SYNCH DAYS 2010

Απο τα πράγματα που με ευχαριστούν σε αυτό τον κόσμο είναι να ακούω μουσική. Τον περισσότερο χρόνο της ημέρας μου τον περνώ ακούγoντας διάφορες μελωδίες. Βασικά η μουσική είναι ένα σημαντικό κομμάτι του εαυτού μου. Δεν μπορώ να τον φανταστώ χωρίς αυτήν. Ούτε καν για αστείο! 

Anyway. Ανέκαθεν το καλοκαίρι είναι η εποχή των μεγάλων μουσικών γεγονότων. Εκεί γύρω στον Μαρτιο - Απρίλιο περιμένεις πως & πως την ανακοίνωση για το τι θα μας παρουσιαστεί στα καλοκαιρινά φεστιβάλ. & φέτος η μεγάλη προσμονή έφερε την μεγάλη απογοήτευση. To eject με μια μέρα λιγότερο, με ονόματα περασμένων δεκαετιών, άξια λόγου βέβαια. Το rockwave festival πλούσιο σε ονόματα εκτός της rock σκηνής, δοκιμασμένες συνταγές για να τραβήξουν τον κόσμο στην εξωτική Μαλακάσσα.  Το sonisphere festival με ονόματα μεγαθήρια της μέταλ μουσικής ήρθε για να τρελάνει τον μέσο μεταλά, οχι εμάς δλδ. 

& το μόνο που μας απέμεινε ήταν ο συνήθης ύποπτος. SYNCH FESTIVAL. Κάθε χρόνο το SF προσπαθεί να βρίσκεται στην αιχμή της μουσικής σκηνής, με ονόματα φρεσκότατα που ειναι αυτη την στιγμή στην αρχή ή στην ακμή της καριέρας τους.Διάφορα είδη μουσικής σε εναν πολύ όμορφο χώρο όπως είναι η τεχνόπολη στο Γκάζι. Και τα καταφέρνει μια χαρά, ακόμα και χωρίς την σημαντική βοήθεια απο το φεστιβάλ Αθηνών όπου φέτος το άφησε ορφανό.  Ομολογώ κ ντρέπομαι για αυτό αλλά φέτος ήταν η πρώτη φορά που το επισκέφθηκα, κ αποφάσισα να το ξεκοκκαλίσω όσο μπορούσα. 

Τα ονόματα που παρέλασαν ήταν πολλά, απο διάφορα είδη μουσικής, παρουσίαζαν το έργο τους εναλλάξ στις 2 εξωτερικές σκηνές κ 3 εσωτερικούς χώρους. Κριτικές έχουν γραφτεί πολλές, αντιφατικές σε ορισμένα ονόματα, κ στα προσωπικά best of του 2μέρου, και αυτό είναι η επιτυχία του, η κάλυψη διάφορων ειδών μουσικής με έμφαση πάντοτε την πρωτοπορία. Φυσικά κ είχε ατέλειες, φυσικά και κυκλοφορούν σαφώς καλύτερα και πρωτοποριακά ονόματα αλλά να μην ξεχνάμε ποτέ ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα και η συναυλιακή θέση μας δεν μας επιτρέπει να γκρινιάζουμε.

Το 2ήμερο είχε πολλά : Είχε πρώτα απο όλα την Peaches & τους A place to burry strangers να ισοπεδώνουν οτιδήποτε βρoυν μπροστά τους, αφήνοντας όλους μα όλους εκστασιασμένους (ειδικά για τους APTBS το είχα άχτι έπειτα απο εκείνη την ηχητικά άθλια νύχτα στο rodeo κ την καταευχαριστήθηκα την τωρινή εμφάνιση τους!) 

Είχε τους Get well soon να μας παρουσιάζουν τις γεμάτες συναίσθημα μελωδίες τους και να κάνουν ένα όμορφο ποδαρικό στο φεστιβάλ

Είχε τον Matt Elliot & τον Έλληνα Mattews με το Theremin του να παρουσιάζουν τις ιδιαίτερες μελωδίες τους στην υπέροχη αίθουσα του auditorium. (O Matt Elliot ειδικά φανταστικός, με μια κιθαρα κ με μια κονσολα στα ποδια να δημιουργει ηχους και να τα παρουσιαζει συνολικα σαν μια μεγάλη μπάντα, ωραιος αλλά εκείνη την ώρα θέλαμε κάτι πιο δυνατό κ το βρήκαμε στους Fuck Buttons). Τους βρήκαμε στην αιθουσα D7 όπου η ζέστη καραδοκούσε κ δεν μας άφησε να τους απολαύσουμε, εκεί ήταν την επόμενη μέρα κ ο Dj Krush κ στο καπάκι ο Cayetano, πολυαγαπημένοι κ οι δύο για την όχι κ τοσο ξεφαντωτική αλλά υποχθόνια μουσική τους. 

Επίσης υπήρχαν οι Hot chip όπου προσωπικά δεν τρελαίνομαι, παραείναι ανάλαφροι κ την ώρα που παίζουν στο άλλο stage οι APTBS δεν έχουν καμία τύχη. Ο κύριος Garnier ήταν καλός αλλά παραήταν jazzy για headliner & ο Jimmy Tenor με την κομαπανία του παραήταν  funky για τα γούστα του 2ημέρου! Υπήρχαν και ενα σωρό άλλα ονόματα που δεν προλάβαμε να δουμε, Aethenor, No profile, Spyweirdos, The boy, Fennesz, Lummiere brother, Lolek, κ.α.  και αυτο το κάνει τόσο ιδιαίτερο, η πληθώρα νέων ονομάτων, μια μουσική υπερκατανάλωση για τα αυτιά του κάθε μουσικόφιλου. 

Απο ότι θα διαπιστώσατε μου άρεσε πολύ το SYNCH, πέρασα υπέροχα με φίλους αγαπητούς που είχα καιρό να συναντήσω και μου είχε λήψει η παρέα τους. Άλλωστε τα κοινά μουσικά γουστά είναι ένας καλό οιωνός για μια καλή παρέα. Και ας προσπαθήσουμε όλοι όσοι αγαπάμε την μουσική να κάνουμε αυτό το φεστιβάλ ακόμη καλύτερο, να πείσουμε εκείνους που λαμβάνουν τις μεγάλες αποποφάσεις ότι αυτό το φεστιβάλ είναι μια μεγάλη ευκαιρία να αναδειχθεί μουσικά η Αθήνα μιας κ η μουσική είναι εκείνο που την κρατάει ζωντανή! Έχουμε τον χώρο, έχουμε το όνειρο,  έχουμε τον καιρό, έχουμε την διάθεση και την κουλτούρα, μόνο η σωστή οργάνωση μας λείπει.  Και του χρόνου λοιπόν! 

Νυχτερινοί περίπατοι στης σκέψης τα ανήλιαγα σοκάκια.

Άνοιξη 2010. Δυσάρεστα νέα μας βομβαρδίζουν νυχθημερόν. Νέα για θανάτους αθώων συμπολιτών, νέα για δυσοίωνες προβλέψεις. Γκρίζο παντού, μα όχι κάπου κάνουμε λάθος, κάπου πρέπει να κάνουμε λάθος.

Προτού γείρω κι εγώ για ύπνο να ξεφορτωθώ άλλη μια ανούσια ημέρα,  ξαποσταίνω λίγο στο μπαλκόνι, δίπλα στον νέο μου συγκάτοικο, τον κύριο νυχτολούλουδο. Η σημερινή ημέρα ήταν πολύ σημαντική για αυτόν, πέταξε τα πρώτα άνθη του και η πανέμορφη μυρωδιά τους απλώθηκε σε ολόκληρη την γειτονιά! 

Έκατσα δίπλα του να χαλαρώσω από όλα εκείνα τα άσχημα που σας προανέφερα και αυτό το γλυκύτατο άρωμα του με έκανε μεμιάς να τα ξεχάσω. Έκλεισα τα μάτια μου και ταξίδεψα εκεί που βρίσκεται η ευτυχία μου, σε σοκάκια μακρινά μα τόσο αγαπημένα. Όλα γύρω μου χαμήλωσαν τους ρυθμούς τους, η βουή των αυτοκινήτων εξαφανίστηκε, την κάλυψε το άρωμα του νυχτολούλουδου, τα αστέρια ξεπρόβαλαν στον ουρανό εκφράζοντας την χαρά τους με αστροφως λαμπερό, απόκοσμο.

Η ζωή είναι παραπάνω απο ένα δημοσιουπαλληλικό μισθό, παραπάνω απο μια σύνταξη. Η ζωή είναι και πρέπει να είναι ένα απέραντο χαμόγελο, μια αδιάκοπη ελευθερία όπου κανεις δεν θα μπορεί να μας τα στερήσει. Και όταν κάποια στιγμή το καράβι βουλιάξει, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι είχαμε ένα πανέμορφο ταξίδι...

Βλέποντας ταινιές τους Jean Luc Godard, διαπιστώνεις ότι το αίσθημα ελευθερίας είναι εκεί αρκετά ισχυρό. Οι πρωταγωνιστές του, άνθρωποι εκτός νόμου, μα ελεύθεροι ζουν και πράττουν με σύνεση όλα εκείνα που επιθυμούν. Δεν γίνεται να μην τους ζηλέψεις, τουλάχιστον τους ευγνομωνείς που σου θυμίζουν την  ιεραρχεία των επιθυμιών σου. Στον Τρελό πιερό "Pierrot Le fou  ειπώθηκε  η παρακάτω απορία: 

"Is it that i'm unfree because  i am unhappy, or is it that i am unhappy it's because i am unfree?"

Και έκτοτε αυτή η σκέψη με στοιχειώνει...

YΓ. Το τραγούδει ανήκει στους The National, κάθε χρόνο τέτοια εποχή τους ακούω ασταμάτητα. Μπορείτε να το βρείτε στο τελευταίο τους αλμπουμ "High Violet"

Αφιέρωμα στον WONG KAR WAI στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ

Αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα (29/04 - 05/05)  θα έχουμε την χαρά να μας συντροφεύσει ο κινηματογράφος του Wong Kar Wai. Ο εν λόγω σκηνοθέτης έγινε γνωστός στο "ευρύ" κοινό με την ταινία 2046. Και ποιος δεν λάτρεψε αυτή την ταινία, σε μια πρόσφατη δημιουργίας λίστας του blog seagazing για τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που μας πέρασε της έδωσα την θέση #1 . Σίγουρα ο Kar Wai ανήκει στους 5 αγαπημένους μου σκηνοθέτες.

Δεν γίνεται να μην λατρέψεις τον κινηματογράφο του Kar Wai, οι αντιήρωες που επιλέγει μπλεγμένοι με τα συναισθηματικά τους, με τον εαυτό τους, οι φοβερές μουσικές επιλογές, βαθιά ποιητικές, νοσταλγικές  μα πρώτα από όλα όλη αυτή η κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε καθηλώνει. Θυμάμαι που είχα δει δυο ταινίες του, τις προγενέστερες της τριλογίας που συμπλήρωνε το 2046 (δηλ. Days of being wild, in the mood of Love), ήταν δυο καλοκαίρια πριν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου έχοντας δημιουργήσει ένα μικροσκοπικό θερινό σινεμαδάκι. Είχα όλα όσα χρειάζονταν, μια μικροσκοπική οθόνη Laptop, νυχτολούλουδα να ευωδιάζουν τον χώρο και αστέρια πολλά να με κατακλύζουν. Είδα τις δυο ταινίες και αυτές οι ταινίες είναι η πιο χαρακτηριστική ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού, μόνος χαμένος στον φανταστικό κόσμο του Kar Wai. (Η άλλη ανάμνηση ήταν το φρέσκο τότε cd της monika που άκουγα λίγο λίγο προτού κοιμηθώ αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει κάποια στιγμή στο μέλλον).

Οι ταινίες που θα παιχθούν στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ είναι 

• Days of being wild (infos)
• Fallen Angels (infos)
• As tears go by  (infos)

Θα παίζονται όλη την εβδομάδα έτσι ώστε να μπορούμε να τις δούμε δίχως να μας πιέζει ο χρόνος και σε προνομιακές τιμές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να συλλέξετε απο το blog sevenfilms.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθώ στην κινηματογραφική αίθουσα, θα καλέσω φίλους μα και ας μην έρθει κανείς εγώ θα βρίσκομαι εκεί χαμένος στον κινηματογραφο του Kar Wai. Η επαφή με τον κινηματογράφο και γενικότερα με τις τέχνες είναι μια προσωπική επαφή μεταξύ του καλλιτέχνη και του θεατή, κανείς άλλος δεν πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα, έχουν ξαναειπωθεί αυτά, deja vu...

Διάβασα την είδηση και χάρηκα για αυτό το όμορφο event και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να μαθευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Σε μια πρόσφατη συζήτηση με μια φίλη μου για ταινίες συναισθηματικές - πειραγμένες - αξιόλογες ξέχασα να τις αναφέρω τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, μα είμαι σίγουρος ότι αν δεν  τον γνωρίζει ήδη, κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα συναντηθούν, μερικά πράγματα είναι θέμα χρόνου να γίνουν. Άλλωστε τώρα με την εξαφάνιση των video club χάθηκε η πληροφορία για καλές ταινίες που βρισκόταν εκεί απο άτομα που αγαπούσαν  και αγαπούν την τέχνη του κινηματογράφου, οπότε ευκαιρία να μιλάμε μέσα απο τα blog για ταινίες όμορφες. Ελπίζω να σας δω στην κινηματογραφική αίθουσα :)

YΓ. Ευχαριστώ το site cine.gr για τις πληροφορίες που έχω αντλήσει όλα αυτά τα χρόνια, για ταινίες αριστουργήματα που τα υπόλοιπα site τις προσπερνούν ή τις θάβουν στην προσπάθεια να καλύψουν την επικαιρότητα και τα αδιάφορα χολιγουντιανά blockbusters.

Στον αστερισμό του Eyjafjallajokull

Eyjafjallajokull. Αυτό είναι το όνομα ενός ηφαιστείου στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στην μικρή και πρόσφατα χρεοκοπημένη Ισλανδία. Αυτό το ηφαίστειο ανατάραξε και εξακολουθεί να αναταράσσει  την ζωή των πολιτισμένων ανθρώπων. Βάλθηκε να μας υπενθυμίσει οτι αφεντικό σε τούτο τον πλανήτη είναι μονάχα η μητέρα γη. Βρυχήθηκε βγαίνοντας  απο τον αιώνιο λήθαργο του βγάζοντας καπνούς, και αναφώνησε : " Άνθρωποι μην είσαστε υπερόπτες, σας ανέχομαι τόσο καιρό, σας αφήνω να μάθετε απο τα λάθη σας, μα εσείς κοιτάτε μονάχα το συμφέρον σας, τίποτα άλλο, πότε θα βάλετε μυαλό και θα πάψετε να ταλαιπωρείται τούτο τον πλανήτη? "
Έχει γούστο που ταπεινώθηκαν έτσι απλά όλοι οι κολοσσοί των αερομεταφορών, χάνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια. Ενδιαφέρον επίσης έχει  το γεγονός ότι ένα συμβάν στην αντίπερα όχθη μιας ηπείρου μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά την ζωή μας. Η πορεία  μας στην ζωή δεν είναι προκαθορισμένη, όσο και να προσπαθήσουμε δεν την ορίζουμε εμείς εξ'ολοκλήρου, εξωτερικά ερεθίσματα διαφοροποιούν την πορεία αυτή κάνοντας μας ορισμένες φορές απλούς θεατές των πραγμάτων. Σαν γλαροπούλια κινούμαστε βάζοντας στόχο ένα πλούσιο λιμάνι ή μια ψαρόβαρκα γεματη λιχουδιές μα ο αγέρας ο δυνατός παρεμβαίνει και μας κινεί προς άλλη κατεύθυνση εκεί που το απρόσμενο καιροφυλακτεί γεμάτο ευχάριστες ή δυσάρεστες εκπλήξεις.
Αυτό το ηφαίστειο φυσάει και μας γεμίζει ηφαιστειακή σκόνη, και για να ξεφύγουμε απο αυτό αλλάζουμε τα πλάνα μας. Ακυρώνεται το πάρτυ που σκοπεύαμε να πάμε, ο dj εγκλωβίστηκε σε κάποια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου κι αυτός με πλάνα διφορετικά. Ακυρώθηκε το πάρτυ, εκεί που θα γνωρίζαμε την αιώνια αγάπη μας, εκεί που θα αφήναμε την τελευταία μας πνοή λόγω μιας πυρκαγιάς στο κτίριο, μα τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Κινηθήκαμε προς άλλη κατεύθυνση εκεί όπου μια νεράιδα μας περίμενε, εκεί που ένα αμάξι μας παρέσυρε.
Φύσηξε αγέρας δυνατός, το μονοπάτι μας γέμισε τέφρα, χάθηκε απο τα μάτια μας και στην θέση του εμφανίστηκε νέο. Αυτή είναι η μαγεία της ζωής, αρκεί να μην σκέπτεσαι το άλλο μονοπάτι διότι τότε έχεις χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

ΥΓ. Το τραγούδι ανήκει στον King midas sound, άλλο ένα προτζεκτ του the bug απο το περσινο debut album waiting for you. Νεοπαγαναστική ηλεκτρονική μουσική, δώστε λίγο βάση στους στίχους, αξίζει.

Ημερολόγιο Καταστρώματος : Έαρ.

Άνοιξη. Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από τον ερχομό της άνοιξης. Πάσχα ίσον Άνοιξη. Όσο και να προσπάθησε ο χριστιανισμός να μας επιβάλλει την εορτή για την ανάσταση του Θεανθρώπου , βαθιά μέσα όλοι μας γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης, την αναγέννηση της φύσης, εκείνη δηλαδή την εορτή που οι άνθρωποι  δόξαζαν την φύση σαν την μοναδική θεότητα, την άνοδο της Περσεφόνης από τον Άδη. Στην ουσία συναντούμε την ίδια ακριβώς ιστορία απλώς διαφορετικά ειπωμένη και με διαφορετικούς χαρακτήρες, μα το αποτέλεσμα το ίδιο απαράλλαχτο. Αυτή την θεωρία αναφέρει συχνά πυκνά στα έργα του ο Τομ Ρόμπινς και για αυτό τον αγαπώ τόσο.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανό. Δεν ξέρω, δεν με απασχολεί το θέμα των θεοτήτων, δεν υπάρχει το θείο στην καθημερινότητα μου, το μοναδικό που το πλησιάζει είναι η ίδια η φύση, αλλά ζώντας μέσα σε μια πόλη δυσκολεύεσαι να το εντοπίσεις και σιγά σιγά το παραμελείς. Πέρασαν οι εποχές όπου εξηγούσες διάφορες καταστάσεις της ζωής με την παρέμβαση του Θείου. Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή του Υδροχόου όπου επικρατεί η λογική θεώρηση των πραγμάτων, αν και διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η πίστη στο ανεξήγητο καλά κρατεί ακόμη.. Δεν με απασχολεί τι θα συμβεί μετά θάνατον, δεν πρόκειται να το μάθω ποτέ και καμία λογική εξήγηση δεν θα μου δοθεί για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα πίστης ή απιστίας.

Και φέτος το Πάσχα δεν πήγα στην εκκλησία, το θεωρώ άκρως υποκριτικό να παρευρεθώ εκεί για να δώσω απλώς το παρών, να βρεθώ εκεί για χιλιάδες άλλους λόγους εκτός από τον πιο ουσιώδη, την επαφή με το θείο. Αν θελήσω κάποια στιγμή αυτή την επαφή θα πάω ένα ήσυχο πρωινό. Για να είμαι ειλικρινής πήγα στην εκκλησία το Σάββατο της Αναστάσεως, απλώς βρέθηκα σε ένα νησί εκείνο το βράδυ και πήγα για καθαρά τουριστικούς λόγους ότι δηλαδή έκαναν και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι εκείνο το βράδυ, μπορεί και να κάνω λάθος, συγχωρέστε με απλώς αυτή την εντύπωση αποκομίζω. 

Προτίμησα να κάτσω σπίτι τις υπόλοιπες ημέρες, να διαβάσω τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη εκεί μέσα βρίσκεται περισσότερο Θείο από ότι σε όλες τις Θείες λειτουργίες. Διαβάζω για την ανθρώπινη υπόσταση του Ιησού, για την απόφαση να πάει ενάντια στην μοίρα του. Η μάχη με τα εσώτερα  μας είναι ένα τεράστιο θέμα που τόσο όμορφα το αναλύει ο Καζαντζάκης και αυτό σε κάνει σίγουρα καλύτερο άνθρωπο, αυτό δηλαδή που θέλει να πετύχει η θρησκεία μας. Δύσκολη η γραφή του Καζαντζάκη, τυχερούς θα πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας που έχουμε την χαρά να διαβάζουμε τα πρωτότυπα κείμενα και όχι κάποια μετάφραση. Πάντοτε τρέμω στην σκέψη πως θα μπορούσε να αποδοθεί σωστά σε μια ξένη γλώσσα η ζωντάνια της γραφής του Καζαντζάκη.

Η γλύκα των ανοιξιάτικων βραδιών είναι πραγματικά υπέροχη, η αίσθηση του να κάθεσαι στο μπαλκόνι σου, να μυρίζεις όλες τις υπέροχες μυρωδιές των άνθεων και τα αστέρια από πάνω σου να συνεχίζουν τον περίπατο τους, μοναδική. Τα ανοιξιάτικα βράδια όμως είναι ύπουλα, εκκρίνουν μια αίσθηση μοναξιάς μιας γλυκιάς μοναξιάς που ορισμένες φορές σε κατατρώει, κάνοντας σε κομματάκια μικρά, σε κάνει να θυμάσαι όλα εκείνα που σου λείπουν και δεν μπορείς να τα έχεις. Αν έπρεπε να περιγράψω αυτά τα γλυκόπικρα ανοιξιάτικα βράδια με ένα τραγούδι σίγουρα θα διάλεγα το Tear απο τους Electric Litany. Το συγκεκριμένο τραγούδι μπορώ να το ακούω ασταμάτητα, να μου αφήνει μια αίσθηση γλυκιά με μια μελαγχολία παράλληλα να με περιμένει, σαν εκείνα τα ανοιξιάτικα βράδυα που σας έλεγα... Και οι στίχοι απο την Σερενάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου να μας καθηλώνουν.

Ερωτική Επιστολή προς την Θάλασσα

Θάλασσα, αγαπημένη μου θάλασσα συγνώμη που σου φέρθηκα τόσο σκληρά, που σε άφησα μονάχη τόσο καιρό. Νόμισα πως δεν είχες πλέον σημασία για εμένα, ότι περνώ το ίδιο καλά και ας είμαι μακρυά σου. Μα έσφαλα. Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα την έλλειψη σου στην ζωή μου. Την γαλήνια μελωδία των κυμάτων σου, εκείνη που αν κάτσεις για λίγη ώρα δίπλα της θα σε υπνωτίσει και θα σε κλέψει απο τον κόσμο τούτο και θα σε μεταφέρει βαθύτερα μέσα σου, εκεί που κρύβονται όλες οι χαρές. Το μεθυστικό σου άρωμα, που καθώς το αισθάνεσαι απο μίλια μακρυά, σταματά κάθε σκέψη σου και προσηλώνεσαι μονάχα στην επιθυμία να την συναντήσεις. Το γαλάζιο χρώμα των ματιών σου που δεν χορταίνω ποτέ να απολαμβάνω.

Έτρεξα κοντά σου να σε δώ, έπειτα απο τόσο καιρό, να σου ζητήσω συγνώμη για το ανόητο της σκέψης μου, μα σε είδα θυμωμένη, πολύ θυμωμένη. Τα κύματα σου χτυπούσαν με δύναμη την στεριά. Δεν άφηνες πλέον κανέναν να ταξιδέψει στα άλλοτε ήρεμα νερά σου. Είχες κλειστεί στα εσώτερα σου, δεν ήθελες κανέναν και προπάντων δεν ήθελες εμένα. Περπάτησα για λίγο κατά μήκος της παραλίας, μήπως μπορέσω να σε κάνω να με συγχωρέσεις, μάταια όμως.

Ο δυνατός αέρας έστειλε μερικές σταγόνες σου στα χείλη μου, η γλυκιά τους αλμύρα συνεπήρε τις αισθήσεις μου και η μεταμέλεια μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Ένα γλαροπούλι μου  ότι είσαι καιρό έτσι και ότι λυπάται πολύ που σε βλέπει σε αυτή την κατάσταση. Αναπολεί τις στιγμές που παίζατε αμέριμνα, το ίδιο κι εγώ. Του εξήγησα τους αγαθούς σκοπούς μου, την ειλικλρινή μεταμέλεια μου, κατάλαβε θαρρώ και μου υποσχέθηκε ότι θα σου μιλούσε.

Δεν άντεξα άλλο να σε βλέπω θλιμμένη και γεμάτη οργή. Απομακρύνθηκα με την θλίψη και εμένα να με περιβάλλει. Σε κοίταξα κρυφά μέσα απο τον καθρέφτη και υποσχέθηκα άλλη φορά να μην σε αφήσω μοναχή.  Θα έρχομαι να σου διαβάζω το the book of love που είναι γεμάτο τραγουδια φοβερά, θα σου δείχνω την αγάπη μου όλη. Ελπίζω να με συγχωρέσεις.

Ωρίων 'Δ

ΥΓ: Οι φωτογραφίες προέρχονται απο την τελευταία επίσκεψη μου στην παραλία, εκεί που διαπίστωσα πόσο μου είχε λείψει η συντροφιά της θάλασσας, και πόσο όμορφη είναι εκείνη τον χειμώνα. 

Το τραγούδι είναι το The magnetic fields - book of love και βρίσκεται στο τριπλό δίσκο 69 love songs, υπέροχος ολόκληρος ο δίσκος, πρόσφατη ανακάλυψη και ας έχει κυκλοφορήσει εδώ και 10 χρόνια!

Πρόχειρες σημειώσεις ύστερα απο μια περιήγηση στο Λονδίνο

Ταξίδια. Ταξίδια του μυαλού, ταξίδια του πραγματικού, αυτή είναι τελικά η αγαπημένη μου ενασχόληση. Να  περιπλανιέμαι σε μέρη στολισμένα και διακοσμημένα από την φαντασία μου ή  σε μέρη πραγματικά, να παρατηρώ τους ανθρώπους,  την φύση τα ζώα.

Βρέθηκα πρόσφατα για μια εβδομάδα στο Λονδίνο, λαχτάρησα να γευτώ όλη την μαγεία της πόλης αυτής. Να νιώσω την ενέργεια της, να παρατηρήσω τους κατοίκους της, να εξερευνήσω κάθε γωνιά της, να γίνω μέρος της για το χρονικό διάστημα που θα βρισκόμουν σε αυτή την πόλη. Τριγύρισα αρκετά, δεν σταμάτησα να περιπλανιέμαι έως ότου οι δυνάμεις μου με εγκαταλείψουν, γυρνούσα σπίτι εξουθενωμένος, μα αυτή ήταν μια ευχάριστη κούραση και για αυτό το χαμόγελο μου ποτέ δεν με εγκατέλειπε.

Για το Λονδίνο λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει περιγραφές και οι περισσότεροι μας το έχουν επισκεφθεί ή σκοπεύουν να το επισκεφθούν σύντομα. Πόλη πλούσια σε μουσεία, καταστήματα, θεατρικές σκηνές, live events, ιδανική να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του κάθε επισκέπτη. Εντύπωση μου έκανε η ενιαία αρχιτεκτονική τους σε ολόκληρη την πόλη, τα πανέμορφα κτίρια του κέντρου,οι πολύβουες αγορές, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό,  η βιαστική ζωή των κατοίκων, η νοοτροπία τους να ταξιδέψουν να ζήσουν στο διαφορετικό.

Μα πιο πολύ από όλα με εντυπωσίασε η εικόνα του Λονδίνου την στιγμή που

το σκέπαζε η νύχτα. Το Λονδίνο μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο σκοτεινό, οι άνθρωποι με γοργά βήματα, σαν κάτι παράξενο να τους κυνηγούσε,  επέστρεφαν στα σπιτικά τους. Ιστορίες του Λάβκραφτ τριγύρναγαν στο μυαλό μου. Τα φωτισμένα κτίρια  επιβλητικά στέκονταν εκεί, περιμένοντας να τα ζυγώσεις και να τα θαυμάσεις  καθώς τα περιέκλειε ένας μυστηριώδης ερυθρός φωτισμός που πήγαζε απο τα φώτα της πόλης που αντανακλούσαν στο σκούρο μπλε των συννέφων. Και οι καμινάδες με τον λευκό τους καπνό έρχονταν να συμπεριληφθούν σε  αυτή την μυσταγωγία.

Κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ χάζευα απο το παράθυρο του υπνοδωματίου τις απέναντι καμινάδες που ξεφυσούσαν τον καπνό και αυτός τριγυρνούσε στην πόλη προτού χαθεί τριγυρνούσε στα πανομοιότυπα παράθυρα των σπιτιών υποδυόμενος τον Πίτερ Παν, προσπαθούσε να βρει το παράθυρο της αγαπημένης του Γουέντυ, να της κάνει νόημα να ετοιμαστεί και να χαθούν μαζί πέρα απο τα σύννεφα, για πάντα.

Η επιστροφή στην Αθήνα δεν σου άφηνε περιθώριο παρά να αρχίσεις τις συγκρίσεις μεταξύ των δύο πόλεων. Καθώς ζεις σε ένα μέρος για αρκετό χρονικό διάστημα, συνηθίζεις με αυτό και οι όποιες κακοτοπιές δεν σου κάνουν εντύπωση. Μα μόλις βρεθείς εκτός της σφαίρας επιρροής του, θα διαπιστώσεις αρκετά ενοχλητικά σημεία. Ακόμη μου κακοφαίνεται η συνήθεια των οδηγών, να παρκάρουν οπουδήποτε θέλουν, πάνω σε πεζοδρόμια, ιστορικούς πεζόδρομους,  στον Εθνικό κήπο! , κλείνοντας την ορατότητα των άλλων οδηγών, κλείνοντας την μισή κυκλοφορία, εμποδίζοντας τις διαβάσεις για τους πεζούς και των ΑΜΕΑ. Και για όλα αυτά οι εποπτεύοντες να αδιαφορούν, θεωρώντας τα κάτι φυσιολογικό. Από την άλλη σαν οδηγός, καθώς έχεις χάσει ένα μεγάλο μέρος απο τον πολύτιμο χρόνο σου προσπαθώντας να σταθμεύσεις, εξαγριώνεσαι το αφήνεις οπουδήποτε βρεις και φεύγεις. Δεν είναι όμως λύση αυτή, δεν είναι εικόνα αυτή για μια σύγχρονη Ολυμπιακή πόλη. Μια χιουμοριστική παρατήρηση είναι τα αυτοκολητάκια με τον γάιδαρο, ένα σε κάθε αμάξι που συμπεριφέρεται ανορθόδοξα, περισσότερες πληροφορίες στο site τους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα  να κατοικήσω μόνιμα στο Λονδίνο, δεν αντέχω την ατελείωτη συννεφιά, τρέφομαι από τον μεσογειακό ήλιο, μου δίνει δύναμη και ενέργεια θετική για να πορευτώ. Σαφέστατα και θα ήθελα να εξερευνήσω όλη την underground σκηνή του Λονδίνου, μα να εγκαταλείψω τον ήλιο, τις εαρινές βόλτες για να ζήσω σε μια πόλη με πενιχρά χρήματα θα το σκεφτόμουν αρκετά. Προτιμώ να μείνω εδώ να κρατήσω τα καινοτόμα και τα αυτονόητα που συναντάμε στα ταξίδια μας και να τα εφαρμόσω  στην πόλη που κατά βάθος αγαπώ..

Υστερόγραφο: Το τραγούδι ανήκει στους The piano magic, απο τον δίσκο Ovations (2009),  στα φωνητικά ο Brendan Perry των dead Can dance, με μάγεψε απο την πρώτη στιγμή που το άκουσα.