Blogovision 2013 #20 London Grammar - If you wait

Ήρθε και η σημερινή αλληλογραφία. Την περίμενα όλη την εβδομάδα, περίμενα να έρθει το νέο album των Arcade fire και μερικά άλλα για να γεμίσει η παραγγελία. Ανοίγω βιαστικά το πακέτο και τοποθετώ με ανυπομονησία τον νέο δίσκο των AF για να ακούσω.

Μετά απο αλλεπάλληλες ακροάσεις , η απογοήτευση διάχυτη. Δεν είναι ότι ο δίσκος είναι άσχημος αλλά ότι οι προσδοκίες ήταν ιδιαίτερα υψηλές. Έτσι πάνε αυτά. Ας ακούσω και τους υπόλοιπους δίσκους που παρήγγειλα, μπας και αξίζει κάτι. Και άξιζε.

London Grammar. Αιθέρια φωνητικά που σε καθηλώνουν. Μια θλίψη στο backround , ένα γκρίζο σύννεφο να έρχεται με φόρα αλλά ποτέ να μην φτάνει πραγματικά. Από τους δίσκους που έκαναν ιδιαίτερη εντύπωση στη γενέτειρα τους , που έκαναν και μάγκες και τους disclosure με τη συνεργασία τους στο Help me lose my mind .  Τα φωνητικά τους το δυνατό και το αδύναμο στοιχείο ταυτόχρονα. Θυμίζουν έντονα Florence & the machine, βγάζοντας σου την αίσθηση ότι το συγκεκριμένο δίσκο τον είχες ακούσει κάποια χρόνια πριν και τώρα τον βρήκες ξανά.

Μπορεί η 20η θέση να είναι χαμηλή, αλλά λειτουργεί ως οικοδεσπότης μιας λίστας, που σε χαιρετά και σου δείχνει για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Και ο οικοδεσπότης πρέπει πάντα να είναι ξεχωριστός και η Hannah Reid είναι μία σκέτη γλύκα.

Αγαπημένη στιγμή:  Metal & dust (στα πολύ καλύτερα του έτους)

We argue, we don’t fight

Stay awake to the middle of the night

Athens Classic Marathon 2013

Τα χαμόγελα επέστρεψαν στην πόλη.

Μια ξεχωριστή μέρα η χθεσινή. Είχα καιρό να δω τόσο κόσμο χαμογελαστό, ο καλός καιρός,η προσπάθεια των αθλητών, η γιορτινή ατμόσφαιρα , μια ευδιάθετη αύρα να διαχέεται σε όλη την πόλη.  Μπορεί να υπάρχουν τεράστιες δυσκολίες και εμπόδια, αλλά δεν πρέπει κανείς να το βάζει κάτω, ο μόνος δρόμος είναι μπροστά. Σιγά, εδώ οι άλλοι έτρεξαν ολόκληρο μαραθώνιο, άνθρωποι απλοί καθημερινοί, με τα προβλήματα τους και τις αδιάκοπες υποχρεώσεις, δεν σταμάτησαν όμως, δεν το έβαλαν κάτω και έφτασαν στη γραμμή του τερματισμού για να εισπράξουν τα χειροκροτήματα όλων μας, κάτι το ελάχιστο αλλά τόσο σημαντικό.
Οι αληθινοί ήρωες βρίσκονται ανάμεσα μας. Εκείνος που του έχουν πάει όλα στραβά, αλλά και πάλι είναι με ένα χαμόγελο μονίμως καρφωμένο, έχει ο θεός, και προχωράει ακάθεκτος, αυτός είναι για εμένα ο υπερήρωας.

Ο καθένας λοιπόν έτρεχε για το σκοπό του, πανηγύριζε με το δικό του τρόπο.

 H χαρά του τερματισμού

 Παρέα με τους αγαπημένους τους

 Όλοι μαζί

Αντλώντας υπερδυνάμεις

 Απο μέρη μακρινά

 Λίγα τελευταία μέτρα ακόμη

 Και ο τερματισμός

Μικρές ιστορίες μια μικρής πόλης γεμάτη απο μεγάλους ανθρώπους

Η αλήθεια είναι ότι απεχθάνομαι το ακορντεόν. Έχει συνδεθεί με τους πλανόδιους οργανοπαίχτες, που παίζουν ξανά και ξανά μια συγκεκριμένη μελωδία, ένας σταθερά επαναλαμβανόμενος εφιάλτης κάθε Σαββατο καθώς κοιμάσαι να το ακούς να έρχεται σιγά σιγά προς το μέρος σου και να σκέφτεσαι απο μέσα σου, όχι πάλι...

Αλλά δεν ανήκουν όλοι οι οργανοπαίχτες σε αυτή την κατηγορία. Καθώς διέσχιζα μια μέρα την Πλάκα ώστε να βγω στο Μοναστηράκι, στη γωνία Κόδρου και Κυδαθηναίνων συνάντησα ένα ηλικιωμένο κύριο με την καρέκλα του και το ακορντεόν του, όποτε περνάω είναι εκεί , παίζει με το ακορντεόν του και τραγουδάει εύθυμος παλιά τραγούδια των δικών του νιάτων. Άφησα κάποια λεφτά και πιάσαμε λίγο την κουβέντα , να κάνει κι αυτός ένα μικρό διάλειμμα, μιλάγαμε για τη θάλασσα , πόσο καλά κολυμπούσε όταν ήταν στην ηλικία μου και για τους στεριανούς αέρηδες που είναι πιο δυνατοί απο εκείνους του πελάγου, και η εξιστόρηση του είχε εκείνον τον παλιό αέρα του λιμανιού και της παλιάς Αθήνας.

Και όπως μιλάγαμε μου λέει άκου αυτό το τραγούδι του Μαρούδα. Μιλάει για έναν καραβοκύρη που δεν ήξερε κολύμπι και χάθηκε ένα βράδυ στη θάλασσα ανοιχτά των Σπετσών.

 Κάποιας όμορφης κοπέλας το αγόρι το ξανθό

 της το πήρε ένα βράδυ η φουρτούνα στο βυθό

 Και η βάρκα γύρισε μόνη δίχως μέσα τον ψαρά

 αδειανή δίχως τιμόνι από τα βαθειά νερά 

 Με σβησμένο πυροφάνι κάποια νύχτα σκοτεινή

 μπήκε μέσα στο λιμάνι η βαρκούλα η ορφανή 

 Κι οι ελπίδες πνίγηκαν όλες μέσα στα βαθειά νερά

 και η βάρκα γύρισε μόνη δίχως μέσα τον ψαρά

 Από τότε κάθε βράδυ στο μουράγιο το μικρό

 η κοπέλα τραγουδάει με παράπονο πικρό

 Και η βάρκα γύρισε μόνη...

(Κάνοντας μια μικρή ανασκαφη στο διαδίκτυο, υπάρχει μια διαφορετική ιστορία για το τραγούδι, ότι Γράφτηκε για τον Άγγελο Μεϊδάνη, θρύλο του θαλασσινού κόσμου στις ελεύθερες καταδύσεις και συνιδρυτή του Ν.Ο. Βουλιαγμένης και αφιερώθηκε από τον Τώνη Μαρούδα στη σύζυγό του. Ο καπετάν Άγγελος, χάθηκε στα βαθιά νερά του Πόρτο Γερμενό στις 22 Οκτωβρίου 1957. Η θάλασσα τον ήθελε κοντά της...)

Τον ευχαρίστησα για την παρέα και έφυγα βαζοντας μια υπενθύμιση στον εαυτό μου να περνάω απο εκει να λέω μια καλημέρα.
Οι μικρές αυτές απρόσμενες συζητήσεις και συναντήσεις είναι που σου δίνουν κουράγιο για να συνεχίσεις με δύναμη και όρμη αυτό που έχεις επιλέξει να κάνει. Χαμένοι όλοι μας στις σκοτούρες, δεν βλέπουμε τον διπλανό μας, κλεινόμαστε ολοένα όλο και περισσότερο. Αλλά η λύση είναι εύκολη. κάνε ένα βήμα πίσω, πάρε μια βαθιά ανάσα και κοίταξε γύρω σου.Θα βρεις πολλά καλά.

Χίλια Καλοκαίρια

Καλοκαίρι είναι τα υγρά κορμιά καθώς βγαίνουν απο τη παραλία
Καλοκαίρι είναι ένα ακόμη ηλιοβασίλεμα 
Καλοκαίρι είναι δύο ακόμη δευτερόλεπτα κάτω απο το νερό
Καλοκαίρι είναι το ελαφρύ τσίμπημα στους αστραγάλους απο τα μικρά ψαράκια του βυθού
Καλοκαίρι είναι το απαλό αεράκι
Καλοκαίρι είναι τα μελτέμια
Καλοκαίρι είναι το μεσημέρι μετά την παραλία
Καλοκαίρι είναι το φαγητό της γιαγιάς
Καλοκαίρι είναι αναμνήσεις απο τις παιδικές μας τσιρίδες και τα χαμόγελα των παππούδων
Καλοκαίρι είναι οι τσιρίδες των παιδιών μας και τα χαμόγελα των παππούδων τους.
Καλοκαίρι είναι τα αρμυρίκια
Καλοκαίρι είναι το κυνήγι για λίγη σκιά.
Καλοκαίρι είναι τα ξερά τοπία δίχως ίχνος σκιάς.
Καλοκαίρι είναι η λύτρωση μέσω μιας βουτιάς.
Καλοκαίρι είναι το νυχτερινό πέπλο των αστερισμών
Καλοκαίρι είναι ο αστερισμός του Σκορπιού
Καλοκαίρι είναι ο αστερισμός της Λύρας
Καλοκαίρι είναι ο ελληνικός καφές
Καλοκαίρι είναι η διαδικασία του πρωινού καφέ
Καλοκαίρι είναι το αντάμωμα
Καλοκαίρι είναι οι φίλοι απο τα παλιά
Καλοκαίρι είναι το αγνάντι
Καλοκαίρι είναι οι βουτιές πριν το ηλιοβασίλεμα
Καλοκαίρι είναι οι βουτιές με το σεληνόφως
Καλοκαίρι είναι το σεληνόφως
Καλοκαίρι είναι οι βραδινοί περίπατοι στα σοκάκια
Καλοκαίρι είναι  τα βραδινά φιλιά στα σοκάκια
Καλοκαίρι είναι αρώματα των νυχτολούλουδων
Καλοκαίρι είναι ένα μαγιό μονάχα
Καλοκαίρι είναι λίγος ύπνος παραπάνω
Καλοκαίρι είναι το κούνημα της αιώρας
Καλοκαίρι είναι ο περίπατος στην παραλία
Καλοκαίρι είναι οι ασβεστωμένες αυλές
Καλοκαίρι είναι η σκιά απο τα αμπελόφυλλα
Καλοκαίρι είναι οι βόλτες με τη μηχανή
Καλοκαίρι είναι οι δίχως προορισμό βόλτες 
Καλοκαίρι είναι η απλότητα διασκορπισμένη στους τέσσερις ορίζοντες
Καλοκαίρι είναι ένας σάκος και το πρώτο πλοίο για αιγαίο
Καλοκαίρι είναι το Αιγαίο
Καλοκαίρι είναι  οι θερινές μας κατοικίες
Καλοκαίρι είναι οι βεράντες των θερινών μας κατοικιών
Καλοκαίρι είναι μια φλούδα καρπούζι
Καλοκαίρι είναι τα χαμόγελα μας σε σχήμα μιας φλούδας καρπουζιού
Καλοκαίρι είναι το στήσιμο της σκηνής
Καλοκαίρι είναι ο ύπνος στην παραλία
Καλοκαίρι είναι τα πεφταστέρια
Καλοκαίρι είναι τρία βήματα και μια βουτιά στα γαλήνια νερά της παραλίας
Καλοκαίρι είναι το ξεστήσιμο της σκηνής και ο αγώνας να προλάβουμε το καράβι της επιστροφής
Καλοκαίρι είναι μια μέρα παραπάνω στο νησί
Καλοκαίρι είναι δενθελωναεπιστρεψωπίσω
Καλοκαίρι είναι η γλυκιά μαστούρα απο το φιδάκι για τα κουνούπια
Καλοκαίρι είναι τα φουσκωμένα πανιά των ιστιοπλοϊκών
Καλοκαίρι είναι η βραδύτητα
Καλοκαίρι είναι τα καικάκια για Σπέτσες
Καλοκαίρι είναι οι Σπέτσες
Καλοκαίρι είναι το θερινό σινεμά
Καλοκαίρι είναι η γρανίτα φράουλα στο θερινό σινεμά
Καλοκαίρι είναι οι ταινίες του Godard και του Kar Wai
Καλοκαίρι είναι η Nouvelle Vague
Καλοκαίρι είναι η Άννα Καρίνα
Καλοκαίρι είναι ο Τρελλός Πιερρό
Καλοκαίρι είναι  τα ζαλισμένα απο το αλκοόλ ξημερώματα
Καλοκαίρι είναι  οι δίχως νόημα ατέρμονες συζητήσεις
Καλοκαίρι είναι τα φεστιβάλ σε μια άδεια παραλία
Καλοκαίρι είναι οι Vodka Juniors
Καλοκαίρι είναι ο ήχος των Washed Out
Καλοκαίρι είναι ο Τομ Ρόμπινς, ο Τζακ Κέρουακ και ο Τζόζεφ Κόνραντ
Καλοκαίρι είναι μια ακόμη τσάντα στις αποσκευές γεμάτη βιβλία
Καλοκαίρι είναι οι φίλοι μας
Καλοκαίρι είναι άλλο ένα γλυκό σου φιλί.

Δονούσα 2012

Μία ακόμη λίστα. Βιβλία για το καλοκαίρι

Κάθε εποχή του χρόνου δημιουργεί διαφορετικά συναισθήματα, η ψυχοσύνθεση μας διαφέρει και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να συμπεριφερόμαστε διαφορετικά να οι επιλογές μας να τροποποιούνται, απο τι θα φάμε, τι θα φορέσουμε στο τι θα ακούσουμε και τι θα διαβάσουμε.

Το καλοκαίρι λοιπόν είναι ιδιαίτερη περίοδος ειδικά για την ανάγνωση βιβλίων. Ο ελεύθερος χρόνος είναι απείρως περισσότερος, η διάθεση ανάλαφρη απο τις ευθύνες τις πολλές. Και μιας και υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση για ανάγνωση βιβλίων που θα σε ταξιδέψουν ακόμη παραπέρα απο τον τόπο των διακοπών σου, ας δημιουργήσουμε μια λίστα με καλοκαιρινά αναγνώσματα. Αναγνώσματα που διάβασα καλοκαίρι ως επι το πλείστων ή εάν τα διάβασα διαφορετική εποχή το μετάνιωσα που δεν τα άφησα για το καλοκαίρι μιας και έχουν γραφτεί για αυτή κυρίως την εποχή του χρόνου.

Έχουμε και λέμε. 

Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε - Ο Ναυτικός χάρτης 

Ένας ναυτικός χωρίς καράβι, εξορισμένος από τη θάλασσα, γνωρίζει μια παράξενη γυναίκα που έχει τις απαντήσεις σε ερωτήματα που κάποιοι άντρες θέτουν στον εαυτό τους από καταβολής κόσμου... Κυνηγοί ναυαγίων σε αναζήτηση του φαντάσματος ενός πλοίου που βυθίστηκε στη Μεσόγειο, προβλήματα γεωγραφικού πλάτους και μήκους των οποίων το μυστικό βρίσκεται κρυμμένο σε παλιές ρότες και ναυτικούς χάρτες, σε ναυτικά μουσεία, σε βιβλιοθήκες... Ποτέ η θάλασσα και η ιστορία, η επιστήμη της πλεύσης, η περιπέτεια και το μυστήριο δεν είχαν συνδυαστεί με τόσο αριστοτεχνικό τρόπο σ ένα μυθιστόρημα όσο στο Ναυτικό Χάρτη. Από τον Μέλβιλ ώς τον Στήβενσον και τον Κόνραντ, από τον Όμηρο ώς τον Πάτρικ ΟΜπράιαν, η λογοτεχνία της θάλασσας βρίσκεται στις σελίδες αυτής της σαγηνευτικής ιστορίας.

Τζόζεφ Κονραντ - Λόρδος Τζιμ

Ο Λόρδος Τζιμ είναι ένας λαμπρός αξιωματικός του εμπορικού ναυτικού που πέφτει σε δυσμένεια όταν, σε μία στιγμή απόγνωσης, εγκαταλείπει το πλοίο στο οποίο εργάζεται ενώ αυτό βρίσκεται στο έλεος ενός τυφώνα. Προκειμένου να εξιλεωθεί, ο ιδεαλιστής Τζιμ δέχεται μία επικίνδυνη αποστολή: να οδηγήσει ένα πλοίο φορτωμένο με δυναμίτη σε μία φυλή ιθαγενών, ταξιδεύοντας σε ανεξερεύνητες περιοχές... Μία κλασική ιστορία δειλίας και ουσιαστικής μετάνοιας που φέρνει τη λύτρωση.

Ναυτική λογοτεχνεία και μυστήριο. Τι καλύτερο. Μου άρεσε περισσότερο απο το πιο γνωστό του 'Η καρδιά του σκότους". 

Τζακ Κέρουακ - Στο δρόμο

Το Στο δρόμο ανήκει στα αντιπροσωπευτικότερα μεταπολεμικά μυθιστορήματα που φέρνουν στο επίκεντρο τον ήρωα-μαύρο πρόβατο: τον από κάτω, τον χαμένο - τον μόνο πραγματικά ελεύθερο. Με μεγάλη επίδρασή που υπερβαίνει την καθαυτή λογοτεχνική του αξία και παραμένει έντονη ακόμη και σήμερα - ιδιαίτερα στις νεορεαλιστικές εκδοχές της - όχι μόνο στην πεζογραφία αλλά και στον κινηματογράφο.

... αυτό είναι το νόημα τού Στο δρόμο. Τι μας λέει ο αφηγητής του, ο Σάλ Παραντάϊζ; "... Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται για να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριώνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά..."

Τομ Ρόμπινς - Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν απο καυτά κλίματα

Δεν νοείται καλοκαίρι δίχως Τομ Ρόμπινς. Ξεκίνησα απο αυτό και κάθε χρόνο διαβάζω και απο ένα. έτσι για το καλό. Είναι και ο ήρωας ο Σουίτερς η πιο καταστροφική ταύτιση.

Ο Σουίτερς είναι μια αντίφαση για όλες τις εποχές: ένας αναρχικός που δουλεύει για την κυβέρνηση, ένας ειρηνιστής που κουβαλάει όπλο, ένας χορτοφάγος που τρώει σάλτσα από χοιρινό, ένας μάγος του κυβερνοχώρου που σιχαίνεται τα κομπιούτερ, ένας χειμαρρώδης μπον βιβέρ που μπορεί ξαφνικά να γίνει ένας μυγιάγγιχτος σιχασιάρης, ένας άνθρωπος που, αν και έχει μανία με τη διατήρηση της αθωότητας, καίγεται να ξεπαρθενέψει την ανήλικη ετεροθαλή αδελφή του (για να ερωτευτεί μετά εξίσου παράφορα μια καλόγρια δέκα χρόνια μεγαλύτερή του).

Λένος Χρηστίδης - Τα χαστουκόψαρα

Ο Μάνος βασικός χαρακτήρας του βιβλίου και αφηγητής ζει μια πενιχρή κοινωνική ζωή, δίχως να λαμβάνει καμία ευχαρίστηση απο το επάγγελμα που ασκεί και καταναλώνει τον ελεύθερο του χρόνο βλέπωντας τηλεόραση. 

Τη ρουτίνα αυτή έρχεται να διακόψει η εξαφάνιση ενός παλιού γνωστου του πατέρα του όπου και ξεκινά την αναζήτηση του και το οδοιπορικό με τον φίλο του το Σώτο.

Ο αγαπημένος Χρηστίδης με το αγαπημένο μου βιβλίο του (απο όσα έχω διαβάσει) 

Νίκος Χωμενίδης  - Ο κόσμος στα μέτρα του

Το 1982, ο Μάρκος Σιμώτας -ένας νεαρός μποέμ δικηγόρος, γιος εκτελεσθέντος ήρωα της Εθνικής Αντίστασης- τοποθετείται με απόφαση του Ανδρέα Παπανδρέου Κυβερνήτης στον Άγιο. Πηγαίνει στην αποικία με μοναδική του φιλοδοξία να περάσει τρία ξένοιαστα χρόνια. Ωσπου ερωτεύεται και ταυτίζει τη μοίρα του με τη μοίρα του νησιού. Τριάντα χρόνια αργότερα, ο γιος του ιχνηλατεί την πορεία του, προσπαθώντας να μπει στη θέση του και να διαλευκάνει το μυστήριο ενός χαμένου παιδιού.

Ο Άγιος αποτελεί μια παράλληλη Ελλάδα, μια μικρογραφία της μητέρας πατρίδας, που την παραμορφώνει αλλά και τη φωτίζει λοξά. Απ' τις σελίδες του βιβλίου παρελαύνουν ιστορικά πρόσωπα -σαν τον Μανώλη Χιώτη- σε εντελώς απροσδόκητους ρόλους. Στο βάθος όμως, ο Χ. Α. Χωμενίδης διηγείται τη σπαρακτική περιπέτεια ενός ανθρώπου που πίστεψε ότι μπορεί να φέρει τον κόσμο στα μέτρα του.

Τομας Πίντσον - Έμφυτο Ελάττωμα

Ο Ντοκ Σπορτέλο έχει πολύ καιρό να δει την πρώην του. Και ξαφνικά εκείνη εμφανίζεται από το πουθενά κι αρχίζει να του λέει για ένα σχέδιο απαγωγής ενός ζάπλουτου μεγαλοεργολάβου, τον οποίο τυχαίνει να αγαπάει. Εύκολα λόγια. Είναι το τέλος της ψυχεδελικής δεκαετίας του ’60 στο Λος Άντζελες, και ο Ντοκ ξέρει ότι η αγάπη είναι απλώς μια λέξη του συρμού, όπως το τριπάκι και το φίνα, μόνο που η συγκεκριμένη λέξη δημιουργεί συνήθως προβλήματα. Παρ’ όλα αυτά, σε λίγο βρίσκεται μπλεγμένος σε ένα αλλόκοτο κουβάρι από κίνητρα και πάθη, με πρωταγωνιστές σερφάδες, πόρνες, μαστούρηδες και ροκάδες, έναν επικίνδυνο τοκογλύφο, έναν σαξοφωνίστα σε ρόλο μυστικού πράκτορα, έναν πρώην φυλακισμένο που έχει τατουάζ μια σβάστικα στο κεφάλι και που λατρεύει την Έθελ Μέρμαν, και μια μυστηριώδη οργάνωση γνωστή ως Χρυσός Κυνόδοντας, η οποία μπορεί και να είναι απλώς μια κομπίνα που έστησαν κάποιοι οδοντίατροι για να ξεγελάσουν την εφορία. Σε αυτή τη ζωηρή αφήγηση, και σε ένα ασυνήθιστο γι’ αυτόν λογοτεχνικό είδος, ο Τόμας Πίντσον ζωντανεύει με κλασικό τρόπο τη ρήση ότι αν θυμάσαι τη δεκαετία του ’60, τότε δεν την έζησες... ή μάλλον... αν την έζησες, τότε... ή, για στάσου, μήπως...

Και επειδή για το καλοκαίρι επιβάλεται ότι βιβλίο έχει να κάνει με ναυτική λογοτεχνία , μία λίστα με 101 Βιβλία Ναυτικής Λογοτεχνείας

Καλή ανάγνωση! 

Blogging + Microblogging

Η ενασχόληση μου με το blogging ξεκίνησε γύρω στο 2007, τότε που ακόμη το facebook δεν είχε αποκτήσει τη δυναμική των μετέπειτα χρόνων, τότε που μεσουρανούσε το Myspace, τότε που ξημεροβραδιαζόμασταν γράφοντας στο forum του best radio. Best best.. 

Μια μόδα τότε , όλοι έγραφαν, ας γράψω κι εγώ. Και βγήκε σε καλό. Βγήκαν σκέψεις μου και ταξινομήθηκαν πάνω σε γραπτό. Είναι σημαντικό να μπορείς να ταξινομείς τη σκέψη σου, βοηθάει τη λογική. Ένα δημιουργικό βάρος έφευγε γράφοντας κάθε post, στύβοντας το κεφάλι για μια καλύτερη ιδέα, μια καλύτερη περιγραφή. Είναι πανέμορφη η αίσθηση του αποτελέσματος, ότι αυτό εδώ το κείμενο είναι δημιούργημα σου, κομμάτι του εαυτού σου. Η αποδοχή απο τους τρίτους είναι κάτι ξεχωριστό, η αποδοχή απο τον εαυτό σου είναι το σημαντικό. Κακά τα ψέματα ιερά τέρατα της βιβλιογραφίας δεν θα γίνουμε ποτέ, ας γίνουμε τουλάχιστον πιο ισορροπημένοι.

Και τα χρόνια κυλούσαν μέχρι που ήρθε το Twitter. Αρχικά ήρθε διστακτικά. Ήταν τότε το 2010 που το facebook ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος καθώς έπαιζε χωρίς τους σημερινούς του αντιπάλους tumblr, instagram, pinterest. Η ερώτηση τι να το κάνω το twitter αφού υπάρχει το facebook με τις ίδιες δυνατότητες ήταν εκεί. 

Μια μικρή ενασχόληση με το twitter και κατάλαβα αμέσως ότι αυτό εδώ το μέσο είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Ένα παράθυρο που βλέπει Βοριά στον κόσμο της επικοινωνίας και πληροφορίας όπου οι αγέρηδες φυσούσαν μανιασμένα και όλα κινούνταν με απίστευτη ταχύτητα. Ένα μικρούλι blog τελικά είναι το twitter, αεικίνητο, ασταμάτητο, σε παίρνει κ εσένα μαζί του, σε απογειώνει, σε πετάει κάτω. 

Το μόνο κακό είναι η αίσθηση ότι το twitter κανιβαλίζει το Blogging. Κλέβει ιδέες και γίνονται μικρά τιτιβίσματα αντί να αναπτυχθούν και να γίνουν μεγαλεπήβολα ποσταρίσματα. Είναι η ευκολία της στιγμής. Γιατί να φάω μια ώρα γράφοντας ένα μακρόσυρτο post αμφιβόλου αξίας αντί να γράψω 5-6 επιτυχημένα τσιτάτα σε 2 λεπτά? Και το blogging ξεμένει απο ιδέες και παύει να ανανεώνεται τόσο συχνά και σιγά σιγά πέφτει στην αφάνεια. Απο την άλλη βέβαια είναι καλό ορισμένες ιδέες να απλώνονται αρχικά σε 140 χαρακτήρες κ έπειτα να αφήνονται στο μυαλό των παραληπτών ώστε να τις ξεδιπλώσει. Και οι κατάλληλοι παραλήπτες θα αποδελτιώσουν το μήνυμα απείρως καλύτερα απο το να είχες κάνει εσύ τη δουλειά για αυτούς.

Ένα πείραμα μάλλον πρέπει να γίνει, να αφήσω για ένα διάστημα το twitter, να δω εάν θα επιστρέψει ο οίστρος του μπλογκαρίσματος στα παλιά επιθυμητά επίπεδα, με τις κάθε λογής ιδέες να απλώνονται στο post να καλμάρουν κ να μεταμορφώνονται σε μια πολύχρωμη αξιαγάπητη πεταλούδα.

Τα Άγια Σαββατοκύριακα

 Ο ανίκητος εχθρός της καθημερινότητας. Ένας εφιάλτης σαν εκείνους όπου προσπαθείς να ξεφύγεις μα νιώθεις τόσο βαρύς και κάθε φορά καταλήγεις να παγιδευθείς. Κάπως έτσι νιώθω την καθημερινότητα μου. Ευθύνες, υποχρεώσεις, εξελόφυλλα, λίστες to do την κατακλύζουν με αποτέλεσμα να μη σου μένει χρόνος να αναπνεύσεις, να μην αναπνεύσεις μάλλον τόσο όσο θα ήθελες.

Και στη συνέχεια έρχονται τα άγια Σαββατοκύριακα. Ξαποσταίνεις για λίγο, καταπιάνεσαι με όσα σε γεμίζουν δύναμη και ευτυχία, απο το μικρότερο έως το μεγαλύτερο. Ένας περίπατος, μια εκδρομή, μια ματιά, μια ανάγνωση ενός άρθρου, μια κριτική ενός βιβλίου, μια ανταλλαγή πληροφοριών για αγαπημένες ταινίες. Αναζωογόννηση, Φοίνικες όλοι μας ξεπεταγόμαστε μέσα απο τις στάχτες μας και πετάμε ψηλά, αν και δεν είναι η καταλληλότερη μέρα για να μιλήσουμε για Φοίνικες, (βλέπε 21η Απριλίου). Είναι υπέροχη η αίσθηση το  να διαπιστώνεις ξανά ότι υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορούν να σου διεγείρουν την προσοχή, το μάτι να γυαλίζει απο θαυμαμό και ένα χαμόγελο ικανοποίησης να αχνοφαίνεται.

Μια βουτιά στον υπέροχο βυθό του μικρόκοσμου μας. Μια βαθιά άνάσα κάθε φορά και άλλο ένα μακροβούτι έως ότου στερέψει και το τελευταίο μόριο οξυγόνου.

Και μια μικρή λίστα για εκείνα που μου τράβηξαν τη προσοχή.

• Η ταινία Η αγελάδα που έπεσε απο τον Ουρανό http://flix.gr/cinema/h-agelada-poy-epese-apo-ton-oyrano.html
• Η γραφή του Καζαντζάκη (o μοναδικός λόγος που θα έγραφα proud to be greek με κεφαλαία)
• To αφιέρωμα για την Μουσική Αθήνα της Athensvoice http://bit.ly/11BiC9K
• To τραγούδι Sad Eyes των Strawberry Pills 

• Το Ντοκυμανταιρ για τους Pearl jam στο blog αδελφάκι Thegreatmusicmentaries
• Τα απίστευτα ποστερ του Austin Psych Fest http://www.austinpsychfest.com/2013-festival/#!lightbox[auto_group1]/0/
• To βινύλιο των Psychic Ills - One track mind αγορά για τον εορτασμό της χθεσινής record store day 2013
• Οι Φίλοι φυσικά.