Una Granda artista

Οσο και να λατρεύω την φωνή του Αντωνάκη (βλέπε antony & the johnsons), τις υπέροχες μελωδίες του και τις έγχορδες ενορχηστρώσεις εκεί που τα βιολιά έχουν τον πρώτο λόγο, δεν αντέχω τον σπαραγμό της ψυχής του. Η θλίψη που βγάζει η τρεμάμενη φωνή του είναι απέραντη. Με παρασύρει μαζοί της στα απέραντα βάθη. Νοιώθω ότι καθώς αιωρούμαι στην στρατόσφαιρα των σκέψεων μου, η μουσική του με χτυπά σαν μετεωρίτης και με συμπαρασύρει στον βυθό της ψυχοσύνθεσης μου.
Από την άλλη αυτή η υπέροχη φωνή του και η μελωδία που ξεχωρίζει απο τον σωρό των καθημερινών ηχογραφήσεων, σε ελκύουν να τις ακούσεις και ας υπάρχει το βαρύ ψυχικό αντίκτυπο. Καιρό τώρα δίσταζα να τις ακούσω, δίσταζα να γκρεμίσω ότι έιχα με κόπο οικοδομήσει. Τώρα όμως δεν με νοιάζει, ξέρω ότι δεν μπορει να με βυθίσει παρακάτω. Μονάχα προς τα άνω μπορούμε να κατευθυνθούμε απολαμβάνοντας τον γλυκό ήχο του βιολιού.

http://www.myspace.com/antonyandthejohnsons

Υ.Γ. Δίδονται αυτόγραφα πίσω απο τους θάμνους..! :D

Fight the power

Ας μπούμε κατ'ευθείαν στο ψητό. Μισθοί φτώχειας με εξαντλητικά ωράρια, ο εργοδότης κοιτά να μεγιστοποιήσει τα κέρδη του ρίχνοντας ακόμη κ τα άτομα που είναι κάθε μέρα μαζί. Αδιαφορεί για τον ανθρώπινο παράγοντα, τους κοιτά σαν μηχανές.
Πλέον η δουλεία έχει αλλάξει μορφή. Παλαιότερα τον δούλο δεν τον πλήρωνες, του έδινες απλώς φαγητό και ένα μέρος να μείνει. Πλέον τον σύγχρονο δούλο τον πληρώνεις με ένα υποτυπώδες ποσό, ίσα ίσα για να τραφεί και να στεγαστεί, του δίνεις κ ένα στεγαστικό δάνειο με απεχθείς όρους για να του πάρεις πίσω αυτά που με μόχθο κέρδισε.
Το ευτύχημα είναι ότι σε ένα κλειστό ενεργειακά σύμπαν, όλα είναι αληλένδετα μεταξύ τους με αποτέλεσμα η κανιβαλιστική απληστία των επιχειρήσεων να έρχεται μπουμερανγκ προς αυτές (χαμηλοι μισθοί = μείωση κατανάλωσης = μειωση κερδών των καρχαριών). Είναι τέτοια η δίψα για πλούτο κ δόξα, όπου σε συνάρτηση με την αλαζονεία τους, τους οδήγησε σε καταστροφικές επενδύσεις. η εκδίκηση της ακατάσχετης βλακείας τους!
Δικιηγόροι δίνουν στους εργαζόμενους τους ψίχουλα, ξέρουν ότι δεν φτάνουν αυτά αλλά η καραμέλα της μεγιστοποίησης του κέρδους καραδωκεί. Ολόκληρος ο ιδιωτικός τομέας έχει γεμίσει απο μισθούς κοροϊδία. Ο καθένας προσπαθεί να καρπωθεί το μέγιστο απο τον συνάνθρωπο του.
Πού είναι η ηθική του καθενός? πως μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον συνάνθρωπο του? Οι καταστάσεις έχουν αγριέψει, ακόμη κ εμείς οι αιθεροβάμονες βγάλαμε τους κυνόδοντες μας, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε.
Όλο το σκηνικό είναι κατάντια, θα έπρεπε να ντρεπόμαστε, ελπίζω έπειτα από χρόνια να μας κοιτάνε οι απόγονοι μας και να γελάνε, όπως εμείς γελάγαμε με τον σκοταδισμό.
Απεταξάμην την απληστία, απεταξάμην.

Public Enemy - Fight the power

A night to remember

Την είδα να αγναντεύει το φεγγάρι καθώς αυτό αντανακλούσε στα νηνέμια σκοτεινά νερά του λιμανιού. Απέναντι υπήρχε ένταση, ζωή, λήθη. Σε τούτη εδώ την γωνιά γαλήνη, τάξη, βραδύτητα. Μου κέντρισε την προσοχή, προσπάθησα να της αποσπάσω μια κουβέντα, μάταια. Επέμενα, δεν είχε όρεξη για συζήτηση, φαινόταν απο τις κοφτές μα τόσο περιεκτικές απαντήσεις της.

- Γιατί κάθεσαι εδώ μοναχή? απέναντι είναι η ζωή.
- Για εμένα η ζωή είναι εδώ που μπορώ να ακούω το κύμα και να βλέπω τα μικρά ψαράκια να παιχνιδίζουν στο νερό.
-Δεν έχεις άδικο... εδώ όμως είναι επικίνδυνα, στα γαλήνια τοπία καραδοκεί το είναι μας, να μας ρωτήσει που ζούμε, τι κάνουμε, γιατί ασχολούμαστε με ποταπά θέματα συνεχώς? θα πρέπει να πάμε απέναντι όπου η φασαρία της πόλης κάνει την φωνή του να σιγάσει.
-Εμένα μου αρέσει εδώ, δεν με φοβίζει πλεον εκείνο.
-Οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να έρθουν αντιμέτωποι με εκείνο, στοιβάζονται μεταξύ τους, μπας και κερδίσουν μια αναγνώριση από τους πολλούς.
-Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις και τις παραλήψεις του

Η τρυφερή φωνή της και η περιέργεια να δω το πρόσωπο της με ώθησαν να την πλησιάσω, σπάνια κίνηση. Την άγγιξα απαλά στον γυμνό της ώμο κ εκείνη αστραπιαία μεταλλάχθηκε σε άπειρους κόκκους άμμου δημιουργόντας μια σπειροειδής σχηματομορφή στα πόδια μου..

God is an astronaut ?

Αληθεύει οτι ο Θεός είναι ένας αστροναύτης? Και γιατί να είναι αστροναύτης, τι χαρά του δίνει το ταξίδι προς τα αστέρια? θα βαρέθηκε τα γήινα, τους ανθρώπους μάλλον, θα τον ζάλιζαν πολύ με τις κουτοπονηριές τους. Τα μάζεψε κ έφυγε για αλλού, για άλλους αστερισμούς, για ξεκούραση, δράση, ανασύνταξη και πνευματική αναζήτηση. Μάλλον τον απασχολεί ιδιαίτερα το αν υπάρχει Θεός.
Με την κίνηση του αυτή, καρπώθηκαν μερικοί το κενό κ έγιναν χαλίφηδες στην θέση του χαλίφη σε μορφή franchising. Για εκείνους έχουν λεχθεί πολλά, ας μην πούμε άλλα, ας γραπωθούμε στο γεγονός ότι η φυγή του δημιούργησε κ άλλους αστροναύτες με διαστημόπλοιο την μουσική τους έμπνευση. Δανείστηκαν την επαγγελματική του ιδιότητα και δημιούργησαν ένα εξαίσιο συγκρότημα, τους God Is An Astronaut φυσικά. Μουσικές μελωδικές, σκληρές κιθαριστικές, προοδευτικές, αρμονικές. Ακούγοντας το suicide by star, έβαζες κ εσυ αυτόματα την διαστημική στολή σου και ταξίδευες με φουρτούνα απο την αναταραχή της βροχής των Λεωντιδών.
Στο σημερινό live επιβεβαίωσαν την λατρεία του κοινού προς αυτούς, σε ένα κατάμεστο μέρος με εξαερισμό μηδέν, ζέστη φουλ, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό παρά την αφόρητη ζέστη (κύριε μαγαζάτορα μερικά πράγματα είναι βασικά κ οι αρπαχτες έχουν ένα όριο). Μονάχα το forever lost δεν είπαν, μα βεβαίωσαν ευγενικά την ειδική μας ανταποκρίτρια ότι δεν έγινε αυτό για λόγους οικονομικο-εργονομικούς κ ότι την επόμενη φορά θα το παίξουν.
Thanks god :wink:

Sunday i'm in Love

Κυριακή.. επιτέλους μια μέρα για να ξαποστάσουμε, να πάρουμε μια ανάσα από τον ατέρμονο γύρο της ζωής στηn πόλη. Είναι τέτοιοι οι ρυθμοί της πόλης και της εργασίας ειδικότερα που αναζητάς μια μέρα ξεκούρασης. απομόνωσης από το οτιδήποτε, για να αντέξεις το υπόλοιπο της εβδομάδας. Μου κάνει κάπως να περνάω τον λιγοστό ελεύθερο μου χρόνο για να ξεκουραστώ, να απομονωθώ ακόμη περισσότερο.
Χαλαρώνεις λίγο, διαβάζεις καλογραμμένα άρθρα (το περιοδικό υποβρύχιο μου έκλεψε την καρδιά), ταξιδεύεις με αυτά και νιώθεις πως θέλεις να κάνεις τόσα πράγματα, να ομορφύνεις την δική σου ζωή, των γύρω σου. Μα ο χρόνος λιγοστός, περνά και αυτή η μέρα, και η επομένη σε βρίσκει αμπαρωμένο σε ένα γραφείο, να μιλάς για ανούσια πράγματα με ανούσιους ανθρώπους.
Βαδίζουμε λάθος, το ξέρουμε μα προσπαθούμε να μην το σκεφτόμαστε πολύ, μπας και καταρρίψουμε την κοσμοθεωρία μας, σκέτη αυτοκαταστροφή δηλαδή. Τρέχουμε όλη μέρα για να έχουμε την δυνατότητα να καταναλώνουμε, και μια έξοδο το Σάββατο βράδυ για να διασκεδάσουμε τις εντυπώσεις.
Δεν χρειαζόμαστε τα λεφτά σας, ελεύθερο χρόνο χρειαζόμαστε και αγαπημένη παρέα να σε ωθεί πάντα προς το καλύτερο και να μην σε μιζεριάζει. Το χαμόγελο της καρδιάς μας δεν θέλει να το θρέψεις με νομίσματα για να λάμψει, το χαμόγελο του εγωκεντρισμού μας θέλει τις κάλπικες λίρες. Ένα μικρό σπινθήρα χρειάζεται που τον κουβαλούν οι αληθινοί μας φίλοι και οι σύντροφοι μας.

Αυτά για σήμερα, πάω να ξαπλώσω, αύριο έχει δουλειά (απασχόληση όπως το έχουν βαφτίσει)…

Περί της Αυθεντίας

Πρόσφατα σε μια συζήτηση τέθηκε το θέμα της αυθεντικότητας των ατόμων. Λίγοι πιστεύω ότι είναι οι "Αυθεντικοί" της ζωής. Για να βγει όμως ένα σωστό συμπέρασμα θα πρέπει πρώτα να οριοθετήσουμε την έννοια αυθεντικός. Κατ' εμέ αυθεντικοί είναι εκείνοι όπου έχουν καταλήξει σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής ( lifestyle όπως θα έγραφε και η Lifo), ένα σταθερό συγκροτημένο τρόπο σκέψης κ θεώρησης των πραγμάτων. Όλες αυτές οι ενέργειες του θα πρέπει να έχουν δημιουργηθεί έπειτα από αντικειμενική κριτική και προσωπική τριβή με τον ίδιο σου τον εαυτό και τον ιδεατό σου κόσμο. Επίσης οι εξωτερικοί παράγοντες να μην έχουν μαγειρέψει την ψυχοσύνθεση μας και η προαναφερθείσα να είναι σταθερή, και να μην οδεύει με την φορά του ανέμου των κάθε trends (όπως θα έγραφε και η Lifo ή θα παρουσίαζε μια κοπελίτσα του νέου MTV γκριςςς).

Το να είσαι αυθεντικός είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο κ αρκετά επίπονο. Θα πρέπει να αποξενώνεσαι απο το γύρω περιβάλλον και να μην κάνεις συμβιβασμούς. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο. Όλοι μας φανταζόμασταν την ζωή μας αλλιώς. Απο την δυσκολία επιβίωσης στον τρόπο που είναι δομημένη μια κοινωνία, και η ανάγκη για υποδοχή και αναγνώριση είσαι αναγκασμένος να συμβιβαστείς.

Υπάρχουν άνθρωποι που επέλεξαν να μην συμβιβαστούν με τα πρότυπα κ μοντέλα ζωής που τους παρουσιάζουν, επέλεξαν να κυνηγήσουν το όνειρο τους, αυτό που τόσο επιθυμούσαν κ επιθυμούν., με αποτέλεσμα τις περισσότερες φορές η κοινωνία να τους αποβάλλει. Αυτοί είναι οι πραγματικά αυθεντικοί άνθρωποι, αγέρωχοι, σκληροί, ερμητικά κλεισμένοι στον ιδεατό τους κόσμο.

Είναι τραβηγμένος αυτός ο τρόπος ζωής, λίγο πολύ όλοι μας έχουμε συμβιβαστεί με την καταναλωτική μας κοινωνία της ανάπτυξης, οικονομικής κ βιολογικής. Τα μόνα μας όπλα είναι η κριτική μας σκέψη και οι καλοί μας φίλοι, συνοδοιπόροι θα έλεγα καλύτερα, αυτοί που θα μας σύρουν στα υπόγεια της ζωής εκεί που το φως αναγεννιέται..

Μ'αυτά και μ'αυτά θυμήθηκα μια αγαπημένη μου σκηνή απο μια αγαπημένη ταινια, το Μαζί Ποτέ

Under the milky way...

Έχει σκοτεινιάσει. Τα πρώτα αστέρια κάνουν την εμφάνιση τους στον νυχτερινό ουρανό. Ετοιμάζομαι να κάνω μια τελευταία είσοδο προς την θάλασσα προτού επιστρέψω σπίτι. Το νερό είναι ευχάριστα δροσερό. Δυστυχώς θυμάμαι ότι δεν μπορώ να σκεπάσω το κορμί μου με τα κρυστάλλινα νερά. Εδώ και χρόνια το κορμί μου αρνείται πεισματικά να βυθιστεί, επιπλέοντας αγέρωχα στον υδάτινο ορίζοντα σαν ένας κορμός δέντρου, θαρρείς ότι τα αστέρια το τραβούν προς τα άνω και σαν μαριονέτα το περιπαίζουν.
Μου έχει στοιχίσει αυτή η πάθηση μου. Θα μπορούσα βέβαια να γίνω ο υπερήρωας ναυαγοσώστης ή ο ατρόμητος κομάντο του rainbow warrior, μα στην συγκεκριμένη περίπτωση θα προτιμούσα να ήμουν ένας συνηθισμένος λουόμενος, να σκεπάζει το νερό την ψυχή μου, να την δροσίζει από όλα τα πυρωμένα θέματα, ανάθεμα τα θέματα, που μας σουβλίζουν καθημερινά. Δεν πειράζει, θα το υποστώ για άλλη μια φορά. θα περιμένω μια αγαπημένη αγκαλιά να με δροσισει και να με ποτίσει με την γλυκιά της άλμη.
Η βραδιά είναι τουλάχιστον υπέροχη. Η γαλήνη που επικρατεί γίνεται αντιληπτή από όλους μας και επικρατεί μια ευχάριστη διάθεση. Τα χαμογελαστά πρόσωπα είναι πιο πολλά και από τα αστέρια και ορισμένα χαμόγελα πιο λαμπερά και από την ίδια την πλανεύτρα την Σελήνη. Σιγοψιθυρίζουμε όλοι μας, μακάρι να ήταν έτσι κάθε βράδυ, μα η σπανιότητα της συγκεκριμένης νύχτας την κάνει τόσο ξεχωριστή....