ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2010 (AKA so far so good)

Πολλοί παραπονιούνται ότι το 2010 δεν έχει να μας επιδείξει κάτι αξιόλογο μουσικά. Θα διαφωνήσω σε αυτό το θέμα. Φυσικά οι εποχές με τα super bands και τους δίσκους διαμάντια έχουν περάσει σχεδόν ανεπιστρεπτή, και θα πρέπει να συνηθίζουμε σε αυτή την σκληρή ιδέα. Η μουσική πραγματικότητα τρέχει σε μια fast lane (για να θυμηθούμε & τους prodigy οι οποίοι έρχονται Ελλάδα 17&18/9!) , τα νέα συγκροτήματα εμφανίζονται μαζικά, τα λόγια που τα ακολουθούν είναι διθυραμβικά, αλλά με την δυναμική που εμφανίζονται, χρησιμοποιούν αυτή την δυναμική στο πολλαπλάσιο για να εξαφανιστούν. Κατά κάποιο τρόπο η τέχνη του Τζούντο έχει ενστερνιστεί απο την μουσική βιομηχανία..  Βασικά είμαι της άποψης ότι στο χέρι σου είναι τι θα ακούσεις, τι δεν θα ακούσεις, πόσο μουσική θα ακούσεις. Η πληροφορία υπάρχει και με το παραπάνω, αλλά απαιτείται προσωπικός κόπος για αποκωδικοποίηση αυτής της πληροφορίας. 

Άκουσα πολλά και διάφορα αυτό το πρώτο εξάμηνο του 2010, άλλα καλά, άλλα κακά, το σημαντικό είναι ότι βρήκα πολλά και διάφορα, απο μουσική είδη τα οποία τα είχα παραμελήσει, και με έκαναν να αισθανθώ πολύ όμορφα. Για αυτό τον λόγο το προσωπικό μου μουσικό εξάμηνο έκλεισε με θετικό πρόσημο ! 

Παρακάτω παραθέτω εκείνα που έκλεψαν την προσοχή μας. Η κριτική είναι απο αυστηρή προσωπική ματιά. Όλα τα τραγούδια παραπέμπουν στο youtube. 

TOP 5 TRACKS 2010

Electric Litany - Tears 

Υπέροχες μελωδίες απο ένα "Ελληνικό" συγκρότημα , μόνο και μόνο η εισαγωγή με τους στίχους απο την Σονάτα του σελληνόφωτος του Ρίτσου, φτάνουν και περισσεύουν...

Amon Tobin - Hey mr tree

O συνήθης ύποπτος ξαναχτύπησε, και αυτή την φορά δυναμικά! Ποτέ δεν μας απογοήτευσε ο Amon Tobin, γιατί να το κάνει τώρα?

Elvis Perkins in Dearland - Shampoo (2009) 

O elvis Perkins είναι ένας εξαιρετικός μουσικός της folk σκηνής, η οποία πλέον έχει επιστρέψει  για τα καλά. Όλο το  ομώνυμο άλμπουμ του είναι ωραίο και το shampoo η καλύτερη στιγμή. Πραγματικά το αγαπώ.

The irrepresibles - in this shirt

To συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο ντύνει μουσικά την ταινία μικρού μήκους The forgoten circus, έπεσε πάνω μας σαν κεραυνός τον Φεβρουάριο και ακόμη μαζεύουμε τα κομμάτια μας...

The Boy -  Eίμαι Αυτός

O the boy είναι αυτή την στιγμή ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η Ελληνική μουσική σκηνή, η μουσική του κάθε άλλο παρα εύκολη θεωρείται, για αυτό άλλωστε και τον εκτιμώ που δεν κάνει πίσω τα στάνταρ του. Είχα την τύχη να τον ακούσω πριν ένα μήνα περίπου στο vinyl microstore σε ένα μη ηλεκτρικό live και το είχα καταευχαριστηθεί.

TOP 5 ALBUMS 2010

The National - High Violet

Οτι και να γράψω για τους National είναι λίγο, ανήκουν στα αγαπημένα μου συγκροτήματα, οπότε δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Αντικειμενικές όμως μπορούν να είναι οι τόσες θετικές κριτικές που έχει πάρει! Εύχομαι να τους καλέσει κάποιος τον χειμώνα, να τους δούμε σε έναν κλειστό, σκοτεινό χώρο όπως τους αξίζει και να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό τους. Επειδή μάλλον αυτό δεν θα γίνει (και τελικά θα ξαναέρθουν οι gogol bordello...) μάλλον θα πάμε μια βόλτα προς το Λονδίνο  στο τέλος του Νοεμβρίου... Top track :  bloodhouse ohio

Gonjasufi - A suffi & a killer

O gonjasufi έβγαλε πιθανότατα τον καλύτερο δίσκο της χρονιάς και έναν απο τους καλύτερους της δεκαετίας. Μακάρι να διαψευσθώ και να γεμίσουμε διαμάντια σαν τον συγκεκριμένο δίσκο! Έβαλε και το χεράκι του ο κολλητός του Gaslamp Killer, και βγήκε αυτή η δισκάρα! Το tour τους της προηγούμενης εβδομάδας έκανε τον γύρο της Ευρώπης αλλά δεν πέρασε απο τα μέρη μας... Top track : she's gone

Caribou - Swim

Καλοκαιρινός ηλεκτρονικός δίσκος (indietronica?) , με αυτόν θα πάμε διακοπές θα κάτσουμε με τις ώρες στον ήλιο και θα σιγοτραγουδάμε sun sun  sun  sun !  Top track : sun 

Delphic - Acolyte

Όποτε το ακούω μου φτιάχνει την διάθεση! Dance διαθέσεις για οικιακή χρήση :) Top track : Counterpoint

Karen Elson - The ghost who walks

Δυσκολεύτηκα για το τελευταίο άλμπουμ, είπαμε ότι βγήκαν πολλά αλλά όχι και ότι άξιζε ολόκληρος ο δίσκος. Η karen Elson με την βοήθεια του άντρα της Jack white κυκλοφορεί έναν αξιοπρεπέστατο δίσκο, δίχως να πρωτοπορεί και να βροντοφωνάξει. Την αγαπάμε σε όλα της, για την φωνή της, για την παρουσία της, για την  μυστηριώδη λάμψη που εκπέμπει. Δείτε μόνο και μόνο το βίντεο απο το The ghost who walks και θα καταλάβετε.

ΤΟP 5 ALBUMS (παλαιοτερων ετών τα οποία πρωτοάκουσα το) 2010

Serge Gainsbourg - Histoire De melodie Nelson (1971) 

Εντάξει είναι ντροπή αλλά το παραδέχομαι. Δεν είχα ακούσει αυτό το δίσκο μέχρι να δω την ταινία για την ζωή του serge gainsbourg. Το άκουσα φυσικά και το τοποθέτησα κατευθείαν στα top 20 αγαπημένα άλμπουμ όλων των εποχών. Μουσική ιδιοφυία ο serge, για αυτό άλλωστε διαπιστώνεις ότι έχει επηρρεάσει  άπειρους μουσικούς καλλιτεχνες. Top track: Melody

2econd Class Citizen - A World Without (2009) 

Πολλά πολλά δεν ξέρω για αυτό το άλμπουμ. Ξέρω μονάχα ότι μου το σύστησε η φίλη μου η Γ. και ότι αξίζει τρελά. Downtempo ηλεκτρονικές μελωδίες, προερχόμενες απο την Αγγλία όπου σίγουρα αξίζουν πολύ περισσότερη δημοσιότητα απο αυτή που έχουν. Top track: One by One (υπερκόμματος)

Antlers - Hospice (2009) 

Τους antlers τους είχα ακούσει απο περσι αλλά φέτος ουσιαστικά τους "ξεκοκκάλισα". Ο δίσκος όλος είναι αφιερωμενος σε μια ερωτική απογοήτευση. Μας πληγώνει όποτε τον ακούμε, διότι φθάνει βαθιά μέσα μας, και εμείς τον ακούμε και τον ξανακούμε... Top track : sylvia

The magnetic fields - 69 love songs (1999)

Ο magnetic field ανήκει στην κατηγορία όπου ξέρεις ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης αξίζει την προσοχή μας, το ραντεβού μαζί του το μεταθέτεις συνεχώς και φτάνει η στιγμή να έχουν περάσει 10 χρόνια απο την κυκλοφορία αυτού του διαμαντιού! 69 ερωτικά τραγούδια, γραμμένα έτσι για πλάκα, την στιγμή που άλλοι καλλιτέχνες πασχίζουν για ένα - δύο. Στίχοι σαρκαστικοί και κοφτεροί ταυτόχρονα... Top track : The book of love 

Mumford & sons - sigh no more (2009) 

Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι απο εκείνα που σε κάνουν να αισθάνεσαι όμορφα με τον ρυθμό τους. Καλοδουλεμένο τόσο στην ενορχήστρωση, όσο και στα φωνητικά, ποιος θα το περίμενε το 2010 θα ακούγαμε πάλι μουσική απο τα τηγάνια :) Top track : The cave

Πλούσιο το πρώτο εξάμηνο, βέβαια στην πορεία θα εμφανιστούν άλλα τόσα που μας είχαν ξεφύγει απο την προσοχή μας (βλεπε black keys...)  αλλά αυτά είναι ευχάριστες εκπλήξεις ! 

To blog ως πηγή ελευθερίας

Καιρό έχω να γράψω στο blog

Μα δεν έχω κάποιο συμβόλαιο με έναν εκδότη που θα με υποχρεώνει να γράφω συγκεκριμένα κείμενα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. 

Τα άτομα που με παρακολουθούν θα περιμένουν κάποιο κείμενο. Μα νομίζω πως μπορούν να αντέξουν με την δική μου απουσία. Άλλωστε ο μεγαλύτερος αναγνώστης είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Όταν εκείνος θελήσει να διαβάσει κάποιο κείμενο τότε το κείμενο εκείνο θα γραφτεί. 

Σκέψεις υπάρχουν, ανάγκη για γραφή υπάρχει, μα προτιμώ τις σκέψεις μου να τις αφήνω να αιωρούνται στα στεγανά του κεφαλιού μου, και όταν νιώθουν απελπιστικά εγκλωβισμένες εκεί, τότε και θα τις μεταφέρω κάπου πιο άνετα, όπου η τάξη θα κυριαρχεί και αυτές χαρούμενες σαν πολύχρωμες πεταλούδες σε ανθισμένο λιβάδι θα ξαποσταίνουν! 

Αγαπώ το blog μου διότι με κάνει να νιώθω ελεύθερος. Δεν με καταπιέζει, δέχεται να μοιραστεί τις ιδέες μου, είτε είναι παράλογες, είτε θλιβερές, είτε αιρετικές. Και αν δεν το τροφοδοτώ με νέες ιδέες τακτικά ποτέ δεν θα μου λέει τίποτα. Είναι ένας πιστός συνοδοιπόρος, ένα δεκανίκι που σε βοηθά να πατήσεις καλύτερα στο άγνωστο του έξω κόσμου. Ακόμα και ασυνάρτητα να γράφω όπως τώρα, ποτέ δεν με επιπλήττει, θα μου κλείσει πονηρά το μάτι και θα συνεχίσω απτόητος ξέροντας ότι την συγκεκριμένη χρονική περίοδο είναι αυτό που θέλω. 

Ιδέες υπάρχουν, μα προτιμώ να τις αφήνω ελεύθερες, μέσα στην αναρχία του εγκεφάλου να αποκτήσουν δικές τους αξίες. Μια ολόκληρη μέρα εργασίας μπροστά απο μια οθόνη σίγουρα παρεμποδίζει την ηλεκτρονική καταγραφή όλων εκείνων που μας απασχολούν. Σύντομα θα έρθουν και οι καλοκαιρινές διακοπές, το κεφάλι μας θα αδειάσει με τα ποταπά τα καθημερινά και τότε όλες μας οι ιδέες οι σημαντικές θα γιγαντωθούν και θα αξιώσουν ένα καλύτερο περιβάλλον διαβίωσης.

Μέχρι τότε..... θα δείξει! 

ΥΓ. To τραγούδι που ακούγεται ανήκει στους Σουηδούς JJ, με όνομα ecstasy και βρίσκεται στο προηγούμενο album τους No2. Ευχαριστώ πολύ το άτομο που το μοιράστηκε μαζί μου, και ευχαριστώ όλους όσους αγαπούν να μοιράζονται μικρά μυστικά με άλλους γνωστούς ή άγνωστους. Love is to share. 

SYNCH DAYS 2010

Απο τα πράγματα που με ευχαριστούν σε αυτό τον κόσμο είναι να ακούω μουσική. Τον περισσότερο χρόνο της ημέρας μου τον περνώ ακούγoντας διάφορες μελωδίες. Βασικά η μουσική είναι ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού μου. Δεν μπορώ να τον φανταστώ χωρίς αυτήν. Ούτε καν για αστείο! 

Anyway. Ανέκαθεν το καλοκαίρι είναι η εποχή των μεγάλων μουσικών γεγονότων. Εκεί γύρω στον Μαρτιο - Απρίλιο περιμένεις πως & πως την ανακοίνωση για το τι θα μας παρουσιαστεί στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. & φέτος η μεγάλη προσμονή έφερε την μεγάλη απογοήτευση. To eject με μια μέρα λιγότερο, με ονόματα περασμένων δεκαετιών, άξια λόγου βέβαια. Το rockwave festival πλούσιο σε ονόματα εκτός της rock σκηνής, δοκιμασμένες συνταγές για να τραβήξουν τον κόσμο στην εξωτική Μαλακάσσα.  Το sonisphere festival με ονόματα μεγαθήρια της μέταλ μουσικής ήρθε για να τρελάνει τον μέσο μεταλά, οχι εμάς δλδ. 

& το μόνο που μας απέμεινε ήταν ο συνήθης ύποπτος. SYNCH FESTIVAL. Κάθε χρόνο το SF προσπαθεί να βρίσκεται στην αιχμή της μουσικής σκηνής, με ονόματα φρεσκότατα που ειναι αυτη την στιγμή στην αρχή ή στην ακμή της καριέρας τους.Διάφορα είδη μουσικής σε εναν πολύ όμορφο χώρο όπως είναι η τεχνόπολη στο Γκάζι. Και τα καταφέρνει μια χαρά, ακόμα και χωρίς την σημαντική βοήθεια απο το φεστιβάλ Αθηνών όπου φέτος το άφησε ορφανό.  Ομολογώ κ ντρέπομαι για αυτό αλλά φέτος ήταν η πρώτη φορά που το επισκέφθηκα, κ αποφάσισα να το ξεκοκκαλίσω όσο μπορούσα. 

Τα ονόματα που παρέλασαν ήταν πολλά, απο διάφορα είδη μουσικής, παρουσίαζαν το έργο τους εναλλάξ στις 2 εξωτερικές σκηνές κ 3 εσωτερικούς χώρους. Κριτικές έχουν γραφτεί πολλές, αντιφατικές σε ορισμένα ονόματα, κ στα προσωπικά best of του 2μέρου, και αυτό είναι η επιτυχία του, η κάλυψη διάφορων ειδών μουσικής με έμφαση πάντοτε την πρωτοπορία. Φυσικά κ είχε ατέλειες, φυσικά και κυκλοφορούν σαφώς καλύτερα και πρωτοποριακά ονόματα αλλά να μην ξεχνάμε ποτέ ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και η συναυλιακή θέση μας δεν μας επιτρέπει να γκρινιάζουμε.

Το 2ήμερο είχε πολλά : Είχε πρώτα απο όλα την Peaches & τους A place to burry strangers να ισοπεδώνουν οτιδήποτε βρoυν μπροστά τους, αφήνοντας όλους μα όλους εκστασιασμένους (ειδικά για τους APTBS το είχα άχτι έπειτα απο εκείνη την ηχητικά άθλια νύχτα στο rodeo κ την καταευχαριστήθηκα την τωρινή εμφάνιση τους!) 

Είχε τους Get well soon να μας παρουσιάζουν τις γεμάτες συναίσθημα μελωδίες τους και να κάνουν ένα όμορφο ποδαρικό στο φεστιβάλ

Είχε τον Matt Elliot & τον Έλληνα Mattews με το Theremin του να παρουσιάζουν τις ιδιαίτερες μελωδίες τους στην υπέροχη αίθουσα του auditorium. (O Matt Elliot ειδικά φανταστικός, με μια κιθαρα κ με μια κονσολα στα ποδια να δημιουργει ηχους και να τα παρουσιαζει συνολικα σαν μια μεγάλη μπάντα, ωραιος αλλά εκείνη την ώρα θέλαμε κάτι πιο δυνατό κ το βρήκαμε στους Fuck Buttons). Τους βρήκαμε στην αιθουσα D7 όπου η ζέστη καραδοκούσε κ δεν μας άφησε να τους απολαύσουμε, εκεί ήταν την επόμενη μέρα κ ο Dj Krush κ στο καπάκι ο Cayetano, πολυαγαπημένοι κ οι δύο για την όχι κ τοσο ξεφαντωτική αλλά υποχθόνια μουσική τους. 

Επίσης υπήρχαν οι Hot chip όπου προσωπικά δεν τρελαίνομαι, παραείναι ανάλαφροι κ την ώρα που παίζουν στο άλλο stage οι APTBS δεν έχουν καμία τύχη. Ο κύριος Garnier ήταν καλός αλλά παραήταν jazzy για headliner & ο Jimmy Tenor με την κομαπανία του παραήταν  funky για τα γούστα του 2ημέρου! Υπήρχαν και ενα σωρό άλλα ονόματα που δεν προλάβαμε να δουμε, Aethenor, No profile, Spyweirdos, The boy, Fennesz, Lummiere brother, Lolek, κ.α.  και αυτο το κάνει τόσο ιδιαίτερο, η πληθώρα νέων ονομάτων, μια μουσική υπερκατανάλωση για τα αυτιά του κάθε μουσικόφιλου. 

Απο ότι θα διαπιστώσατε μου άρεσε πολύ το SYNCH, πέρασα υπέροχα με φίλους αγαπητούς που είχα καιρό να συναντήσω και μου είχε λήψει η παρέα τους. Άλλωστε τα κοινά μουσικά γουστά είναι ένας καλό οιωνός για μια καλή παρέα. Και ας προσπαθήσουμε όλοι όσοι αγαπάμε την μουσική να κάνουμε αυτό το φεστιβάλ ακόμη καλύτερο, να πείσουμε εκείνους που λαμβάνουν τις μεγάλες αποποφάσεις ότι αυτό το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί μουσικά η Αθήνα μιας κ η μουσική είναι εκείνο που την κρατάει ζωντανή! Έχουμε τον χώρο, έχουμε το όνειρο,  έχουμε τον καιρό, έχουμε την διάθεση και την κουλτούρα, μόνο η σωστή οργάνωση μας λείπει.  Και του χρόνου λοιπόν! 

Νυχτερινοί περίπατοι στης σκέψης τα ανήλιαγα σοκάκια.

Άνοιξη 2010. Δυσάρεστα νέα μας βομβαρδίζουν νυχθημερόν. Νέα για θανάτους αθώων συμπολιτών, νέα για δυσοίωνες προβλέψεις. Γκρίζο παντού, μα όχι κάπου κάνουμε λάθος, κάπου πρέπει να κάνουμε λάθος.

Προτού γείρω κι εγώ για ύπνο να ξεφορτωθώ άλλη μια ανούσια ημέρα,  ξαποσταίνω λίγο στο μπαλκόνι, δίπλα στον νέο μου συγκάτοικο, τον κύριο νυχτολούλουδο. Η σημερινή ημέρα ήταν πολύ σημαντική για αυτόν, πέταξε τα πρώτα άνθη του και η πανέμορφη μυρωδιά τους απλώθηκε σε ολόκληρη την γειτονιά! 

Έκατσα δίπλα του να χαλαρώσω από όλα εκείνα τα άσχημα που σας προανέφερα και αυτό το γλυκύτατο άρωμα του με έκανε μεμιάς να τα ξεχάσω. Έκλεισα τα μάτια μου και ταξίδεψα εκεί που βρίσκεται η ευτυχία μου, σε σοκάκια μακρινά μα τόσο αγαπημένα. Όλα γύρω μου χαμήλωσαν τους ρυθμούς τους, η βουή των αυτοκινήτων εξαφανίστηκε, την κάλυψε το άρωμα του νυχτολούλουδου, τα αστέρια ξεπρόβαλαν στον ουρανό εκφράζοντας την χαρά τους με αστροφως λαμπερό, απόκοσμο.

Η ζωή είναι παραπάνω απο ένα δημοσιουπαλληλικό μισθό, παραπάνω απο μια σύνταξη. Η ζωή είναι και πρέπει να είναι ένα απέραντο χαμόγελο, μια αδιάκοπη ελευθερία όπου κανεις δεν θα μπορεί να μας τα στερήσει. Και όταν κάποια στιγμή το καράβι βουλιάξει, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι είχαμε ένα πανέμορφο ταξίδι...

Βλέποντας ταινιές τους Jean Luc Godard, διαπιστώνεις ότι το αίσθημα ελευθερίας είναι εκεί αρκετά ισχυρό. Οι πρωταγωνιστές του, άνθρωποι εκτός νόμου, μα ελεύθεροι ζουν και πράττουν με σύνεση όλα εκείνα που επιθυμούν. Δεν γίνεται να μην τους ζηλέψεις, τουλάχιστον τους ευγνομωνείς που σου θυμίζουν την  ιεραρχεία των επιθυμιών σου. Στον Τρελό πιερό "Pierrot Le fou  ειπώθηκε  η παρακάτω απορία: 

"Is it that i'm unfree because  i am unhappy, or is it that i am unhappy it's because i am unfree?"

Και έκτοτε αυτή η σκέψη με στοιχειώνει...

YΓ. Το τραγούδει ανήκει στους The National, κάθε χρόνο τέτοια εποχή τους ακούω ασταμάτητα. Μπορείτε να το βρείτε στο τελευταίο τους αλμπουμ "High Violet"

Αφιέρωμα στον WONG KAR WAI στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ

Αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα (29/04 - 05/05)  θα έχουμε την χαρά να μας συντροφεύσει ο κινηματογράφος του Wong Kar Wai. Ο εν λόγω σκηνοθέτης έγινε γνωστός στο "ευρύ" κοινό με την ταινία 2046. Και ποιος δεν λάτρεψε αυτή την ταινία, σε μια πρόσφατη δημιουργίας λίστας του blog seagazing για τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που μας πέρασε της έδωσα την θέση #1 . Σίγουρα ο Kar Wai ανήκει στους 5 αγαπημένους μου σκηνοθέτες.

Δεν γίνεται να μην λατρέψεις τον κινηματογράφο του Kar Wai, οι αντιήρωες που επιλέγει μπλεγμένοι με τα συναισθηματικά τους, με τον εαυτό τους, οι φοβερές μουσικές επιλογές, βαθιά ποιητικές, νοσταλγικές  μα πρώτα από όλα όλη αυτή η κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε καθηλώνει. Θυμάμαι που είχα δει δυο ταινίες του, τις προγενέστερες της τριλογίας που συμπλήρωνε το 2046 (δηλ. Days of being wild, in the mood of Love), ήταν δυο καλοκαίρια πριν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου έχοντας δημιουργήσει ένα μικροσκοπικό θερινό σινεμαδάκι. Είχα όλα όσα χρειάζονταν, μια μικροσκοπική οθόνη Laptop, νυχτολούλουδα να ευωδιάζουν τον χώρο και αστέρια πολλά να με κατακλύζουν. Είδα τις δυο ταινίες και αυτές οι ταινίες είναι η πιο χαρακτηριστική ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού, μόνος χαμένος στον φανταστικό κόσμο του Kar Wai. (Η άλλη ανάμνηση ήταν το φρέσκο τότε cd της monika που άκουγα λίγο λίγο προτού κοιμηθώ αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει κάποια στιγμή στο μέλλον).

Οι ταινίες που θα παιχθούν στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ είναι 

• Days of being wild (infos)
• Fallen Angels (infos)
• As tears go by  (infos)

Θα παίζονται όλη την εβδομάδα έτσι ώστε να μπορούμε να τις δούμε δίχως να μας πιέζει ο χρόνος και σε προνομιακές τιμές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να συλλέξετε απο το blog sevenfilms.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθώ στην κινηματογραφική αίθουσα, θα καλέσω φίλους μα και ας μην έρθει κανείς εγώ θα βρίσκομαι εκεί χαμένος στον κινηματογραφο του Kar Wai. Η επαφή με τον κινηματογράφο και γενικότερα με τις τέχνες είναι μια προσωπική επαφή μεταξύ του καλλιτέχνη και του θεατή, κανείς άλλος δεν πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα, έχουν ξαναειπωθεί αυτά, deja vu...

Διάβασα την είδηση και χάρηκα για αυτό το όμορφο event και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να μαθευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Σε μια πρόσφατη συζήτηση με μια φίλη μου για ταινίες συναισθηματικές - πειραγμένες - αξιόλογες ξέχασα να τις αναφέρω τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, μα είμαι σίγουρος ότι αν δεν  τον γνωρίζει ήδη, κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα συναντηθούν, μερικά πράγματα είναι θέμα χρόνου να γίνουν. Άλλωστε τώρα με την εξαφάνιση των video club χάθηκε η πληροφορία για καλές ταινίες που βρισκόταν εκεί απο άτομα που αγαπούσαν  και αγαπούν την τέχνη του κινηματογράφου, οπότε ευκαιρία να μιλάμε μέσα απο τα blog για ταινίες όμορφες. Ελπίζω να σας δω στην κινηματογραφική αίθουσα :)

YΓ. Ευχαριστώ το site cine.gr για τις πληροφορίες που έχω αντλήσει όλα αυτά τα χρόνια, για ταινίες αριστουργήματα που τα υπόλοιπα site τις προσπερνούν ή τις θάβουν στην προσπάθεια να καλύψουν την επικαιρότητα και τα αδιάφορα χολιγουντιανά blockbusters.

Στον αστερισμό του Eyjafjallajokull

Eyjafjallajokull. Αυτό είναι το όνομα ενός ηφαιστείου στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στην μικρή και πρόσφατα χρεοκοπημένη Ισλανδία. Αυτό το ηφαίστειο ανατάραξε και εξακολουθεί να αναταράσσει  την ζωή των πολιτισμένων ανθρώπων. Βάλθηκε να μας υπενθυμίσει οτι αφεντικό σε τούτο τον πλανήτη είναι μονάχα η μητέρα γη. Βρυχήθηκε βγαίνοντας  απο τον αιώνιο λήθαργο του βγάζοντας καπνούς, και αναφώνησε : " Άνθρωποι μην είσαστε υπερόπτες, σας ανέχομαι τόσο καιρό, σας αφήνω να μάθετε απο τα λάθη σας, μα εσείς κοιτάτε μονάχα το συμφέρον σας, τίποτα άλλο, πότε θα βάλετε μυαλό και θα πάψετε να ταλαιπωρείται τούτο τον πλανήτη? "
Έχει γούστο που ταπεινώθηκαν έτσι απλά όλοι οι κολοσσοί των αερομεταφορών, χάνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια. Ενδιαφέρον επίσης έχει  το γεγονός ότι ένα συμβάν στην αντίπερα όχθη μιας ηπείρου μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά την ζωή μας. Η πορεία  μας στην ζωή δεν είναι προκαθορισμένη, όσο και να προσπαθήσουμε δεν την ορίζουμε εμείς εξ'ολοκλήρου, εξωτερικά ερεθίσματα διαφοροποιούν την πορεία αυτή κάνοντας μας ορισμένες φορές απλούς θεατές των πραγμάτων. Σαν γλαροπούλια κινούμαστε βάζοντας στόχο ένα πλούσιο λιμάνι ή μια ψαρόβαρκα γεματη λιχουδιές μα ο αγέρας ο δυνατός παρεμβαίνει και μας κινεί προς άλλη κατεύθυνση εκεί που το απρόσμενο καιροφυλακτεί γεμάτο ευχάριστες ή δυσάρεστες εκπλήξεις.
Αυτό το ηφαίστειο φυσάει και μας γεμίζει ηφαιστειακή σκόνη, και για να ξεφύγουμε απο αυτό αλλάζουμε τα πλάνα μας. Ακυρώνεται το πάρτυ που σκοπεύαμε να πάμε, ο dj εγκλωβίστηκε σε κάποια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου κι αυτός με πλάνα διφορετικά. Ακυρώθηκε το πάρτυ, εκεί που θα γνωρίζαμε την αιώνια αγάπη μας, εκεί που θα αφήναμε την τελευταία μας πνοή λόγω μιας πυρκαγιάς στο κτίριο, μα τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Κινηθήκαμε προς άλλη κατεύθυνση εκεί όπου μια νεράιδα μας περίμενε, εκεί που ένα αμάξι μας παρέσυρε.
Φύσηξε αγέρας δυνατός, το μονοπάτι μας γέμισε τέφρα, χάθηκε απο τα μάτια μας και στην θέση του εμφανίστηκε νέο. Αυτή είναι η μαγεία της ζωής, αρκεί να μην σκέπτεσαι το άλλο μονοπάτι διότι τότε έχεις χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

ΥΓ. Το τραγούδι ανήκει στον King midas sound, άλλο ένα προτζεκτ του the bug απο το περσινο debut album waiting for you. Νεοπαγαναστική ηλεκτρονική μουσική, δώστε λίγο βάση στους στίχους, αξίζει.

Ημερολόγιο Καταστρώματος : Έαρ.

Άνοιξη. Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από τον ερχομό της άνοιξης. Πάσχα ίσον Άνοιξη. Όσο και να προσπάθησε ο χριστιανισμός να μας επιβάλλει την εορτή για την ανάσταση του Θεανθρώπου , βαθιά μέσα όλοι μας γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης, την αναγέννηση της φύσης, εκείνη δηλαδή την εορτή που οι άνθρωποι  δόξαζαν την φύση σαν την μοναδική θεότητα, την άνοδο της Περσεφόνης από τον Άδη. Στην ουσία συναντούμε την ίδια ακριβώς ιστορία απλώς διαφορετικά ειπωμένη και με διαφορετικούς χαρακτήρες, μα το αποτέλεσμα το ίδιο απαράλλαχτο. Αυτή την θεωρία αναφέρει συχνά πυκνά στα έργα του ο Τομ Ρόμπινς και για αυτό τον αγαπώ τόσο.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανό. Δεν ξέρω, δεν με απασχολεί το θέμα των θεοτήτων, δεν υπάρχει το θείο στην καθημερινότητα μου, το μοναδικό που το πλησιάζει είναι η ίδια η φύση, αλλά ζώντας μέσα σε μια πόλη δυσκολεύεσαι να το εντοπίσεις και σιγά σιγά το παραμελείς. Πέρασαν οι εποχές όπου εξηγούσες διάφορες καταστάσεις της ζωής με την παρέμβαση του Θείου. Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή του Υδροχόου όπου επικρατεί η λογική θεώρηση των πραγμάτων, αν και διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η πίστη στο ανεξήγητο καλά κρατεί ακόμη.. Δεν με απασχολεί τι θα συμβεί μετά θάνατον, δεν πρόκειται να το μάθω ποτέ και καμία λογική εξήγηση δεν θα μου δοθεί για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα πίστης ή απιστίας.

Και φέτος το Πάσχα δεν πήγα στην εκκλησία, το θεωρώ άκρως υποκριτικό να παρευρεθώ εκεί για να δώσω απλώς το παρών, να βρεθώ εκεί για χιλιάδες άλλους λόγους εκτός από τον πιο ουσιώδη, την επαφή με το θείο. Αν θελήσω κάποια στιγμή αυτή την επαφή θα πάω ένα ήσυχο πρωινό. Για να είμαι ειλικρινής πήγα στην εκκλησία το Σάββατο της Αναστάσεως, απλώς βρέθηκα σε ένα νησί εκείνο το βράδυ και πήγα για καθαρά τουριστικούς λόγους ότι δηλαδή έκαναν και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι εκείνο το βράδυ, μπορεί και να κάνω λάθος, συγχωρέστε με απλώς αυτή την εντύπωση αποκομίζω. 

Προτίμησα να κάτσω σπίτι τις υπόλοιπες ημέρες, να διαβάσω τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη εκεί μέσα βρίσκεται περισσότερο Θείο από ότι σε όλες τις Θείες λειτουργίες. Διαβάζω για την ανθρώπινη υπόσταση του Ιησού, για την απόφαση να πάει ενάντια στην μοίρα του. Η μάχη με τα εσώτερα  μας είναι ένα τεράστιο θέμα που τόσο όμορφα το αναλύει ο Καζαντζάκης και αυτό σε κάνει σίγουρα καλύτερο άνθρωπο, αυτό δηλαδή που θέλει να πετύχει η θρησκεία μας. Δύσκολη η γραφή του Καζαντζάκη, τυχερούς θα πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας που έχουμε την χαρά να διαβάζουμε τα πρωτότυπα κείμενα και όχι κάποια μετάφραση. Πάντοτε τρέμω στην σκέψη πως θα μπορούσε να αποδοθεί σωστά σε μια ξένη γλώσσα η ζωντάνια της γραφής του Καζαντζάκη.

Η γλύκα των ανοιξιάτικων βραδιών είναι πραγματικά υπέροχη, η αίσθηση του να κάθεσαι στο μπαλκόνι σου, να μυρίζεις όλες τις υπέροχες μυρωδιές των άνθεων και τα αστέρια από πάνω σου να συνεχίζουν τον περίπατο τους, μοναδική. Τα ανοιξιάτικα βράδια όμως είναι ύπουλα, εκκρίνουν μια αίσθηση μοναξιάς μιας γλυκιάς μοναξιάς που ορισμένες φορές σε κατατρώει, κάνοντας σε κομματάκια μικρά, σε κάνει να θυμάσαι όλα εκείνα που σου λείπουν και δεν μπορείς να τα έχεις. Αν έπρεπε να περιγράψω αυτά τα γλυκόπικρα ανοιξιάτικα βράδια με ένα τραγούδι σίγουρα θα διάλεγα το Tear απο τους Electric Litany. Το συγκεκριμένο τραγούδι μπορώ να το ακούω ασταμάτητα, να μου αφήνει μια αίσθηση γλυκιά με μια μελαγχολία παράλληλα να με περιμένει, σαν εκείνα τα ανοιξιάτικα βράδυα που σας έλεγα... Και οι στίχοι απο την Σερενάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου να μας καθηλώνουν.