Τρίτη 4 Δεκεμβρίου 2012

Blogovision #17 Gonjasufi - MU.ZZ.LE


Γκοντζασούφις.
 Εάν είχαν μαζευτεί όλοι οι δίσκοι της χρονιάς και περπατούσαν σε έναν τεράστιο δρόμο ενός σταλινικού καθεστώτος, ο συγκεκριμένος δίσκος θα ήταν στην άκρη, θα αδιαφορούσε για τους υπόλοιπους φανταχτερούς και θα συνέχιζε το περπάτημα ξέροντας βαθιά μέσα του τη δυναμική του χωρίς να χρειάζεται να πείσει κανέναν για αυτό .
 Περισσότερο εσωτερικός, ηλεκτρονική μουσική δωματίου, ειδικά σχεδιασμένη για να λειτουργεί ως συνοδοιπόρος αστρικών ταξιδίων .




Και μην ξεχνάμε φυσικά την πρώτη αγάπη και παντοτινή. Blogovision 2010 #1 Gonjasufi - A sufi and a killer

So Far, So Good
20.Lana Del Rey - Born to die
19. Beach House - Bloom
18. Tindersticks - The Somethink Rain

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

Blogovision #18 Tindersticks - The Something rain



Κακός σύντροφος η συνήθεια και η επανάληψη. Η μεριά του μη φανατικού ακροατή αυτό ισχυρίζεται. Απο την άλλη ο καλλιτέχνης αυτό ξέρει να κάνει, αυτό τον εκφράζει,ίσως κ να φοβάται την αλλαγή που θα του στερήσει τους πιστούς ακόλουθους τους. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. 
Οι Tindersticks στη συγκεκριμένη περίπτωση, κατάφεραν να συνδυάσουν και τα δύο, ούτε να κάνουν κάποιον να βαρεθεί, αλλά ούτε και να ξενίσει τους φανατικούς τους οπαδούς με μεγάλες καινοτομίες. Το φωνητικό μουρμουρητό απανταχού παρόν, με εξαίρεση το πρώτο τραγούδι με όνομα Chocolate , το οποίο το αγαπώ όσο και τη σοκολάτα. 
Στα συν το κουβερλί εξώφυλλο του δίσκου. Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια όπου είχα μια τέτοια κουβέρτα. 
Chocolate 




So Far, So Good
20.Lana Del Rey - Born to die
19. Beach House - Bloom  

Κυριακή 2 Δεκεμβρίου 2012

Blogovision #19 Beach House - Bloom


Οι χρυσές μετριότητες της φετινής χρονιάς παλεύουν μία μία για μια καλύτερη θέση στον ήλιο. Εδώ οι Beach House βγήκαν χαμένοι .Κάπου κουράζουν, κάπου ενθουσιάζουν, η αναλογία όμως γέρνει προς τα αριστερά . Ίσως και να φταίει και η σύγκριση με το εξαιρετικό Teen Dream του 2010. Η αγάπη όμως για τη Victoria Legard παραμένει.


So Far, So Good:
20.Lana Del Rey - Born to die

Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2012

Blogovision #20 Lana Del Rey - born to die


Μια τεράστια ανισότητα. Απο τη μία πλευρά, ήχοι γεμάτοι λυρισμό και συναίσθημα. Απο την άλλη σαχλές pop μελωδίες για τις οθόνες του MTV και τα ραδιόφωνα των ταξιτζίδων της πέμπτης λεωφόρου . Ας κρατήσουμε την πρώτη πλευρά. 
Ενα τσαλαπατημένο λουλουδάκι, τραυματισμένο , με τις γλυκές του μελωδίες μας μεταφέρει στον κόσμο του . Κλείνουμε τα μάτια και αφηνόμαστε.
Η pop περσόνα που συζητήθηκε πιο πολύ απο όλες το 2012. Ποιος θυμάται άραγε τη Lady Gaga? Ίσως και να λειτούργησε αρνητικά η όλη αυτή προβολή της. Προσωπικά απεχθάνομαι αυτό το είδος της ποπ κουλτούρας. Αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο σκοτεινό, όπου δυστυχώς έπεσε στα χέρια της σκοτεινής δύναμης του star system. May the force be with you Lana Del Rey.



Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

TEDxAth 2012. Some words and some photos

Τι είναι αυτό το TEDxAth που μιλάνε όλοι? Γιατί τόσος ντόρος για μια σειρά ομιλιών ? Απορίες δικές  μου και πολλών άλλων φαντάζομαι.  Δεν είχα πάει στα προηγούμενα TED events που είχαν γίνει, δεν το έχω και πολύ με τον συνωστισμό.
Φέτος αποφάσισα να πάω, με πολλές πολλές επιφυλάξεις για το τι θα αντιμετωπίσω. Ευτυχώς αυτό που αντιμετώπισα δεν ήταν η πατάτα που φοβόμουν. Πολυάριθμες 20λεπτες ομιλίες γέμισαν την ημέρα και τη νύχτα μας . (Γέμισαν κ οι θέσεις του θεάτρου, άτομα που είχαν πληρώσει έμειναν απο έξω να βλέπουν τις ομιλίες απο οθόνες , πράγμα απαράδεκτο). Άνθρωποι από όλο τον κόσμο , αλλά και από διάφορα μέρη της Ελλάδας ήρθαν για να πουν την προσωπική ιστορία τους. Όχι τόσο για το τι κατάφεραν, αλλά για το τι έπραξαν (και κατάφεραν οι περισσότεροι).
Αντιλαμβανόμαστε  όλοι ότι γύρω μας κυριαρχεί η μιζέρια και η απογοήτευση. Το TEDx ήταν μια ένεση ενέργειας , για το τι μπορείς να πετύχεις απο οποιοδήποτε σημείο του κόσμου, απο το μικρό χωριουδάκι του παππού σου μέχρι το πιο απομακρυσμένο σημείο του πλανήτη. Ενα σακίδιο και φύγαμε. 

Στα του TEDxAth οι ομιλίες ήταν σύντομες , θεαματικές όπως και η απλότητα των σκηνικών. Διάφοροι Ελληνες και ξένοι απο Ευρώπη και Αμερική μας μίλησαν για τη δική τους εμπειρία και οπτική των πραγμάτων . Κοινή συνισταμένη όλων η σοβαρή και εντατική δουλειά. Απο κανέναν δεν άκουσες ότι είχε μια φανταστική ιδέα , τη δούλεψε λιγάκι και πέτυχε μεμιάς.
Σχεδόν όλοι τους κοσμογυρισμένοι , χωρίς να έχουν αναγκαστικά ένα budget απο πίσω τους. Για παράδειγμα ο Lars Rasmussen απο τη Δανία έχοντας απολυθεί , έβγαλε με ότι χρήματα του είχαν απομείνει ένα εισιτήριο και πήγε στην Αυστραλία, όπου εκεί δημιούργησε το πρόγραμμα που ξέρουμε όλοι ως Google Maps.

Ελληνες που έφυγαν απο την Ελλάδα και δημιουργούν κάτι σημαντικό όπως η Μαίρη Κατράντζου κ ο  Γιώργος Κλειβοκιώτης. Αλλά και ξένοι που ήρθαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα όπως ο Craig Walzer όπου μαζί με άλλους 3 φίλους άνοιξαν το Βιβλιοπωλείο Ατλαντίς στην Οία της Σαντορίνης, το καλύτερο βιβλιοπωλείο του κόσμου για το 2011 κατά τη Guardian. Ελληνες όχι απο την υδροκέφαλη πρωτεύουσα , αλλά απο μικρά νησιά όπως ο Δημήτρης Ζάννες που παλεύει για τη σωτηρία του φυσικού πλούτου της Μεσογείου. 
Όμορφη και παθιασμένη η ομιλία της Μαρίας Καρχιλάκη , όπου προέτρεψε τους νέους να μεταναστεύσουν  σε αναδυόμενες οικονομίες που έχουν πληγεί απο πολέμους. Εκεί έχουν περισσότερα να προσφέρουν, κερδισμένοι θα είναι κ οι ίδιοι αλλά κ ολόκληρος ο κόσμος, καθώς αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης της μετανάστευσης. Σε κανέναν (σχεδόν) δεν αρέσει να είναι μετανάστης.
Επινοητικοί κ  πολύ μπροστά γενικώς οι David Shing & Viktor Kohen.
Πληθώρα ομιλιών. Το βασικό μειονέκτημα του TEDxAth. Πάντοτε χρειάζεται λίγος χρόνος να ξαποστάσεις και να φιλτράρεις τις πληροφορίες. Αυτός ο χρόνος αναγκαστικά μετατοπίζεται για την επόμενη μέρα των ομιλιων. Προσωπικό μου στοίχημα είναι το τι θα έχω πράξει μέχρι το επόμενο TEDx event. Τότε θα κρίνω αν άξιζε ή όχι η χθεσινή ημέρα.
Δείτε εδώ μια ενδιαφέρουσα οπτική για τα TED events απο τον Mao 

Δείτε επίσης παρακάτω μερικές φωτογραφίες που τράβηξα χθες.

Τρίτη 6 Νοεμβρίου 2012

Ένας μικρός βραδινός περίπατος

Push The button


Ένα ζευγάρι στην παιδική χαρά περιμένει το παιδί τους να εξαντληθεί απο το ατελείωτο παιχνίδι, δυο Αφρικανοί συζητούν στη γλώσσα τους με έναν ήρεμο τόνο τα πιο δισεπίλυτα προβλήματα, δύο Έλληνες στο καφενείο τα βάζουν με τους Αμερικάνους και τις εκλογές τους, άλλη μια καινούρια μπυραρία, άλλο ένα κλεισμένο κατάστημα παρακάτω, η Χριστίνα μετακόμισε (έτσι ισχυρίζεται η ανακοίνωση στη βιτρίνα), ο φαρμακοποιός παίρνει το μέρος των φαρμακαποθηκών, η Μ. περιμένει τη φίλη της να τελειώσει τα απογευματινά ψώνια, της κάνω παρέα μέχρι να έρθει η ώρα εκείνη, μια κυρία της υψηλής κοινωνίας μπαίνει στο κατάστημα Αγοράζω χρυσό και παζαρεύει την πραμάτεια της, η πόρτα ανοιχτή , καμία ντροπή. Οι φούρνοι ΒΕΝΕΤΗ μυρίζουν ζεστές λιχουδιές, κάποιος κύριος σε μια άλλη γειτονιά τους ονόμαζε ΒΕΝΕΤΗ, σαν να έχουν γραφτεί όμως με λατινικούς χαρακτήρες, δύο γέροι προσπαθούν να διασχίσουν το φανάρι, πιτσιρικάδες τζαμάρουν στο ανοίκιαστο υπόγειο κατάστημα , στο απέναντι υπόγειο οι Ταιλανδοί παίζουν ασταμάτητα πόκερ, απο μια χαραμάδα βλέπω μια Κέντα να ξεπροβάλλει . 


Και εγώ στον δρόμο περπατώ.



ΥΓ. To τραγούδι είναι το Shlohmo - For you pt.2 , τη φωτογραφία τη βρήκα μία μερα στο google, με μάγεψε θυμίζοντας μου τα έργα του M.C. Escher

Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012

ill Manors (2012) Film of the week - Soundtrack of the month




Ο Βρετανικός κινηματογράφος συνηθίζεται να είναι ζόρικος καθώς καταπιάνεται με κοινωνικά θέματα που η δική μας όψη δεν έχει συνηθίσει (βλέπε Boy A , fish tank, dead man shoes,  etc) .
H Θατσερική λαίλαπα άφησε πολλά κατάλοιπα , η έννοια της οικογένειας δεν υπάρχει στα κατώτερα εργατικά κοινωνικά στρώματα. Ίσως δημιουργήθηκε και μια ολόκληρη κινηματογραφική σχολή πάνω σε αυτό το θέμα και η προβολή αυτού του τύπου της βρετανικής κοινωνίας έχει υπερισχύσει. 
Το ill manors είναι η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Βρετανού ράπερ Plan B . Μια γροθιά στο στομάχι. Ο σκηνοθέτης στην αρχή της ταινίας σε προειδοποιεί για αυτό. Η βολική καρέκλα μας δεν έχει καμία σχέση με τις ζωές των πρωταγωνιστών.
Ένα πλέγμα απο δυστυχισμένες ιστορίες του Ανατολικού Λονδίνου , γύρω απο τις πανέμορφες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, απο άτομα που δεν του δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να ορθοποδήσουν. Μια ολόκληρη γενιά  δίχως δουλειά και όνειρα που καταφεύγουν στα μικροεγκλήματα για να επιζήσουν . 
Ένα αγγλικό La haine. Όταν δεν υπάρχει ελπίδα ο άνθρωπος είναι έτοιμος για το οτιδήποτε καθώς δεν έχει να χάσει τίποτα. Μια καταιγίδα που σιγά σιγά έρχεται προς τα μέρη μας.

Η μουσική της ταινίας είναι το δυνατότερο σημείο της. Βρίσκεται άλλωστε υποψήφια για τα Mercury prizes. Στίχοι αιχμηροί , εμπρηστικοί προς τις ανώτερες τάξεις, εκεί που η διαφθορά είναι όλη μαζεμένη, προς όφελος τους φυσικά. Κάθε τραγούδι και μια πικρή ιστορία για τον κάθε πρωταγωνιστή της ταινίας. Κάθε ιστορία είναι αληθινή, είτε πρόκειται για προσωπικά βιώματα του Plan B , είτε ιστορίες που είχε διαβάσει στις εφημερίδες.

Mια ναρκομανής που εκδίδεται με το ζόρι για ένα βράδυ ώστε να ξεχρεώσει το κινητό που έχασε και άνηκε σε ένα gangster . 

Ο πιτσιρικάς που θέλει να γίνει μέρος της συμμορίας και αναγκάζει να κάνει πράγματα που δεν θα έκανε ποτε, με τον πιο λάθος τρόπο. 
Θα μπορούσες να πεις ότι δεν πρόκειται για ταινία αλλά για συρραφή των videoclips ενός εξαίρετου δίσκου. 

Must see - must listen .

ΥΓ. +1 respect για την επιλογή και εμφάνιση του punk ποιητή John Cooper Clarke



Something for your playlist

Plan b - i am the narrator


Plan b - Drug dealer