις βάρος ενός ολόκληρου λαου? Είναι πιο σημαντικά απο τα σημαντικά κοινωνικά προβλήματα που παρουσιάζει η Ελλάδα?

Τρεις εξηγήσεις μπορώ να δώσω σε αυτό το φαινόμενο:

1) To θέμα "πουλάει περισσότερο σε σχέση με το χιλιοπαιγμένο "Υπόθεση siemens". Άλλο να έχεις να κάνεις με κακοποιούς με οπλά, ομήρους απειλές, με τηλεοπτική απολογία του φερόμενου ως αρχηγού της σπείρας στις ειδήσεις των 8 (το είδαμε και αυτό!). Και άλλο να λες τα ίδια και τα ίδια για ένα θέμα που έχει προκύψει εδώ και δύο χρόνια, με δικαστικούς όρους, σκληρό πόκερ και με αλήθειες που με κανένα τρόπο δεν θέλουν πολλοί να μαθευτούν. Καλοκαιράκι τώρα, πρέπει να βρούμε ένα ειδησεογραφικό blockbuster να ανέβει η τηλεθέαση σε μια νεκρή χρονική περίοδο. Σαν εκείνο το καλοκαίρι που έπιασαν την διαβόητη 17Ν και που οι Έλληνες αντί να κάνουν βουτιές κρατώντας την μάσκα και τον αναπνευστήρα, έκαναν βουτιές στον ιδρώτα στο το σαλόνι του σπιτιού τους. Η εμπορευματοποίηση της δημοσιογραφίας είναι η ταφόπλακα της σαν λειτούργημα.

2) Υπάρχουν συμφέροντα πολλά, που δεν πρέπει να αφήσουν ένα θέμα να εξιχνιαστεί μέχρι να βρεθούν οι πραγματικοί ένοχοι. Χρησιμοποιούμε την μέθοδο της καταγραφής του θέματος, ενασχόλησης του επιφανείακά μέχρι ένα διάστημα, και μόλις έχει πλάτυάσει αρκετά και πρέπει να αποδοθούν ευθύνες γιοα να κλείσει οριστικά η υπόθεση εμφανίζεται ένα άλλο θέμα για να αρχίσει ξανά αυτος ο φαύλος κύκλος.

3) Τρίτη και τελευταία εξήγηση να είμαι δημοσιογραφικά άσχετος. Πάντοτε αναρωτιόμουν πως λειτουργεί η επιλογή των θεμάτων που θα ασχοληθεί ένα ΜΜΕ, πως γίνεται όλα τα ΜΜΕ να ασχολούνται με την ίδια θεματολογία και με την ίδια σειρά σημαντικότητας. Ίσως και να είναι δική μου η ψευδαίσθηση για την μη σοβαρότητα του θέματος, ενώ υπάρχουν άλλα κρισιμότερα.

Η συνέχεια επί της οθόνης... Μπα θα πάω για μια βουτιά. Εκεί στην παραλία όλα αυτά φαίνονται τόσο ποταπά, τα εσώτερα είναι αυτά που μας καίνε. Ίσως και να είναι μικρής σημασίας όλα αυτά που μας προβληματίζουν καθημερινά, σκάνδαλα, ρυθμοί ανάπτυξης, αναπτυξιακοί νόμοι, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που ο Μορφέας δεν μας αφήνει να αναπτύξουμε αυτή την στιγμή. Εις το επανειδειν λοιπόν.

Περιπλανόμενος παραμιλώ

"Τι είναι αυτό που αποφεύγεις περισσότερο" ρώτησε ο Κ σε έναν απογευματινό μας περίπατο.
"Τους κλειστούς χώρους που υπερ μεγενθύνουν την μοναξιά μας" απάντησα μονομιάς.
Δεν έχω καλή σχέση με τους κλειστούς χώρους. Μου αρκεί η παρέα τους κατά την διάρκεια της εργασίας. Σε κάθε τους μορφή με πνίγουν, με καταθλίβουν, είτε στην μορφή του σπιτιού είτε στην μορφή μιας κλειστής καφετέριας ενός μπαρ ή σινεμά.
Ευγνωμονώ την μητέρα Μεσόγειο που με το θερμό της κλίμα μπορούμε να κυκλοφορούμε στους εξωτερικούς χώρους, ώρες πάμπολες. Δεν είναι τυχαίο που το μπαλκόνι μου έχει γίνει πλέον ο βασικότερος χώρος ξεκούρασης, κατά την διάρκεια δε των διακοπών στο πατρικό μου σπίτι, μεταμορφώνεται σε υπνοδωμάτιο, έτοιμο για ταξίδια νοερά παρέα με τα αστέρια!
Θερινά σινεμά, μπαρ σε διακοσμημένες ταράτσες, κήποι, πάρκα, ανοικτοί συναυλιακοί χώροι. Εκεί θα ψάξετε για να με βρείτε, πουθενά αλλού. Ο Ιούνιος μας έκρυβε αρκετές μουσικές εκπλήξεις και πάμπολους λόγους να οδεύσουμε προς αυτούς. Άνθρωποι πολλοί, έσπευσαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα αυτό, αρκετοί με τα ποδήλατα τους παράτησαν την θαλπωρή και την "ασφάλεια" του δικού τους χώρου, για να βρεθούν σε χώρους ανοικτούς όπου η θετική ενέργεια του τοπίου και των απελευθερωμένων ψυχών πλημμύριζε τα μέρη Έτσι θα έπρεπε να είναι η καθημερινότητα μας, γεμάτη από λόγους και αφορμές να παρατήσουμε την απομόνωση του σύγχρονου αστικού τοπίου και να οδεύσουμε προς τα εκεί που ποθεί η ψυχή μας. Εκείνη μονάχα ξέρει τι είναι καλύτερο για εμάς.
Προτιμώ να κυκλοφορώ έξω ελεύθερος να περιπλανιέμαι με τα πόδια ή με το ποδήλατο στις όμορφες γωνιές αυτής της πόλης, να φωτογραφίζω καθετί περίεργο, να ξαποσταίνω για να διαβάσω κάποιο βιβλίο, να ονειροπολήσω στιγμιαία και να συνεχίσω τον περίπατο μου παρέα με το δροσερό αεράκι και τα χρώματα της πόλης που παλεύουν με το γκρίζο της ισοπέδωσης. Είχα καιρό να ξεμυτίσω, μου είχε λείψει, με έτρωγε σιγά σιγά, δεν το είχα καταλάβει έως σήμερα, όπου χάθηκα για λίγο στα σοκάκια του ιστορικού κέντρου και η ηρεμία μου επανήλθε.
Βλέπω φίλους μου πολλούς που προτιμούν την θαλπωρή του σπιτιού, κάθονται παρακολουθώντας τηλεόραση, ή σερφάροντας στο διαδίκτυο (κοντεύει να γίνει ο ίδιος εφιάλτης με την τηλεόραση) παρέα με το air condition για να τους γεμίζει δροσιά. Σέβομαι τον τρόπο ζωής τους, μα δεν μπορώ να τον ενστερνιστώ, μου φαίνεται μακρυνός, δίχως αισθήματα αληθινά, επίπλαστες φαντασιώσεις υλικής χαράς. Προτιμώ εδώ έξω έστω και μοναχός, τουλάχιστον η ψυχή μου μπορεί να χαμογελάσει δυνατά.

Το κείμενο γράφτηκε και αυτό σε χώρο εξωτερικό, εκεί που πηγάζει ολόκληρη η έμπνευση μου. Ελπίζω και η δική σου συνταξιδιώτη.

ΥΓ. Η φώτο ανήκει στο πατακάτω site http://www.davidgoering.com, βρεθηκε τυχαία, το οποίο περιέχει φανταστικές φωτογραφίες, αξίζει ένα πέρασμα απο εκεί.