Ο Sebastien Tellier ήταν ΣεμπασΤέλειος

Η μουσική του Sebastien Tellier είναι αναμφισβήτητα καλή. Πολύ καλή.  Μια εξαίρετη αποτύπωση του ρετροφουτουρισμού στη μουσική. Η ατμοσφαιρικότητα του παλιού και οι ηλεκτρονικές πινελιές του αύριο.  Κι έτσι απλά δημιουργείται κάτι αδιευκρίνιστα όμορφο.  Ένα γνήσιο τέκνο του Serge Gainsbourg.



Και εδώ έρχεται η προσωπικότητα του Sebastien να δημιουργήσει ένα δημιουργικό χάος. Περπατώντας τις τελευταίες  ημέρες στο κέντρο της Αθήνας το μάτι δεν έλεγε να ξεκολλήσει από την  αφίσα της συναυλίας. Ο Sebastien Tellier πάνω σε ένα άλογο να σε περιμένει, να σου κάνει νόημα “έλα στο Fuzz,  και δεν θα χάσεις”. Η σοβαρή εικόνα της μουσικής του με την εικόνα από την αφίσα -κάπου δεν συμβάδιζαν αυτά τα δύο- κι αναρωτιόσουν τι θα αντικρίσουμε άραγε στο Fuzz.

Αρχικά οι Liebe ήταν εκεί για να ανοίξουν τη συναυλία , να κρατήσουν το κοινό ζεστό όπου και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν καθώς γέμιζε σιγά σιγά ο συναυλιακός χώρος. 

Όσοι είχαν παρευρεθεί στο Bios στη τελευταία του εμφάνιση το 2012 γνώριζαν τι εστί Tellier και οι υπόλοιποι φιλοπερίεργοι πήγαν για να μάθουν. Η επίσκεψη στο Fuzz τη Παρασκευή έλυσε κάθε απορία, και οι δύο αυτές εικόνες συνυπήρχαν μεταξύ τους, άλλοτε πάλευαν ποια θα επικρατήσει και άλλοτε συμβάδιζαν αρμονικά. Από τη μία η αλλοπρόσαλλη σκηνική του παρουσία με τα τεράστια μαύρα γυαλιά, τα μούσια και τη χίπικη αμφίεση, ασορτί με τις ξεσηκωτικές  χορευτικές κινήσεις και από την άλλη η σοβαρή  ευαίσθητη πλευρά, με αργόσυρτους ρυθμούς συνοδεία μας κιθάρας ή ενός πιάνου.

Ο ρυθμός άλλαζε διαρκώς, μία ακουγόταν το  ”Divine” με τον Tellier να δίνει ρεσιτάλ πάνω στη σκηνή κι έπειτα μια κιθάρα και η φωνή του, ένα μικρό διάλειμμα για να ζητήσει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μιας και όπως ανέφερε σαν Γάλλος θα πρέπει να πίνει κόκκινο κρασί και έπειτα πάλι το show του συνεχιζόταν αδιάκοπο. Το κοινό λατρεύει τον Sebastien και εκείνος τους αντάμειψε προσφέροντας τους μια πολύ όμορφη συναυλία γεμάτη από τα καλύτερα του τραγούδια είτε στην αυθεντική μορφή είτε πειραγμένα (βλέπε “Kilometer)”. Κορυφαία στιγμή βέβαια η εκτέλεση του “La Ritournelle”, το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι, πώς να μην είναι άλλωστε; Το live έκλεισε με το καθιερωμένο encore όπου ακούστηκαν τα “Sexual Sportswear” και “Fingers of Steel” με τον  Tellier να εμφανίζεται με μια τεράστια χρυσή κάπα ώστε να μπορούμε όλοι να πούμε στο τέλος ότι έλαμψε κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Σίγουρα ήταν μία από τις καλύτερες φετινές συναυλίες.

* Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Popaganda.gr

** Το κείμενο είναι γραμμένο απο εμένα και οι φωτογραφίες απο τον Μανώλη Τσάφο / FOSPHOTOS

Να περιτριγυρίζεσαι απο ανθρώπους με την ίδια τρέλα

Να περιτριγυρίζεσαι απο ανθρώπους με την ίδια τρέλα. Αυτό είναι ευτυχία. Οι πιο τρελές σου συμπεριφορές να φαίνονται στο γύρω περιβάλλον σου απολύτως φυσιολογικές. Αντί να υπάρχει η κενή κριτική, να υπάρχει η προτροπή για να τις αναπτύξεις περισσότερο. Και που ξέρεις, κάτι πολύ καλό μπορεί να συμβεί. 

Αυτό συμβαίνει με όλους όσους ασχολούνται με τη μουσική, που η πρώτη κίνηση της ημέρας είναι να ανοίξουν το ραδιόφωνο, η μέρα να είναι γεμάτη μουσικές, στο δρόμο, στα ΜΜΜ, στο γραφείο, τα νέα της ημέρας να αφορούν κατά ένα μεγάλο ποσοστό τη μουσική. Ο καφές με τους φίλους να έχει να κάνει με το σχολιασμό των επίκαιρων μουσικών γεγονότων. Στο καφέ το ένα αυτί να είναι στη συζήτηση και το άλλο στο τι παίζει στο χώρο.

Όλοι έχουμε ενός είδους τρέλας, και θα πρέπει να το κρατήσουμε γερά να μην το αφήσουμε να το μολύνουν οι άλλοι, να βρούμε τρόπο να το αφήσουμε να αναπτυχθεί σε κάτι πολύ ωραίο.

Έτσι κι εγώ ξεκίνησα πάλι εκπομπές στον Indieground αυτή τη φορά. Έτσι για αναζωπυρωθεί το μουσικό πάθος. Εκεί που όλοι έχουν την ίδια τρέλα με τη μουσική. Δήλωσα και φέτος μέρος στη Blogovision. Εκεί που όλοι έχουν την ίδια και ακόμα παραπάνω τρέλα με τη μουσική. Και είναι ωραίος αυτός ο μικρόκοσμος όπου όλα φαίνονται τόσο απλά και αυτονόητα. 

Εδώ είναι η εκπομπή της πρώτης μέρας του Νοεμβρίου, παλιές και νέες αγαπημένες μουσικές. Μια προθέρμανση όσο θα φτιάχνονται οι λίστες για τη φετινή Blogovision. 

Sinnerman @ indiegroundradio.com 01.11.14 by Sinnerman on Mixcloud

Τελευταία Στροφή

Η τελευταία στροφή, η πιο κρίσιμη στροφή. Λίγο πριν το τέλος όλη η ένταση κορυφώνεται, περιμένοντας τον προορισμό. Δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, θέλεις να βρεθείς μπροστά, παράλληλα ο φόβος ότι δεν θα τα καταφέρεις και όλα θα παραμείνουν ένα όνειρο, βρίσκεται εκεί.

Τελευταία στροφή πριν τις διακοπές. Η κούραση μιας ολόκληρης χρονιάς σε έχει καταβάλλει. Το βιολογικό ρολόι δονείται δίχως σταματημό. Σαν τα Φλαμίνγκος πρέπει να μεταναστεύσουμε κι εμείς στο απάγκιο των διακοπών, εκεί που ημερεύει η ψυχή, θα γεμίσει δύναμη για το δύσκολο χειμώνα που θα έρθει. Θα γεμίσει χαρούμενες στιγμές που η ανάμνηση τους μόνο χαμόγελα θα φέρνει.

Η μόνη σκέψη πλέον είναι οι διακοπές. Ο νους έχει γεμίσει γαλάζιο, ήδη νιώθεις την αίσθηση του νερού, την κρούστα απο το αλάτι καθώς ο ήλιος δύει. Η παραλία που στοιχειώνει με τον πιο όμορφο τρόπο τα όνειρα σου είναι εκεί, εκεί είναι και η σκέψη σου καρφωμένη σαν ένα ιστιοπλοϊκό που κρύβεται απο τον καιρό και γεύεται τα ασφαλή νερά. Μονάχα το κορμί απομένει να βρεθεί κι αυτό εκεί που πραγματικά ανήκει.

Μερικές στιγμές ακόμα.

Αναμένοντας το καλοκαίρι

Η μαγεία του κόσμου μέσα σε μια φωτογραφία.

Η ζέστη του καλοκαιριού, η απόλαυση της σκιάς, η απαλή αίσθηση της άμμου, μια δροσιστική βουτιά, μια βουτιά σε έναν διαφορετικό κόσμο μέσα απο τις σελίδες του βιβλίου σου, η ζεστασιά των σελίδων, το άγγιγμα  και η αίσθηση να κρατάς ένα βιβλίο, το απέραντο γαλάζιο, οι αποχρώσεις του γαλάζιου και ο εθισμός σε αυτές, το ιστιοπλοϊκό και η απόδραση στο απέναντι νησί, μια συναρπαστική βόλτα στο νέο και το άγνωστο.  

Πάντοτε το καλοκαίρι είναι ένα κλικ πιο όμορφο. 

*Η φωτογραφία τραβήχτηκε το καλοκαίρι του 2012 στα Κουφονήσια, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα αναμένοντας τη δεύτερη μέρα για το Up Festival. Είναι μακράν η πιο αγαπημένη φωτογραφία που έχω τραβήξει, για όλους τους παραπάνω λόγους που προανέφερα.

Επανασχεδιάζοντας τον Iggy Pop

Πάντοτε με εξίταρε η ιδέα της δημιουργίας μιας εικόνας απο το πουθενά. Αποθηκευμένη στη φαντασία, με όπλο ένα μολύβι και ένα χαρτί ο δημιουργός να δημιουργεί έναν νέο κόσμο, ίδιο με αυτόν που ζούμε ή κάτι εντελώς διαφορετικό, αλλόκοτο αξιοπεργίεργο μα σίγουρα μαγικό. Η φαντασία του καθενός είναι ανεξάντλητη και τυχεροί όσοι μπορούν να την αποτυπώσουν σε ένα κομμάτι χαρτί. 

Πάντοτε ζήλευα όσους σκιτσάρουν, για τον απλούστατο λόγο ότι είμαι εντελώς άχρηστος. Πιστεύω ότι πολλοί βρίσκονται στη θέση μου. Η μόνη λύση για να νιώσεις ότι κάτι δημιούργησες είναι η τέχνη του κολάζ. Ένα σύνολο εικόνων, τοποθετημένες όλες μαζί, μια δεξιοτεχνική συρραφή εικόνων να δημιουργεί κάτι εντελώς ξεχωριστό. Αυτή είναι η λύση και την επέλεξα. Ένα βράδυ στο Chelsea bar στο Μετς, δίπλα απο τον dj δέσπωζε ένα κουκλάκι του Ιggy Pop δίχως χέρι. 

Μορφή ιδιαίτερη o Iggy, και καθώς δέσποζε δίχως χέρι , μου φαινόταν περίεργη η όλη εικόνα. Οπότε ας βάλουμε ένα χεράκι για να του βάλουμε ένα χεράκι. Και το χεράκι ironman έφερε και την έναστρη νύχτα του Van Gogh και η νύχτα ένα Lego ελικόπτερο και το ελικόπτερο τον ΕΤ τον εξωγήνιο και όλα αυτά υπο την επίβλεψη του Bert απο το Muppet show. 

https://www.behance.net/gallery/Iron-Iggy-in-a-starry-night/14661757

Τώρα που βρέθηκε ο δρόμος, η αρχή έγινε, το ποτάμι πίσω δεν κυλά, κολάζ θα μεταφέρει απο τα βουνά της φαντασίας μας στην όχθες του αγνώστου.

Blogovision #1 Boards Of Canada - Tomorrow's harvest

H αποφασιστική στιγμή στη φωτογραφία, είναι εκείνη η στιγμή που θα επιλέξεις να πατήσεις το κουμπί ώστε να ανοίξει το κλείστρο και να απαθανατίσεις αυτή τη μοναδική στιγμή. Κάπως έτσι τα περιγράφει ο Ανρι Καρτιέ Μπρεσόν. Περισσότερες πληροφορίες στο 18λεπτο βίντεο που βρίσκετε εδώ. 

Η αποφασιστική στιγμή για το άκουσμα ενός δίσκου είναι να το ακούσεις υπο τις κατάλληλες συνθήκες. Για το Tomorrow's  harvest ο λόγος , με το πρώτο άκουσμα στο αστικό περιβάλλον, δεν μου είχε δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη εντύπωση. Παρόλα αυτά το συμπεριέλαβα στις μουσικές βαλίτσες των διακοπών. Και ένα βράδυ λίγο προτού ξημερώσει, εκεί δίπλα στην παραλία, καθώς χάζευα τον νυχτερινό ουρανό, έβαλα να ακούσω τον δίσκο. Και αυτό ήταν. Το παζλ ολοκληρώθηκε, η πιο δυνατή στιγμή του καλοκαιριού, βγαλμένη απο σκήνη ενός επαναλαμβανόμενου ονείρου μου. 

Έκτοτε ο δίσκος δεν έχει σταματήσει να παίζει και να μου θυμίζει εκείνη την αποφασιστική στιγμή. Μουσική για διαστημόπλοια. Εάν μου έλεγε κάποιος ότι εκείνο το βράδυ είχαν έρθει διαστημόπλοια ίσως και να τον πίστευα. 

Rest of Blogovision Team

http://www.readability.com/blogovision/latest

So Far, So Good:

20. London Grammar - If you wait
19. Daft Punk - Random Access Memories
18. Jon Hopkins - Immunity
17. Wooden Shjips - Back to Land
16.Tropic of Cancer - Restless Idyls
15. National - Trouble will find me
14. Moderat - II 
13. Devendra Bandhart - Mala
12. Logout - Little things buried in concrete
11. Pantha Du Prince & the bell laboratory - Elements of light
10. Darkside - psychic
9. Beacon - The ways we seperate
8. David Lynch - Big dream
7. The heliocentrics - 13 degrees of reality
6. Black Angels - Indigo Meadow 

5. Savages - Silence yourself

4. Fuck Buttons - Slow focus

3. James Blake - Overgrown

2. Mount Kimbie - Cold spring fault less youth

Blogovision #2 Mount Kimbie - Cold spring fault less youth

Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και mount kimbie και King Krule. Ποιο πανούργο μυαλό σκέφτηκε να συνδυάσει αυτά τα δύο ονόματα. Η πιο όμορφη συνεργασία για το 2013 μαζί με τη εκείνη του James Blake με RZA.

Απο τους πιο πολυακουσμένους δίσκους μέσα στη χρονιά, κυλάει ήρεμα σαν ένα παγάκι σε μια καυτή κατηφόρα στη μέση του καλοκαιριού. και όταν τελειώσει ακολουθεί η κίνηση να το βάλεις πάλι απο την αρχή.

Rest of Blogovision Team

http://www.readability.com/blogovision/latest

So Far, So Good:

20. London Grammar - If you wait
19. Daft Punk - Random Access Memories
18. Jon Hopkins - Immunity
17. Wooden Shjips - Back to Land
16.Tropic of Cancer - Restless Idyls
15. National - Trouble will find me
14. Moderat - II 
13. Devendra Bandhart - Mala
12. Logout - Little things buried in concrete
11. Pantha Du Prince & the bell laboratory - Elements of light
10. Darkside - psychic
9. Beacon - The ways we seperate
8. David Lynch - Big dream
7. The heliocentrics - 13 degrees of reality
6. Black Angels - Indigo Meadow 

5. Savages - Silence yourself

4. Fuck Buttons - Slow focus

3. James Blake - Overgrown