Του Φεγγαριού ο μονόλογος

Το Φεγγάρι φάνηκε στον νυχτερινό ουρανό, ολόγιομο καθρέφτιζε στα γαλήνια νερά την αφεντιά του, δίνοντας τους μια απόκοσμη λάμψη, να τα βλέπουν οι θνητές καρδιές και νοσταλγικά να αναπολούν.
Στενάχωρη φαινόταν όμως η κυρά Σελήνη καθώς έκανε τον νυχτερινό της περίπατο στη γειτονιά των αστέρων. Προσπέρασε βαριεστημένα τον Καρκίνο δίχως να τον χαιρετίσει, μα εκείνος παραξενεύτηκε από την στάση της αιώνιας φίλης του. Αίφνης την ρώτησε "Τι έχεις αφέντρα μου και δεν με χαιρετάς, σου έκανα κάτι άθελα μου?"
Και κείνη του απάντησε, "δεν τα'χω με σένα καλέ μου σύντροφε, με την μοίρα μου τα έχω να τριγυρνώ κάθε μέρα απο το ίδιο μονοπάτι. Θέλω να πάω μακρυά, να δω μέρη που το βλέμμα μου δεν τα έχει συναντήσει ξανά, να φωτίσω νέες θάλασσες, να κολυμπήσουν εκεί οι αχτίδες μου και να αναδυθούν απο τα νερά αναγεννημένες.
Έχω ακούσει ιστορίες για πλανήτες χίλιες φορές πιο μεγάλους, με φεγγάρια πάμπολλα, λεύτερα να φωτίζουν όποιο μέρος θέλει η ψυχή τους. Κει θέλω να πάω και κάποια στιγμή να επιστρέψω ξανά αναγεννημένο και απο τον βασιλιά ήλιο ακόμα πιο λαμπρό!
Εδώ όμως με έχει η μοίρα μου αιώνια δεμένο να διαβαίνω κάθε μέρα το ίδιο μονοπάτι. Έχω εσάς όμως τους φίλους μου τα αστέρια που θα μου λείψετε πολύ άμα σας αποχωριστώ. Έχω και αυτά τα πλάσματα τους ανθρώπους που με αγαπούν πολύ, χαζεύουν το πέρασμα μου σαν να μην το έχουν ξαναδεί ποτέ, μισολογώντας ότι τα πιο μικρά πράγματα είναι και τα πιο σπουδαία, κάτι θα ξέρουν τούτοι..."
Αυτά είπε το φεγγάρι στον λατρευτό του φίλο και προχώρησε το ταξίδι του στην γειτονιά των αστεριών.

Αφιερωμένο στην πανσέληνο του Ιουνίου, την πιο λαμπρή πανσέληνο τους έτους. Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που το μυαλό τους σταματά να λειτουργεί καθώς αντικρίζουν το φεγγάρι να καθρεφτίζεται στα γαλήνια νερά της θάλασσας. Ένας απο τους λόγους που λατρεύω την θάλασσα, ένας απο τους λόγους που με κανουν να ζώ.

Μια βόλτα στο ζωολογικό Πάρκο

Κυριακή ημέρα ξεκούρασης από την δύσκολη εβδομάδα. Για αυτή την Κυριακή είχε προγραμματιστεί επίσκεψη στο αττικό ζωολογικό πάρκο. Δεν ήξερα αν ήθελα να πάω ή όχι, η περσινή μου επίσκεψη στον ζωολογικό κήπο του Ρότερνταμ με το εξωπραγματικό του ενυδρείο, μου άφησε ανάμεικτα αισθήματα. Έναν αρχικό ενθουσιασμό για το οπτικό θέαμα, και μια μετέπειτα θλίψη για την χαζοχαρούμενη ανεμελιά μου καθώς τριγυρνούσα ενώ τα ζώα ζούσαν θλιμμένα τον έγκλειστο βίο τους μακρυά από την μητέρα φύση. Τελικά πήρα την απόφαση να πάω, όμορφη παρέα για ένα διαφορετικό απόγευμα.
Τα ζώα ήταν πολλά σε όχι και τόσο μεγάλο χώρο, χωρισμένα σε κατηγορίες, όλα τους πανέμορφα, και ιδιαίτερα αγαπητά. Παραθέτω ορισμένα από τα πιο αγαπημένα μου, με ορισμένες πληροφορίες για αυτά...

Καφέ Αρκούδα: Η καφέ αρκούδα (Ursus arctos) έως τον 15ο αιώνα ζούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η καταστροφή των βιοτόπων της και το κυνήγι της,, είναι οι κύριες αιτίες της σταδιακής εξαφάνισης της από τις περισσότερες χώρες. Σήμερα ζει σε μικρούς, αποκομμένους πληθυσμούς και κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Οι κυριότεροι κίνδυνοι για την αρκούδα είναι:Ο φόνος από τον άνθρωπο,η καταστροφή και υποβάθμιση των βιοτόπων της (αλόγιστη και παράνομη υλοτομία, πυρκαγιές, αλόγιστη διάνοιξη δασικών δρόμων), η απομόνωση των βιοτόπων σε μικρή και μεγάλη κλίμακα (αλόγιστη διάνοιξη δασικών δρόμων και χωρίς σχεδιασμό και έλεγχο τεχνικά έργα όπως φράγματα, μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι) βλέπε Εγνατια οδός.

Ασιατική Τίγρης:
Παλαιότερα ο πληθυσμός της Τίγρης ήταν εξαπλωμένος έως την Ανατολική Τουρκία, σήμερα την συναντάμε μόνο στα κωνοφόρα δάση της Σιβηρίας και στα τροπικά δάση της Νότιας Ασίας. Παρ'ότι το είδος προστατεύεται στις περισσότερες περιοχές, η λαθροθηρία συνεχίζεται, κυρίως για το δέρμα και για χρήση σε παραδοσιακά Κινέζικα σκευάσματα. "Με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου εξαφανίζονται οι τίγρεις της Ινδίας, καθώς μόνον 1.300-1.500 έχουν μείνει ελεύθερες -ούτε καν οι μισές απ' όσες αναμενόταν- όπως ανακοίνωσαν περιβαλλοντολόγοι. Τα αποτελέσματα αυτά ανακοίνωσε σε μία σύσκεψη της WWF ο Valmik Tapar, ιστορικός της φύσης και μελετητής των αιλουροειδών, χαρακτηρίζοντάς την κατάσταση «θλιβερή και απερίγραπτη». Κυριότερος εχθρός: Άνθρωπος.

ΓΚΡΙΖΟΣ ΛΥΚΟΣ: Οι λύκοι κυνηγάνε σε αγέλες όταν πρόκειται για μεγάλα θηράματα όπως ελάφια, ταράνδους και αγριογούρουνα, Οι λύκοι ελέγχουν τον πληθυσμό των θηραμάτων τους κυνηγώντας τα αδύναμα, τα ηλικιωμένα και τα μικρά. Η ελάττωση της φυσικής λείας του λύκου (ελάφι, αγριογούρουνο) λόγω ανθρωπογενών παραγόντων, έχει αναγκάσει το λύκο να στραφεί προς τα κτηνοτροφικά ζώα προκαλώντας την σύγκρουση με τον άνθρωπο. Καθώς το κράτος αργεί να πάρει μέτρα για την προστασία των κτηνοτροφικών κοπαδιών, κάποιοι αγρότες χρησιμοποιούν δηλητηριασμένα δολώματα ή απλά πυροβολούν τους λύκους. Μεγάλα τεχνικά έργα, πού εκτελούνται χωρίς περιβαλλοντικό σχεδιασμό (πχ δρόμοι, φράγματα) καθώς και οι αλλαγές στις χρήσεις γης, έχουν εμποδίσει τις μετακινήσεις των πληθυσμών του λύκου. Επιπλέον δεν υπάρχει κανένα νομικό πλαίσιο για τη διαχείριση και τον έλεγχο του πληθυσμού του το οποίο υπολογίζεται σήμερα στα 200-300 κεφάλια. Επομένως το είδος απειλείται σοβαρά στην Ελλάδα.

ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΜΑΚΑΟ: Ζει σε τροπικά δάση σε υψόμετρο άνω των 600μ στις περιοχές Μεξικό, Β.Δ. Βενεζουέλα, Κολομβία, Βολιβία, Περού. . Πρόκειται για σοβαρά απειλούμενο είδος, σπάνιο έως υπό εξαφάνιση σε κάποιες περιοχές, εξαιτίας του εμπορίου των κατοικίδιων ζώων και της καταστροφής του φυσικού του περιβάλλοντος.

Δυστυχώς αυτό είναι το γένος μας, φονιάδες για χόμπι, για μοντελισμό, για επίδειξη δύναμης. Νομίζω πως δεν υπάρχει κάποιο άλλο ζώο που να σκοτώνει για άλλο λόγο πέρα απο την στοιχειώδη τροφή του. Αυτή είναι τελικά η πολυδιαφημιζόμενη ανθρώπινη φύση? Η θεωρία των φράκταλς (ένας μικρόκοσμος απο κύτταρα δημιουργεί έναν οργανισμό, σύνολο οργανισμών ένα οικοσύστημα, σύνολο πλανητών ένα ηλιακό σύστημα και πάει μακρυά η βαλίτσα...) μας τοποθετεί στην κατηγορία των επιθετικών καρκινωμάτων, εκείνων που δεν σταματούν να τρέφονται εις βάρος του άλλου. Ένα καρκίνωμα είμαι και εγώ ο ίδιος αυτή την στιγμή, με τις νέες μας οικιακές συσκευές (laptop,i-pod, dslr, wii, gps, κ.ο.κ.) χρειαζόμαστε περισσότερη ενέργεια, και μεγαλύτερη καταστροφή προς αναζήτηση αυτής της ενέργειας.

O δυτικός τρόπος ζωής της αδιάκοπης κατανάλωσης οδηγεί σε ένα τεράστιο αδιέξοδο και το κακό είναι ότι γίνονται επίμονες προσπάθειες ενσωμάτωσης στον συγκεκριμένο τρόπο ζωής και των λοιπών απλών ανθρώπων του πλανήτη. Ο Γκάντι πολύ σωστά είχε πει ότι "τρέμετε την στιγμή που οι Ινδοί θα αποκτήσουν τις καταναλωτικές συνήθεις των Δυτικών. Οι Ινδοί εκείνοι οι οποίοι ζούσαν σε ζηλευτή αρμονία με το περιβάλλον, σιγά σιγά "εκπολιτίζονται" καταστρέφοντας το ίδιο τους το σπίτι. Για τον λόγο αυτό έχω σαν αρχή όσο απάνθρωπο και αν ακούγεται, να μην δίνω ποτέ λεφτά σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Μονάχα σε φιλοζωικές, αν και θα μπορούσα να δρούσα πολύ πιο ενεργά. Το καλοκαίρι που λογικά δεν θα κανονίσω διακοπές, θα μπορούσα να πάω στην Αλόννησσο για εθελοντική εργασία στην Mom. Σκέψεις που θα σβήσουν καθώς θα κλείσω τον υπολογιστή μου..

Δεν νομίζω να ξαναπάω σε ζωολογικό κήπο, για τσίρκο με ζώα ούτε καν για συζήτηση. Δεν ξέρω αν τελικά κάνουν καλό στα ζώα τα ζωολογικά πάρκα. Η εμπορική εκμετάλλευση είναι εμφανέστατη και δεκτή μέχρι έναν βαθμο (η έλλειψη κάδων ανακύκλωσης εντός του πάρκου εμένα μου λέει πολλά... ). Η απάντηση ότι βοηθούν στην αναπαραγωγική διαδικασία των ειδών προς εξαφάνιση είναι σεβαστή μεν ελεγχόμενη για την εγκυρότητα της δε. Θα τα προτιμούσα πάντως σε μια τεράστια σαβάνα και ας τα έβλεπα μονάχα απο την μικρή μου οθόνη. Τουλάχιστον θα τα έβλεπα χαρούμενα...

Κλείνω με μια αισιόδοξη νότα, τα αγαπημένα μου φλαμίνγκο και με μια παλαιότερη ανάρτηση μου. Καλό μήνα σε όλα τα ζωάκια.

My summer wine

Αυτή είναι η μελωδία της ευτυχίας μου. Αυτό είναι το βαθύτερο όνειρο μου, εκείνο που υπήρχε πριν υπάρξω εγώ, εκείνο που με οδηγεί στην παραλία μου, η φωτεινή έξοδος από το τούνελ της επίγειας ζωής μου.

Αυτός είναι ο έρωτας μου ο απόλυτος, όπου όλα όσα τριγυρνούν στο μυαλό μου,σιωπούν. Ο έννοιες παύουν να υπάρχουν.Με ενδιαφέρει μονάχα εκείνη.

Η μελωδία να επαναλαμβάνεται συνεχώς, να μην τελειώσει ποτέ η ονειροπόληση μου. Αγαπημένη μου ασχολία να δραπετεύω από την πραγματικότητα, να κατευθύνομαι στην παραλία των ονείρων μου και τίποτα να μην μου αποσπά την προσοχή από εκείνη.

My summer wine is really made of all these things

Vozvraschenie - Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ (2003)

Κυριακή μεσημέρι, ο καιρός ιδανικός για βόλτες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, τι πιο όμορφο από το να τριγυρνάς ανάμεσα από νεοκλασικά κτίρια πατώντας σε πλακόστρωτους δρόμους όπου οι εχθροί μου τα αμάξια δεινοπαθούν να διασχίσουν. Η βόλτα αυτή με έφερε μέχρι το Μοναστηράκι όπου η Κυριακή ανήκει στους παλαιοπώλες, την εναπομείνασα νότα απο το άρωμα της παλαιάς Αθήνας. Στάθηκα λίγο εκεί προτού προχωρήσω για το μουσείο Ηρακλειδών και την έκθεση για τον M.C. Escher. Στοίβες με ταινίες παλαιές τράβηξαν την προσοχή μου, δεν αντιστάθηκα και άρχισα να τις περιεργάζομαι. Αγαπημένη μου συνήθεια να πηγαίνω στα Video-club, να κάθομαι με τις ώρες και να ψάχνω για κάποια ταινία-διαμάντι που είχε ξεφύγει της προσοχής μου. Έψαχνα έψαχνα στις στοίβες, η τιμή πώλησης ήταν μικρή, στο ένα ευρώ, και αποφάσισα να πάρω μερικές. Αγόρασα το "Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέηγουορθ" για αρχειακούς λόγους, το "Οι περιπέτειες του Πόρκο Ρόσσο"' του χαγιάο Μιγιαζάκι, διότι τον εμπιστεύομαι τυφλά, αγόρασα και
ακόμη μία, δεν την είχα ξανακούσει, μα οι κριτικές ήταν διθυραμβικές, ο τίτλος και το εξώφυλλο της ταινίας, αινιγματικό, με μια δόση μυστηρίου.. Αποφάσισα να την αγοράσω, το πολύ πολύ να χάσω 1 ευρώ και 2 ώρες απο την ζωή μου. Η ταινία λεγόταν "η Επιστροφή".
Απόβραδο πέμπτης, αναρωτιόμουν πως να γεμίσω τον ελεύθερο μου χρόνο, ευχάριστη απορία και πάντοτε ευπρόσδεκτη! Να αρχίσω να διαβάζω το βιβλίο μου? όχι όχι πολύ νωρίς. Να δω τηλεόραση? Φυσικά και όχι, ένα απλό ζαπινγκ μόνο και μόνο για να βεβαιωθώ ότι παραμένει σχεδόν άχρηστη και κατευθείαν κλείσιμο. Ας δω μια ταινία τότε, μα ποια? Να δω το Σαλο του Παζολίνι? όχι όχι, πολύ βαρύ, θέλω και να φάω παράλληλα, δεν βολεύει. Ας δω κάτι ελαφρύτερο τότε, εκείνη την Ρώσικη ταινία θα δω απο τον παλιατζή, να δεις πως την λένε... α ναι, "Η επιστροφή"
Βράδυ πέμπτης. Η ταινία τέλειωσε και έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό, το μυαλό να έχει κολλήσει να προσπαθεί να περιεργαστεί όλα εκείνα που ήθελε να πει η ταινία. Το στόρυ απλό, δυο αδέλφια ζουν με την μητέρα και την γιαγιά τους, ο πατέρας λείπει ανεξήγητα εδώ και χρόνια. Ανεξήγητα επίσης επανεμφανίζεται, ανακτώντας ευθύς αμέσως την πατριαρχική θέση στο τραπέζι της οικογενείας. Αποφασίζουν να φύγουν οι υιοι με τον πατέρα για ένα μικρό ταξίδι, οι γιοι μπερδεμένοι για το αν είναι ο πατέρας τους, δέχονται με σκοπό να τον γνωρίσουν. Γνωρίζουν όμως έναν αλλόκοτο πατέρα, σε ένα περίεργο ταξίδι στην υπέροχη ρωσική φύση, βαθιά εσωτερικό, ένα ταξίδι προς την απότομη ενηλικίωση με απρόσμενα γεγονότα...

Πάντοτε μου κέντριζε το ενδιαφέρον η επανεμφάνιση ενός χαμένου οικογενειακού μέλους, τι επιπτώσεις θα είχε η διατάραξη μια διαταραγμένης οικογενειακής ισορροπίας. Ίσως αυτό οφείλεται ότι ο θείος μου ο Γιάννης, που ποτέ δεν γνώρισα, χάθηκε έτσι ξαφνικά σε ένα μπάρκο, και ποτέ δεν εμφανίστηκε ξανά. Ας επανέλθουμε στην ταινία όμως, όπου ο σκηνοθέτης Andrey Zvyagintsev δημιουργεί ένα κινηματογραφικό ποίημα, κεντάει πλάνα εικαστικού κάλλους, αναπτύσσει τους χαρακτήρες δημιουργώντας ένα ιδιαίτερα ψυχολογικά φορτισμένο τοπίο.Μου θύμισε τον Ταρκόφσκυ αλλά στο πιο ουσιώδες και λακωνικό, με πλοκή που να μην κουράζει με φωτογραφία που να μην χορταίνεις να θαυμάζεις. Ήμουν τυχερός που το είδα σε DVD με καλή ανάλυση και όχι την ανάλυση των ταινιών που κατεβάζουμε μέσω internet. Ο πατέρας Konstantin Lavronenko και οι δύο υιοί Vladimir Garin ,Ivan Dobronravov δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό.Δυστυχώς ο Vladimir Garin ( ο πρωτότοκος υιος) θα βρεί έπειτα απο καιρό τον θάνατο στην λίμνη της ταινίας.. ειρωνία...

Σας κούρασα με την πολυλογία μου, πάω να περιεργαστώ τις εικόνες και τα αισθήματα που μου άφησε η ταινία. Δείτε την όσοι δεν την έχετε δει, δείτε και τους τίτλους τέλους, το φωτογραφικό υλικό απο αυτό το μοναδικό road trip, πραγματικά πανέμορφες φωτογραφίες!

Cause Time is our monster

Ξεφυλλίζοντας την κυριακάτικη εφημερίδα έπεσα πάνω στο μύθο του Ορέστη, που σκοτώνοντας την ίδια την μητέρα του, είχε να αντιμετωπίσει τις Ερινύες, τους προσωπικούς του διαόλους. Πάντοτε με μάγευε η Ελληνική Μυθολογία, πλημμυρισμένη από ευφάνταστα γεγονότα τοποθετημένα στην πλούσια ελληνική φύση. Ταύτισα τον εαυτό μου με τον μυθικό ήρωα και αναζήτησα ποιες θα μπορούσαν να είναι οι δικές μου Ερινύες, εκείνες που με κυνηγούν ανελλιπώς. Μια μου ήρθε στο μυαλό αμέσως, ικανή να επισκιάσει με την δύναμη της όλες τις υπόλοιπες. Και αυτή δεν θα μπορούσε να είναι άλλη απο τον χρόνο.
Νοιώθω τον χρόνο να με κυνηγά διαρκώς να μην με αφήνει να ξαποστάσω. Το πρωί να βιαστώ να ετοιμαστώ να μην αργήσω στην δουλειά, να διευθετήσω όλες τις εργασιακές εκκρεμότητες, να φύγω έγκαιρα απο την εργασία να προλάβω ανοικτά τα μαγαζιά ή το κολυμβητήριο, να επιστρέψω σπίτι, να βιαστώ να ετοιμαστώ για την αποψινή έξοδο, ή να ετοιμάσω γρήγορα ένα γεύμα και να ξαποστάσω λίγο, να επιλέξω να διαβάσω ένα περιοδικό, να μην δω όμως μια ταινία, εκείνη χρειάζεται χρόνο πολύ και εγώ δεν διαθέτω, να κοιμηθώ όσο χρειάζεται για να μην νοιώθω κουρασμένος αύριο που έχω να σηκωθώ για να πάω στην δουλειά και να διευθετήσω τις εκκρεμότητες προτού κλείσουν τα μαγαζιά, και δεν ψωνίσω για το βραδινό γεύμα που θα συντροφεύσει μια σύντομη ταινία διότι αύριο έχω να σηκωθώ νωρίς για να... συνεχιστεί το αέναο παιχνίδι με τις ερινύες μου.
Σήμερα όμως είναι Κυριακή, ξαποσταίνω λίγο να ανασάνω, παρ'όλα αυτά όμως τον χρόνο πάλι σκέφτομαι. Σκέφτομαι ότι στις ημέρες που δεν εργάζομαι, πρέπει να ξυπνώ νωρίς και να απολαμβάνω τις ελεύθερες μου ώρες κάνοντας πράγματα που δεν προλαβαίνω τις υπόλοιπες ημέρες, και είναι πολλά αυτά. Τις ημέρες εκείνες ακούω κυρίως μουσική Dub, βοηθά το μυαλό μου να καθαρίσει, να ξαποστάσει λιγάκι από τις έννοιες του, να τις παραμερίσει και να απολαύσει τις χαρές τις στιγμής. Πως θα ήταν ο κόσμος δίχως την έννοια του χρόνου? να μην υπήρχε τίποτα σταθερό για να κατανοήσεις την έννοια του.Σίγουρα η κοινωνία θα ήταν πολύ πιο υποανάπτυκτη, η λέξη τεχνοκράτης δεν θα υπήρχε στο λεξιλόγιο μας. Ίσως να ήταν καλύτερα, πιθανόν θα ήταν πολύ χειρότερα. Κατανοώ ότι πρέπει να συμβιβαστώ με την έννοια του χρόνου αλλά η προσωπική μου δίψα για γνώσεις και εμπειρίες δεν με αφήνει, και η σημερινή μας κοινωνία τόσο πολύ αγκιστρωμένη στην μάχη του να προλάβεις να ικανοποιήσεις τις ανάγκες σου, σοβαρές ή μη, σε αναγκάζει να θεωρείς τον χρόνο σαν μια τρομερή ερινύα.

Μακάριοι οι δαμαστές του χρόνου.

Παράρτημα:

• Ο πίνακας ανήκει στον William-Adolphe Bouguereau.

• Οι easy stars all stars έχουν διασκευάσει έξοχα ολόκληρο το dark side of the moon, βαφτίζοντας το με τον τίτλο the dub side of the moon.
• Οι κύριοι της συγκεκριμένης φωτογραφίας, σίγουρα κάπου θα ξαποσταίνουν (ελπίζω όχι στο κοιμητήριο) μην ξέροντας τι να κάνουν τον άπλετο ελεύθερο τους χρόνο, δεν ξέρουν όμως πόσο πολύ τους ζηλεύω για την πραότητα τους και τον τρόπο ζωής τους.

Τριγυρνώντας

Τριγυρνώ με το ποδήλατο συχνά στους δρόμους τους πολύβουους και στα μικρά πράσινα καταφύγια και η περιπλάνηση αυτή με ωθεί να παρατηρώ:

παρατηρώ τους κατοίκους να μονομαχούν συνεχώς με τον χρόνο, να προλάβουν να ολοκληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, περπατούν γοργά, σκεπτόμενοι θολά. Τα πάντα τους κυνηγούν, το φανάρι, τα ψώνια, το μωρό, το σινεμά. Μια στιγμή μονάχα θα ξαποστάσουν και θα αναρωτηθούν προς τι όλο αυτό το κυνήγι και ύστερα το κυνήγι θα αρχίσει ξανά.

Παρατηρώ τους τουρίστες, απελευθερωμένοι απο το άγχος της καθημερινότητας τους, απολαμβάνουν την κάθε στιγμή. Φωτογραφίζουν όλα εκείνα που φαίνονται σε εμάς ανούσια συνηθισμένα, τα μουσεία, τα πλακόστρωτα δρομάκια, τα μεγάλα δέντρα, τα αρχαία. Τα ζουν και τα χαίρονται. Υιοθετώντας την αντίληψη τους έτσι κι εμείς θα ανακαλύψουμε ξανά τις χαρές της πόλης.

Παρατηρώ τους αδέσποτους σκύλους. Ξαποσταίνουν όπου βρουν νιώθοντας ότι εκείνοι είναι οι βασιλιάδες της πόλης. Περνώντας απο δίπλα τους με το ποδήλατο ή την μηχανή σηκώνονται εξαγριωμένοι απο την γαλήνια ηρεμία τους και απαιτούν να σταματήσεις, να τους υποβάλεις την υποταγή σου και έπειτα να προχωρήσεις. Μα δέχονται ευλαβικά τα χάδια των ηλιαχτίδων καθώς και τα χάδια των ανθρώπων. Είναι όντως οι βασιλιάδες αυτής της πόλης.

Παρατηρώ τους οδηγούς. Ταλαιπωρία σκέτη η οδήγηση σε μια άναρχη πόλη πλημμυρισμένη απο μηχανοκίνητα τρωκτικά που εκπέμπουν τόνους δηλητηριωδών αερίων, εγκλωβισμένοι οι οδηγοί μέσα σε αυτά, εκπέμπουν και αυτοί αρνητική ενέργεια κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνικτική.

Παρατηρώ τους ποδηλάτες να παλεύουν να επιβιώσουν ανάμεσα απο τα αμάξια, να επιβιώσουν απο τα αέρια τους, να επιβιώσουν σε μια πόλη απάνθρωπη, πόσο μάλλον για αυτούς. Αλλά αυτοί εκεί, πιστοί στο ουτοπικό τους όραμα, πασχίζουν για ένα καλύτερο αύριο.

Παρατηρώ τους αστυνομικούς στοιβαγμένοι γύρω απο το Μέγαρο Μαξίμου να προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι εργάζονται για το καλό του πολίτη. Άλλοι σε γωνιές να λουφάρουν και στην πλατεία Κοτζιά να πίνουνε καφέ, ενώ παραδίπλα τους τα αυτοκίνητα να καβαλάνε θρασύτατα τα πεζοδρόμια και παρακάτω οι έμποροι ναρκωτικών να προμηθεύουν τους ναρκομανείς με την καταδίκη τους. Μα αυτοί αμέριμνοι να χαζογελούν περιμένοντας να τελειώσει η υπηρεσία τους.

Παρατηρώ τους ναρκομανείς χωμένους στα στενά, μακρυά απο τις λουσάτες βιτρίνες και τις καφετέριες της καλοζωίας, ζητιανεύουν ελάχιστα λεφτά. Το σώμα τους εδώ, ένα ζωντανό κουφάρι ταλαιπωρημένο απο τις απανωτές ενέσεις, το πνεύμα τους κάπου μακρυά όπου φρικιαστικά τέρατα του κατασχίζουν την σάρκα. Για το χαμόγελο τους ούτε λόγος, ο χρόνος ο μακρύς το έσβησε απο την μνήμη, η μοίρα η σκληρή το διέγραψε απο τα μελλούμενα και το αντικατέστησε με πόνο, ατελείωτο πόνο.

Παρατηρώ τους άστεγους της Αιόλου, να ψάχνουν να βρουν μια κούτα να στρώσουν για την νυχτερινή τους κατοικία. Παρατηρώ επίσης τους άστεγους γύρω απο τον Εθνικό κήπο να έχουν φτιάξει σπιτικά ολόκληρα απο κομμάτια ναύλον Στα μάτια των κατοίκων εξαθλιωμένοι, η ντροπή μιας κοσμοπολίτικης πρωτεύουσας. Στα μάτια τα δικά τους υπερήφανοι, δεν το βάζουν κάτω όσο και άσχημα παιχνίδια τους έπαιξε η ζωή. Στα σοκάκια της πλάκας τριγυρνά ένα άστεγος, πρώην δικηγόρος οικογενειάρχης, όπου μια μέρα ο θάνατος του πήρε μακρυά την γυναίκα και το παιδί του.. και απο εκείνη την ημέρα τριγυρνά..

Παρατηρώ τα ζώα στον εθνικό κήπο, εγκλωβισμένα σε κλουβιά να τα φωτογραφίζουν οι επισκέπτες νιώθοντας ότι ήρθαν σε επαφή με την φύση. Δεν ξέρω αν περνούν καλύτερα στο κλουβί τους ή ελεύθερα στην φύση, μα ξέρω ποια θα ήταν η απάντηση τους αν τα ρωτάγαμε τι θα επιλέγανε.

Παρατηρώ τις ανθισμένες νεραντζιές καθώς επιστρέφω απο την περιήγηση μου, ένιωσαν τον ερχομό της άνοιξης, στολίστηκαν με τα πανέμορφα άνθη τους, έβαλαν και τα μυρωδικά τους, χαρίζοντας στην πόλη αυτή μια ξεχωριστή ομορφιά, φουσκοδεντριά που λέει και ο Καζαντζάκης. Αποτελούν την πιο όμορφη απόδειξη του ερχομού της Άνοιξης ακόμα και μεσα στο αστικό πεδίο, και οι περίοικοι τα ευγνωμονούν κάνοντας τα να ανθίσουν περισσότερο απο χαρά!

Παρατηρώ τον εαυτό μου να προσπαθεί να ανασάνει απο την πιεστική καθημερινότητα, να απολαμβάνει τις χαρές της Άνοιξης, να τριγυρνά με το ποδήλατο του μοναχός σε μια πόλη εκατομμυρίων κατοίκων. Ειρωνεία.. ή ευτυχία, αναλόγως απο ποια οπτική γωνία το εξετάζεις.

Το λουλουδάκι και η μελισσούλα

Στης Άνοιξης την εποχή, τότε που ανθίζει ολάκερη η Γη, άνθισε και ένα λουλουδάκι μαζί με τα άλλα. Καρτερούσε να ξεπεταχτεί από το γκρίζο χώμα, να αγγίξει ο ήλιος τα όμορφα πέταλα του, να νιώσει το γλυκό αεράκι, να συναντήσει διάφορα ζωύφια να κάνει φίλους πολλούς.
Κάθε μέρα ξύπναγε άνοιγε τα πέταλα του όπως όλα τα γύρω λουλουδάκια λιαζόταν χαρούμενο, λάτρευε τον Ήλιο ήθελε κάποια μέρα να γινόταν τόσο ψηλό ώστε να έφτανε μέχρι εκεί απάνω. Περίμενε επίσης τα εντομάκια να το επισκεφτούν, να τους χαρίσει λίγο απο την γύρη του, να τα κάνει χαρούμενα και αυτά με την σειρά τους να του κάνουν λίγη παρέα, στο μοναχικό του ταξίδι προς τον ήλιο. Έρχονταν εντομάκια, μα δεν τα πήγαινε καλά μαζί τους, δεν ήθελαν πολλά πολλά με δαύτο, μονάχα να επωφεληθούν από την γύρη του και μετά να φύγουν, σχέσεις ρηχές.
Στενοχωριόταν συνεχώς, μα δεν το έβαζε κάτω, έτσι είναι η ζωή σκεφτόταν, και συγκεντρωνόταν στο όνειρό του να αγγίξει τον ήλιο. Ερχόταν και ένας κύριος στο λιβάδι, ξαπόσταινε λιγάκι διαβάζοντας αγαπημένα βιβλία, έκλεβε ματιές και το λουλουδάκι και πέρναγε τις ημέρες του σε ταξίδια φανταστικά, γραμμένα σε χαρτί απο αυτά τα περίεργα όντα τους ανθρώπους.
Μια μέρα εμφανίστηκε μια μελισσούλα, διαφορετική από τα άλλα έντομα, χαρωπή , αγαπούσε την ζωή και ιδιαίτερα την άνοιξη. Ντροπαλά και τα δύο, άργησαν να συστηθούν, μα με το που έγινε αυτό δεν σταμάτησαν να μιλάνε μεταξύ τους. Του είπε ότι έρχεται απο κάπου μακρυά πίσω απο τον λόφο, την έφερε εδώ ένα περίεργο άρωμα και χάρηκε που συνάντησε το λουλουδάκι. Ανανέωσαν το επόμενο ραντεβού για την επόμενη ημέρα, και για τις επόμενες και για τις επόμενες. Το λουλουδάκι επιτέλους χαρωπό, άνοιγε τα πέταλα του νωρίς νωρίς το πρωί, πριν καλά καλά φωτίσει καρτερώντας της φίλη του την μελισσούλα. Ερχόταν και αυτή συνομιλούσαν για τα όνειρα τους, τις σκέψεις τους τους προβληματισμούς τους. Το λουλουδάκι τις περιέγραφε το όνειρο του, να αγγίξει τον ήλιο και πως θα κατάφερνε αυτό.
"Έχω ένα σχέδιο της έλεγε"
-Θα φτάσω ψηλά στον ουρανό, και εκεί πάνω κάπου διάβασα ότι περνά το άρμα του ήλιου με οδηγό τον Φαέθωντα, ε τότε μεμιάς θα αποκολληθώ απο την γή, θα πηδήξω στο άρμα και θα με μεταφέρει να συναντήσω τον Ήλιο!
Χαμογελούσε η μελισσούλα γνωρίζοντας ότι αυτό δεν μπορούσε να γίνει αλλά δεν του το έλεγε μη θέλοντας να το στενοχωρήσει και γεμάτη ενθουσιασμό του εξιστορούσε γεγονότα απο τα μεγάλα της ταξίδια, τα όμορφα λιβάδια, τα ποτάμια και τα πευκοδάση. Όταν ερχόταν και ο άνθρωπος και ξαπόσταινε να διαβάσει κάποιο βιβλίο, σιγούσαν και διάβαζαν μαζί του τις σελίδες και όταν έφευγε συζητούσαν για αυτά που είχαν διαβάσει, για τα θέματα τα προαιώνια και τα μελλοντικά.
Ερχόταν ανελλιπώς η μελισσούλα και το λουλουδάκι επιτέλους ήταν πολύ χαρούμενο, ένιωθε ότι μεγάλωνε πιο γρήγορα και σύντομα θα είχε φτάσει μέχρι τον ήλιο. Τον τελευταίο όμως καιρό η μελισσούλα ήταν θλιμμένη, κουραζόταν πολύ από το μεγάλο ταξίδι να συναντήσει τον καλό της φίλο, αυτός την αγκάλιαζε με τα πέταλα του και την ευχαριστούσε που του έκανε παρέα.

Μια μέρα όμως δεν ήρθε, κάτι θα της έτυχε σκέφτηκε. Περίμενε με ανυπομονησία το επόμενο πρωινό να εμφανιστεί μα ούτε και αυτό εμφανίστηκε Το λουλουδάκι δεν κοιμόταν τα βράδια, για ημέρες δεν έκλεινε τα πέταλα του, περιμένοντας με ανυπομονησία την αγαπημένη του παρέα. Δεν ήρθε ποτέ ξανά όμως, σκέφτηκε το λουλουδάκι ότι ίσως κουράστηκε από το μεγάλο ταξίδι, θα υπήρχαν και άλλα λουλουδάκια κοντά στην φωλιά της που θα έκανε εξίσου καλή παρέα, θα ζύγωναν και περισσότεροι άνθρωποι με βιβλία και θα διάβαζαν τις ιστορίες με τα ταξίδια τα νοερά. Απογοητευμένο παράτησε το μεγάλο του όνειρο να αγίξει τον ήλιο, έκλεισε τα πέταλα του, δεν τα ξανάνοιξε ποτέ όσο και να το παρακαλούσαν τα άλλα έντομα. Άφησε μονάχα ένα πέταλο, να το πάρει ο αγέρας, να το στείλει πέρα από τον λόφο. Και σιγά σιγά μαράθηκε και απόθανε... Τι χαζό.