Our mission.....

Ποια είναι η τελευταία φορά που αναρωτήθηκες, "τι στο διάολο κάνω εγώ εδώ πέρα?" Για ποιο λόγο υπάρχουμε? Υπάρχουμε για να υπάρχουμε? Υπάρχουμε για να καταναλώνουμε? Υπάρχουμε για να γίνεται μια ενεργειακή συναλλαγή στο σύμπαν (απο οικονομική θεώρηση, υψηλό τζίρο, αλλά χαμηλά κέρδη...)?
Και ας το ψάξουμε, απάντηση δεν θα βρούμε, το μόνο σίγουρο. Αλλά δεν θα έπρεπε να αναρωτιόμαστε για αρκετά πράγματα που μας προβληματίζουν, πέρα από το πότε να πάω για σέρβις το αμάξι?
Με τους ρυθμούς ζωής μας, όλα αυτά είναι πολυτέλειες (η σκέψη είναι πολυτέλεια των λίγων, δυστυχώς), όταν δουλεύεις σκληρά σχεδόν όλη μέρα που καιρός για βαθυστόχαστες αναλύσεις, το πολύ πολύ παρακολούθηση της Βέρας στο Δεξί, άντε και για την Υπόθεση Ζαχόπουλου, απο την ροζ πλευρά πάντα, οχι περαιτερω ανάλυση, δεν αντέχει ο εγκέφαλος, πρέπει να τον κρατώ φρέσκο για την εργασία.
Σε περίοδο διακοπών διάβαζα το ένα βιβλίο πίσω απο το άλλο, σε περίοδο εργασίας βλέπω το ένα σίριαλ πίσω απο το άλλο.
Ε δεν είναι κατάσταση αυτή, θα πάω να φουντάρω απο έναν βατήρα πισίνας το καλοκαίρι, να κάνω και εγώ την επικοινωνιακή μου επανάσταση. ΧΑ!

F@cebook: H Κατάρα του διαδιτυακού αιώνα

Όταν πρωτοξεκίνησε το διαδίκτυο να κάνει τα πρώτα του βήματα στην καθημερινότητα μας, μπορούσε μονάχα να μπουσουλά. Λίγα πράγματα μπορούσε να σου προσφέρει αλλά ουσιαστικά, σαν τα μικρά παιδιά.. Τα πήγαινε πολύ καλά με τα κείμενα, πράγμα που σου άφηνε το περιθώριο της πληροφορίας και με λίγο παραπάνω κόπο και της γνώσης.
Με το που άρχισε η ενηλικίωση του άρχισε να βγάζει το συνηθισμένο άτακτο χαρακτήρα ενός εφήβου. Και έτσι ήρθε η αποβλάκωση με τις κοινωνικές συγκεντρώσεις τύπου facebook, hi-5, fatsa κτλ. (Το myspace το αφήνω από έξω διότι έχει κάποιον σκοπό, αλλά και τα έχω τσεπώσει από τον Θείο Ρούμπερτ! )
Χρησιμοποιώ σαν πειραματόζωο τον εαυτό μου, από εκει που έμπαινα στο νετ για να πληροφορηθώ μουσικά, επιστημονικά νέα. ζητήματα εσωτερισμού & κομπογιαννιτισμού κατάντησα να πετάω πέστροφες, να φωνάζω στο άσχετο "super poke! " και να βλέπω ποιος με φλερτάρει ή πόσο καλός εραστής είμαι (στα χαρτιά πάντα).
... Άλλη μια επανάσταση πέθανε... super poke!

Poor santa καλά να πάθεις

Άκουγα κάποτε έναν βοσκό να εξιστορεί μια ιστορία στο εγγονάκι του(το μαλακισμένο που μου ειχε κλέψει το πρόγευμα στην ΄β δημοτικού f@#^# ). Έλεγε πως κάποτε υπήρχαν πολλοί άγιοι που μοίραζαν δώρα με τα έλκηθρα τους. Είχαν ιδρύσει δικό τους συνεταιρισμό και ξεχωριστό ταμείο από τους άλλους εργαζόμενους αγίους. Οι άνθρωποι τους αγαπούσαν πολύ, και τους φιλοδωρούσαν γερά με αποτέλεσμα και αυτοί να είναι πλούσιοι και το ταμείο τους εύρωστο.
Το εύρωστο ταμείο και η καλοζωία τους "πείραξε" τους άλλους αγίους που είχαν χάσει τα φώτα δημοσιότητας. Συνεδρίασαν μαζικά και σκέφτηκαν πονηρά πως θα επωφεληθούν και αυτοί από τις μπιγκ μπίζνες. Τους έταξαν τότε με αγγελικά διατάγματα ότι εάν τους έδιναν μερίδιο απο το ταμείο τους, θα επωφελούνταν στο μέλλον αδρά, θα καθόντουσαν και δεν θα έκαναν τίποτα.
Έτσι κι έγινε, οι αθώοι ελκηθροδηγοι πίστεψαν τις υποσχέσεις και τις φοβέρες αλλά δεν είδαν τα ψιλά γράμματα, αυτά με την μεγαλύτερη σημασία..
Το κατάλαβαν εκ των υστέρων και αποφάσισαν οτι θα χορέψουν και αυτοί τον ίδιο σκοπό, θα προασπισθούν ασθένειες και παραλύσεις να βγουν στην πολυπόθητη σύνταξη και άσε τα παιδάκια να περιμένουν τα δώρα τους!
Όλοι έτσι έκαναν, όλοι εκτός απο έναν, Βασίλη τον έλεγαν, αγαπούσε αυτό που έκανε, αγαπούσε τα παιδάκια κ ας τον κοροϊδεύουν οι λοιποί συνάδελφοι του, εκείνος συνεχίζει αυτό που έκανε και θα κάνει και θα κανε ι...
τουλάχιστον θα ξέρει πλέον να εκτιμά τις καταστάσεις από τα λεγόμενα και τα γραφόμενα και όχι από τις λεκτικές χειρονομίες...

Η Μεγάλη Φυγή

Ο άνθρωπος είναι νομάς, θέλει να διασχίζει βουνά και πεδιάδες, λιμάνια και πορθμούς, δεν μπορεί να μαντρώνεται στα τείχη μιας πόλης. Αυτό διαπιστώνω κάθε φορά που απομακρύνομαι από την Μεγαλούπολη. Βέβαια με την πάροδο των χιλιετηρίδων έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής, δεν χρειάζεται να ψάχνεις για τα είδη πρώτης ανάγκης, ξέρουν αυτά πολύ καλά που μένεις, γνωρίζουν το e-mail σου και σου χτυπούν μόνα τους την πόρτα μαζί με τα ξαδελφάκια τους laptop, hdvd, blue-ray, pda, vga, τρέχα γύρευε. Αυτό το γεγονός δεν κάνει τον άνθρωπο να αδρανήσει, μέσα του τον κατατρώει η ιδέα της αλλαγής. Το ταξίδι, το κάθε ταξίδι προς έναν άλλο προορισμό διαφορετικό από αυτόν που βιώνει κάθε μέρα.

Δεν αντέχω άλλο γκρίζο άλλο τσιμέντο, αρκετές φορές ξύπνησα και η πρώτη εικόνα ήταν η μπουγάδα με τα εσώρουχα της απέναντι γειτόνισσας! Ευτυχώς ήρθαν τα Χριστούγεννα και μου δόθηκε η ευκαιρία να ξε-φύγω για αρκετές μέρες από την πνιγηρή μου καθημερινότητα. Τώρα μπορώ να ανοίξω το παράθυρο μου και αντί για την μπουγάδα να δω ένα υπέροχο δάσος, να αφεθώ στην εικόνα της εισόδου ενός καραβιού στο μικρο λιμένα, το βλέμμα μου να χαθεί στο βάθος του ορίζοντα,στο απέραντο γαλάζιο χωρίς να φοβάται ότι θα χτυπήσει σε ένα τσιμεντένιο μπλόκ. Οι ήχοι από τις μηχανές έχουν σιγήσει, πήρε την θέση τους η σιωπή, που κάποιο ψαροπούλι θα την διακόψει ευγενικά και θα την αφήσει να συνεχίσει την υπέροχη μελωδία της. Τα βράδυα με περιμένει ο μέγας Ωρίωνας μαζί με τον πιστό του σκύλο να περιηγηθούμε στην γειτονιά του. Και είναι πολύ όμορφη η γειτονιά του.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι να γίνουν μέρος της καθημερινότητας μας, και να νοσταλγήσουμε τους ήχους από τις μηχανές το βουητό των ανθρώπων, τα γέλια τους, τα φώτα και τις συναθροίσεις. Αλλά όπως είπαμε ο άνθρωπος είναι ένας νομάς…

Μέχρι τότε, εις το επ’ανειδείν.

Η αρχή είναι το τέλος

Ποια είναι η διαδικασία για να γράψεις μια ιστορία? Να βρεις έναν ωραίο τίτλο και να αναπτύξεις την θεματολογία σου? Ή να γράψεις εκείνα που κατατρώνε τον εγκέφαλο σου, να τα αναπτύξεις και στην συνέχεια να βρεις έναν όμορφο τίτλο για να τα κοσμήσεις και να τα ολοκληρώσεις? Δεν είναι μέρα για γραψίματα, πάω να συνεχίσω το βιβλίο μου, να βγάλω βόλτα την φαντασία μου σε μονόπατους μαγικούς αλλά δύσβατους, μακρυά από το γκρίζο της πόλης..

123 testing 123...

Οι τελευταίες διεργασίες τελειώνουν όπου να'ναι... χιλιάδες εργατοώρες χρειαστήκαν για να δημιουργηθεί αυτό το μπολγκ.. Το χρονοδιάγραμμα δεν τηρήθηκε αλλά who cares, στην Ελλάδα είμαστε.
'Άλλο ένα άχρηστο μπλογκ προστέθηκε στην λίστα σας, να σας τρώει τον πολύτιμο χρόνο. Ελπίζω κάποια στιγμή να βάλουμε όλοι μαζί μυαλό.. Μέχρι τότε, καλή συνέχεια!