Ταξιδιώτης. Μέσα στην ίδια σου την πόλη.

Ο χειμώνας ήρθε σιγά σιγά, ντροπαλός απο την φύση του αναστέναξε, βγάζοντας απο τα σπλάχνα του ένα παγερό αέρα μελαγχολίας. Η θερμοκρασία μειώθηκε, οι άνθρωποι, επηρεασμένοι απο την εσωστρέφεια του χειμώνα επέλεξαν την θαλπωρή του σπιτιού, η πόλη χαμήλωσε ρυθμούς, όλα φάνηκαν γαλήνια. Λατρεύω την πόλη όταν χαμηλώνει τους ρυθμούς της, νιώθω ότι μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα με αυτή, να την αφήσω να μου δείξει τα όμορφα στοιχεία της, να την αγκαλιάσω με την σειρά μου και να της δείξω την αγάπη μου για αυτή.

Μου αρέσει να βλέπω την πόλη που κατοικώ μεταμφιεσμένος σε έναν ταξιδιώτη ο οποίος γεμάτος από χαρά απολαμβάνει τις όμορφες γωνιές της. Προσπαθώ να είμαι ερωτευμένος με την πόλη, να παθιάζομαι με τα θετικά στοιχεία της & το οτιδήποτε αρνητικό να το απωθώ, & με θέληση καλή να συνεργαζόμαστε για την εξάλειψη του.

Και σαν ταξιδιώτης καλός παίρνω το ποδήλατο μου και στην πόλη μέσα τριγυρνώ. Περνώ απο σημεία μαγικά, όπου μια μυστήρια αύρα συγκεντρώνει όλα τα θετικά στοιχεία, μεταμφιεσμένα βέβαια, είτε σε ανθρώπους, είτε σε αδέσποτους σκύλους, μουσικά όργανα, κτίρια παλαιά & άλλα πολλά.

Συναντώ πλανόδιους μουσικούς απο χώρες μακρινές, πτωχές, μα η καρδιά τους είναι γεμάτη απο αγάπη που τους κάνει να χαμογελούν και να απολαμβάνουν όλα τα μικρά, τα ταπεινά.

 

Συναντώ ένα σμήνος απο παπαγάλους να έχουν ξεφύγει απο τα δεσμά τους, να είναι πάλι λεύτεροι γεμάτοι χαρά, και εγώ να τους χαιρετώ απο μακρυά και να τους εύχομαι μια νέα ζωή.

Ξαποσταίνω για λίγο, να ζεσταθώ και μέσα απο το παράθυρο κρυφοκοιτάζω τον έξω κόσμο εξαγνισμένο απο την βροχή να συνεχίζει την πορεία που έχει διαλέξει. Το γκρίζο της βροχής ταιριάζει υπέροχα με το γκρίζο της πόλης, μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο ουράνιο τόξο και να επανέλθουν όλα στην φυσική τους θέση.

Και καθώς ο χρόνος κυλά, συναντώ και άλλους ποδηλάτες κατοίκους αυτής της πόλης, μεταμφιεσμένοι σε ταξιδιώτες και αυτοί να τριγυρνούν προσπαθώντας να δώσουν ένα μήνυμα ελπίδας, ότι στο χέρι μας είναι να κάνουμε αυτή την πόλη ομορφότερη, να κάνουμε τις ίδιες μας τις ζωές ομορφότερες.

Και οι σκύλοι οι αδέσποτοι, οι αληθινοί βασιλιάδες αυτής της πόλης να μας συντροφεύουν σε όλη την πορεία, σε όλους τους αγώνες, γεμάτοι χαρά, ανεξάντλητοι.

ΥΓ. Η μουσική προέρχεται απο τον Ltj Bukem, ατμοσφαιρική drum&bass, το είδος, ότι πρέπει για μια νύχτα σαν και αυτή που γράφτηκε το κείμενο.

Μια αιώνια αναζήτηση

Που είναι καταχωνιασμένη η ευτυχία των ανθρώπων? απορία που με τρώει πιο πολύ από όλες, πιο πολύ από όλες μαζί. Και ευτυχία εννοούμε εκείνη την αληθινή που ξεθάβει όλα τα σκοτεινά σημεία της καρδιάς μας και τα επαναφέρει στο φως. Το ερώτημα μου είναι αιώνιο και βασανίζει την ανθρώπινη ύπαρξη δίχως έλεος, μανιασμένα. Η ευτυχία είναι ύπουλο πλάσμα, κρύβεται παντού, παντού μπορείς να την βρείς, μα με την αληθινή της μορφή θα πρέπει να ψάξεις πάρα πολύ καλά και στην ζωή σου θα σου αποκαλυφθεί ελάχιστες φορές.

Την ευτυχία μπορούμε να την βρούμε καταναλώνοντας, αγοράζοντας εμπορεύματα κάνοντας μας χαρούμενους στιγμιαία, μα αυτή είναι μια πρόσκαιρη χαρά που με το πρώτο μικρό φύσημα του ανέμου έχει σκορπιστεί και χαθεί για πάντα, μέχρι την επόμενη φορά.

Την ευτυχία μπορούμε να την συναντήσουμε σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες μέσα από τα ενδιαφέροντα μας, τα χόμπυ μας, την άθληση, την επαφή με τις τέχνες κτλ. Μα και εκείνη ακόμα η ευτυχία είναι μεν σημαντική αλλά είναι απλώς ένα υποκατάστατο της αληθινής ευτυχίας και στην καλύτερη περίπτωση ένα συμπληρωματικό στοιχείο διόλου αμελητέο και  φυσικά ευπρόσδεκτο. Βλέπεις ανθρώπους να παθιάζονται με τις ασχολίες τους, αλλά είναι φανερό ότι τους λείπει η αληθινή ευτυχία, και προσπαθούν μέσα από εκεί να την αποκτήσουν, μα το βλέμμα τους λέει κάτι άλλο.. Ο Βαν γκογκ τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, αλληλογραφούσε με τον αδελφό του, λέγοντας του ότι είναι μεν παθιασμένος με το έργο του, ζωγραφίζοντας μέχρι και τρεις πίνακες την ημέρα, μα η μοναξιά του καθώς περπατούσε στα αγαπημένα του στάχυα τον έχει διαλύσει.

Η ευτυχία η αληθινή βρίσκεται στις καρδιές των ανθρώπων και όλων των έμψυχων όντων, εκεί είναι κρυμμένη στην αληθινή της μορφή. Βρίσκεται εκεί στις καρδιές των συνανθρώπων μας, σε πάρα πολλές παραλλαγές, όπου ελαχιστότατες ταιριάζουν στην δική μας την καρδιά, σαν ένα διπλανό κομμάτι του παζλ των εκατομμυρίων ψυχών, και όταν το βρούμε καλό είναι να το κρατήσουμε κοντά μας και να του δείξουμε όλη μας την αγάπη και την προσμονή. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στην αγάπη για τον εαυτό μας, όπου πρέπει να διατηρούμε μια ψυχή καθαρή η οποία θα ανυπομονεί να περιμένει με τα γιορτινά της όλη εκείνη την αγάπη απο την αδελφή ψυχή της και μαζί να συμπορευτούν προς τα άστρα.

All you need is love, όπως πολύ σωστά σιγοτραγουδούσαν οι beatles.

Καλή χρονιά επίσημα, με υγεία και απέραντη αγάπη και ευτυχία :)

Last night a polar bear made me cry

Ανοίγοντας την τηλεόραση γνωρίζεις εξ'αρχής ότι πιθανόταντα να μην υπάρχει κάτι να παρακολουθήσεις. Πετυχαίνεις όμως ένα ντοκυμανταιρ για την άγρια φύση στον βόρειο πόλο και αποφασίζεις να το παρακολουθήσεις. Βλέπεις μια αρκούδα με τα δύο της παιδάκια να προσπαθεί να κρατήσει την ίδια και τα μικρά της στην ζωή τώρα που το λιώσιμο των πάγων έχει κάνει την επιβίωση τους ακόμη πιο δύσκολη. Εκείνα παίζουν αμέριμνα και ταυτόχρονα μαθαίνουν απο την μητέρα τους πως να κυνηγούν και να αντιμετωπίζουν τους οποιουςδήποτε κινδύνους.

Το τηλεοπτικό συνεργείο κινηματογραφεί κάθε τους κίνηση έτσι ώστε οι τηλεθεατές να μπορούν να τις παρακολουθήσουν απο τα ζεστά σπιτικά τους. Η μητέρα πασχίζει για λίγη τροφή, ο χειμώνας ήλθε, πρέπει να αναπαυθούν αφ'οτου βρουν τροφή όμως. Και τροφή δεν υπάρχει. Αρχίζουν όλοι τους να εξαντλούνται, το αρσενικό αρκουδάκι πιο αδύνατο απο το άλλο δεν αντέχει και αφήνει την ψυχή του στους πάγους, με την μητέρα και την αδελφούλα του  γεμάτες θλίψη να προσπαθούν να το φροντίσουν μάταια όμως.

Έκλεισα αμέσως την τηλεόραση, δάκρυα γέμισαν το πρόσωπο μου, για μια ζωή ενός αξιολάτρευτου ζώου που χάθηκε έτσι απλά, με τους κινηματογραφιστές να μην επαιμβένουν (πιθανότατα να είχαν τον κατάλληλο εξοπλισμό για την διάσωση του και την δική τους διάσωση απο την οργισμένη μητέρα). Το τηλεοπτικό υλικό σαφώς και πιο σημαντικό απο μια ζωή, για τον κόσμο του θεάματος η άποψη αυτή όχι για εμένα. Και εγώ ανήμπορος στον καναπέ μου να σκέφτομαι ότι εαν είχα στερηθεί μια παραπανίσια μπλούζα απο εκείνες που αγοράζουμε και ποτέ δεν φοράμε, ίσως αυτό το γλυκύτατο ζωάκι να είχε σωθεί. Σκέψεις απλοϊκές  και τύψεις πολλές για την αδίστακτη ζωή μας.

Και εμείς σαν μέρος της φύσης ακολουθούμε τον κανόνα του να νικά ο πιο δυνατός. Τι πιο άδικο κανόνα θα μπορούσε να εφεύρει η φύση, ο δυνατός να χαίρεται τα τρόπαια του και ο αδύνατος να εκλιπαρεί για την επιβίωση του. Χαοτικές συνθήκες όμως που επικρατούν στην φύση φέρνοντας της την πολυπόθητη σταθερότητα. Επικεντρώνοντας όμως τα βλέμματα σου σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο δεν αντέχεις αυτή την αδικία. Βλέποντας όμως και συνολικά διαπιστώνεις ότι ο δυνατός γίνεται ακόμα πιο δυνατός, ακόμα πιο άπληστος και αυτή η χαοτική σταθερότητα παύει να υφίσταται.

Πέρασε μια μέρα, ακόμα η εικόνα απο το νεκρό αρκουδάκι και τα θλιμμένα μάτια της οικογένειας του με κυνηγούν. Εύχομαι να μην ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα.

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Έστρωσα για το μεσημεριανό μου, το μενού περιελάμβανε έναν γευστικό αυτοσχεδιασμό με βάση ότι

υλικά είχε το ψυγείο αποθηκευμένο. Μη προλαβαίνοντας να δοκιμάσω το πειραματικό μου δείπνο,

ακούστηκε η φωνή ένός παπαγάλου των ακτών του Αμαζονίου, αυτός ήταν ο ήχος του κουδουνιού  μου. Δεν περίμενα κανέναν, όλοι οι φίλοι μου είχαν φύγει για χριστούγεννα με τους δικούς τους. Δεν έκανα τον κόπο να ανοίξω, ο παπαγάλος όμως έσκουξε ακόμη πιο δυνατά. Ας δω λοιπόν ποιος με γυρευει μεσημεριάτικα.

Στην εξώπορτα με περίμενε ο άη Βασίλης, φίλος απο εποχές μακρυνές όπου και ο χρόνος ακόμη έχει λησμονήσει.

- Καλησπέρα παλιέ μου φίλε! Ήθελα να δω τι κάνεις, παραξενεύτηκα που δεν μου ζήτησες κάτι φέτος.

- Άγιε μου αυτό που θέλω φέτος δεν μπορείς να μου το φέρεις και για αυτό δεν έκανα τον κόπο να στο ζητήσω. Η επιθυμία μου είναι μεγάλη και δεν βασίζεται στην λογική. Θά'θελα ο χρόνος μου να περνά αφηρημένα, να μπορώ να παλιμπαιδίζω με τον χωροχρόνο. Να περνάω τον καιρό μου σε μέρη αγαπημένα.

    Τα ηλιόλουστα πρωινά να πίνω καφέ με ανθρώπους λόγιους, να συζητούμε για τα μεγάλα τα άυλα, να βρισκόμαστε σε λιμάνια μακρυνά και στην παρέα μας να βρίσκονται καραβοκύρηδες που έχουν γυρίσει και τις επτά θάλασσες να συζητούμε για τα ταξίδια τους και να οργανώνουμε ακόμα μεγαλύτερα!

    Έπειτα θα ήθελα να τριγυρνώ σε όλες τις πινακοθήκες του κόσμου, να μαγεύομαι απο τους πίνακες

ζωγραφικής και στην δίνη τους να με ρουφούν να με κάνουν τμήμα δικό τους, να ζω μέσα τους την στιγμή της γέννησης τους, να συναντήσω το κορίτσι με το σκουλαρίκι του βιερμέερ,να της δώσω ένα γλυκό φιλί και να εξαφανιστώ.

    Τα μεσημέρια μου θα τα ήθελα να τα περνώ σε παραλίες απομονωμένες, τεράστια δάση να τις κρύβουν απο τον υπόλοιπο κόσμο, να βουτάω στο κρυστάλλινο νερό, να χαιρετώ τους υδάτινους φίλους μου και να ξαποσταίνω στην παραλία μου με τα πρόσωπα μου τα αγαπημένα.

    Τα απογεύματα θέλω να τα περνώ στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, να διαβάζω τα βιβλία μου, να χαζεύω το υπέροχο ηλιοβασίλεμα και κατά καιρούς να προσπαθώ να αποτυπώσω την χάρη του είτε γραπτώς είτε βουτώντας τις εικόνες στα χρώματα της υδατογραφίας.

    Τα βράδια μου θα'θελα να τα περνάω περπατώντας μοναχός σε παγωμένους δρόμους παλαιών πόλεων που ο χρόνος δεν έχει αγγίξει την ατμόσφαιρα των αρχιτεκτονικών τους μεγαλουργημάτων. Θα'θελα και καποιες φορές να περπατούσα σε μικρά νησάκια, κάτω απο τα καλντερίμια τους να ξαποσταίνα εκει που  μυρίζει όλο το μέρος το άρωμα των νυχτολούλουδων  γεμίζοντας σε ευτυχία και συναισθήματα ιερά.

    Τέλος έπειτα απο μια κοπιαστική μέρα θα ήθελα να χαθώ στην αγκαλιά εκείνης, να χαζεύουμε τον έναστρο ουρανό και το σεληνόφως που κάνει τα κύμματα της θάλασσας να λαμπυρίζουν απο ευτυχία, και να καθόμαστε έτσι έως το πρωί.

    Αυτή θα ήταν η ευχή μου άγιε, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

- Το ξέρεις παλιέ μου φίλε ότι δεν είναι τίποτα για μένα να πραγματοποιήσω την επιθυμία σου αν είναι

αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένο, μα βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι δεν τα επιθυμείς όλα αυτά συγκεντρωμένα σε μια ημέρα, κάθε μέρα για πάντα. Θα τα απαξίωνε στα μάτια σου η καθημερινή τους συναναστροφή με την αφεντιά σου, θα τα έκανε ευτελή σαν εκείνα τα άλλα τα μικρά που μας ταλανίζουν και στο τέλος θα τους γυρνόυσες την πλάτη. Όλα αυτά που αγαπάς με την ψυχή σου θα χαθούν και μαζί με αυτά θα χαθείς και εσύ.

- Έχεις δίκιο φίλε μου, ας πιούμε τουλάχιστόν στην υγεία όλων εκείνων που μας κάνουν να ζούμε γεμάτοι προσμονή και με την συνάντηση τους  να ακούμε την ψυχή μας να χαμογελά δυνατά. Στην υγειά τους λοιπόν και στην παντοτινή ευτυχία τους, αυτή είναι η ευχή μου για φέτος :)

Μελλοντικές αναμνήσεις απο μια Σοφίτα

Θέλω να μείνω σε μια σοφίτα ξύλινη, ένα παλιό διώροφο σπίτι να είναι απο κάτω μου, όπου τα σκαλιά θα τρίζουν από της ζωής τους τις εμπειρίες καθώς οι φίλοι μου θα οδεύουν προς την σοφίτα για να με συναντήσουν.

Μια σόμπα θα ζεσταίνει το παγερό το μέρος, γύρω γύρω της θα είναι στοίβες βιβλία απο συγγραφείς αγαπημένους και πολυδιαβασμένους Ντοστογιεφσκυ, Καζαντζάκη, Πεσσόα, Καμύ, Μπουκόφσκυ. Όλα αυτά γεμάτα σημειώσεις, απορίες - σημάδια στην ψυχή μου. Χαρτιά με σκίτσα πεταμένα και αυτά χάμω, θα δημιουργούν ένα ζωντανό κολάζ στο φθαρμένο ξύλινο μου πάτωμα. Πίνακες στους τοίχους θα ζεσταίνουν και αυτοί το δωμάτιο με τα χρώματα τους, πίνακες φτιαγμένοι απο τους καλύτερους ιμπρεσιονιστες και σουρεαλιστές. Δίσκοι στις ραφιέρες διαλεχτοί απο τα καλύτερα παζάρια θα με συντροφεύουν σε στιγμές ξεχωριστές μαζί με ένα καλό κρασί και μια όμορφη παρέα,

Τον κεντρικό ρόλο στον χώρο  όμως θα τον έχει ένα ολοστρόγγυλο φινιστρινι

βγαλμένο απο την πλώρη μιας  γολέτας, τοποθετημένο προσεκτικά στην δική μου την σοφίτα. Μεγάλο όπως θα'ναι θα γνέφει στις αχτίδες του ήλιου να μπουν στο δωμάτιο να το διασχίσουν και να μας γεμίσουν με θέρμη και χαρά. Το φινιστρίνι της στεριάς μου θα ανοίγει προσεκτικά, θα κανεί χώρο να μπορώ να κάθομαι στο πρεβάζι, να ποτίζω τους βασιλικούς μου και να χαζεύω την θέα προς το πάρκο,την ζωή την καθημερινή των άλλων των ανθρώπων, θα έρχονται και τα περιστέρια να κουρνιάζουν να τσιμπολογούν απο το ψωμί που θα τους πετώ καθώς θα ακούν μουσικές όμορφες. Θα είναι και εκεί ο σκύλος μου ο Koy να με τραβά να βγούμε έξω να περπατήσουμε στο πάρκο, να βρεί την φίλη του την Μίνα να σαλιαρίσει.

Και όταν τα βαρεθώ όλα αυτά θα του δώσω μια απο το παράθυρο μα την γη δεν θα την ακουμπήσω, θα αρχίσω να πετώ να συναντήσω τα πουλιά τα ταξιδιωτικά με προορισμό την θάλασσα προς τα κύμματα τα μεγάλα και ο Koy απο κάτω θα τρέχει χαρούμενος να μας προφτάσει.

Editorial: Χαίρομαι πολύ που απο το δωμάτιο του σπιτιού μου μπορώ να ταξιδέψω σε μέρη φανταστικά, μου δίνει χαρά μεγάλη, ανάλογη με ένα ταξίδι κανονικό. Καλά ταξίδια και σε εσάς!

Αναζητώντας τις 20 καλύτερες ταινίες της Δεκαετίας

Μια πρόσκληση απο το πολύ ενδιαφέρον blog Seagazing έβαλε και εμένα στην διαδικασία να σκεφτώ ποιές είναι οι καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που σε λίγες ημέρες θα μας χαιρετήσει οδεύοντας να συναντήσει όλες εκείνες που είχαν προηγηθεί απο εκείνη. Αγαπημένη διαδικασία η δημιουργία λίστας που να έχει σαν θεματολογία έργα τέχνης. Δύσκολη όμως διαδικασία, πως να χωρέσεις σε έναν εικοσιθέσιο κατάλογο μια ολόκληρη κινηματογραφική δεκαετία. Με μια μικρή μελέτη μαζεύτηκαν πάνω απο 30 ταινίες όλες τους εξαιρετικές, μαζεύτηκαν ξανά και όλα τα συναισθήματα που μου είχαν δημιουργήσει η παρακολούθηση της κάθε ταινίας. Για νά αρχίσουμε λοιπόν.. :

Στον τίτλο των ταινιών υπάρχουν λινκς για περισσότερες πληροφορίες απο το εμπεριστατωμένο www.cine.gr. H χωροθέτηση έχει αντιγραφεί απο την αγαπητή mermyblue.

1. 2046  (2004)

Η αισθητική του Kar wai είναι πέρα για πέρα εξωπραγματική,

μπορώ να την βλέπω μαζί με τις δύο προηγούμενες της τριλογίας κάθε μέρα.

2. Le Fabuleux Destin d`Amelie Poulain (2002)

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο της amelie και την σουρεαλιστική ματιά της στον κόσμο. Έτσι πρέπει να βλέπουμε την ζωή μας αισιόδοξα και σουρεαλιστικά!

3. Cidade de deus - H πόλη του Θεού (2002)

Ο Fernando Meirelles βάζει τα γιαλιά σε όλους τους σύγχρονους σκηνοθέτες κινηματογραφώντας, γρήγορα κοφτά, με εξαιρετική φωτογραφία τις απάνθρωπες συνθήκες των παραγκουπόλεων της βραζιλίας.

4. Ταξίδι στην χώρα των Θαυμάτων - Spirited away (2001)

Ξόρκια, μάγισσες, δράκοι, φανταστικοί κόσμοι, ο κόσμος του κυρίου μιγιαζάκι είναι όντως φανταστικός και μας το έχει αποδείξει σε κάθε έργο του.

5. Vozvraschenie - H Επιστροφή (2003)

O πατέρας που επιστρέφει έπειτα απο χρόνια, γεμάτος μυστήρια. Εξαιρετική η φωτογραφία, απο τις καλύτερες που έχω δει σε ταινία. Μια παλαιότερη ανάρτηση μου για την ταινια εδώ.

6. Donnie Darko (2001)

Μελαγχολία. Στην κινηματογράφηση στο soundtrack. Ένα μυστήριο γύρω απο την ταινία που δικαιώνει πέρα για πέρα τις αμέτρητες συζητήσεις που έχουν γίνει για αυτή.

7. Amores Perros - Χαμένες Αγάπες (2000)

Ο Λατινοαμερικάνικος κινηματογράφος δείχνει οτι δεν χρειαζονται χρήματα για να δημιουργήσεις μια μεγαλιωδη ταινία, αισθήματα μονάχα, και εκεί κάτω απο τα χαλάσματα των φτωχογειτονιων κρύβονται πολλά.

8.Ανοιξη, Καλοκαιρι, Φθινοπωρο, Χειμωνας... και Ανοιξη (2004)

H κινηματογραφική απεικόνιση του Ζεν. Ο κύκλος της ζωής (εξ' ου και ο τίτλος) σε ένα ονειρικό τοπίο, η  ανύψωση του πνεύματος καθώς τα πάθη καραδοκούν. Εξαιρετικό.

9. Into the wild (2007)

O Σον πεν σαν σκηνοθετης τα καταφέρνει περίφημα. Ένα υπαρξιακό οδοιπορικό προς την αυτοκαταστροφή. Η μουσική του Eddie Veder (Pearl Jam) το απογειώνει. Γιατί όλοι μας κρύβουμε μέσα μας έναν supertramp...

10. Requiem for a dream (2000)

Ότι και να σκηνοθετήσει ο κύριος Αρονοφσκι είναι καταδικασμένο να συμπεριληφθει στα αριστουργήματα. Παρέα με τον Clint Mansell στην μουσική επένδυση δημιουργούν ένα σκληρό έργο, μια κατάσταση στην κοινωνία που προσπαθούμε να την αποφύγουμε, μα είναι και αυτή εκεί και είναι προτιμότερο να την κατανοήσουμε παρά να της κλείσουμε την πόρτα.

11. Αιώνια Λιακάδα ενός καθαρού μυαλού (2004)

Ένα φανταστικό σενάριο, ένας σουρεαλιστικός σκηνοθέτης και ένα αξιόλογο καστ δημιουργούν μια εξαιρετικη ταινία.

12. High Fidelity (2000)

Μια ανδρική ταινία για άνδρες που παλεύουν να μην απωλέσουν την παιδικότητα τους. Από τις ταινίες που με στενοχωρούσε που έφτανε σιγά σιγά στο τέλος της, σαν ένα υπέροχο παγωτό που αδυνατείς να πιστέψεις ότι δεν έχει και άλλο.

 13. Control (2007)

Joy Division, Ian Curtis, Εξαιρετική ασπρό μαυρη φωτογράφηση. Δεν θέλεις τίποτε άλλο φτάνουν και περισσεύουν.

14. Waking Life (2001)

Ταινία γυρισμένη κανονικά με ηθοποιούς (Εthan Hawk) με την λεπτομέρεια ότι τα καρέ έχουν ζωγραφιστεί δίνονντας μια αφαιρετική εικόνα! Αυτό μόνο και μόνο θα έκανε την ταινία να ξεχωρίζει, εκείνο όμως που ξεχωρίζει στην ταινία είναι τα υπαρξιακά προβλήματα του πρωταγωνιστή καθώς τριγυρνάει στα όνειρα του και συζητά για αυτά με διάφορους συνοδοιπόρους του. Για όποιον δεν την έχει δει (και του αρέσει αυτό το είδος ταινιών) την συνιστώ ανεπιφύλακτα.

15 Οι ζωές των άλλων (2006)

Κοινωνικοπολιτικη ταινία επίκαιρη λόγω της επετείου της πτώσης του τοίχους του Βερολίνου. Γεμάτη ταινία σε αισθήματα, καταστάσεις μας δείχνει ότι ο γερμανικός κινηματογράφος διανύει μια εξαιρετική δεκαετία!

16. Der Untergang - Η πτώση (2004)

Οι τελευταίες ώρες του Γ' Ράιχ, με τον Bruno Ganz, να υποδύεται τον αδόλφο Χίτλερ σε μια ερμηνεία που αξίζει δεκάδες βραβεία και δικαίως συγκαταλέγεται στους καλύτερους εν ζωή ηθοποιούς.

17. From Hell - Επισκέπτης Απο την Κόλαση (2001)

Εάν διέθετα μια χρονομηχανή το πρώτο πρώτο ταξίδι μου θα ήταν  σίγουρα στο Βικτωριανό Λονδίνο έτσι όπως σκιαγραφείται στην ταινία. Σε μια ταινία τρόμου δίχως να δείξει μια σκηνή βίας, επίτευγμα άξιου λόγου κατά την προσωπική μου άποψη. Η σκηνή με την άμαξα που διασχίζει την γέφυρα έχει χαραχτεί στην κινηματογραφική μου μνήμη.

18. Nueve Reinas - Εννιά Βασίλισσες (2000)

H πιο καλοστημένη απάτη έπειτα απο το Κεντρι (1973) και τους συνήθεις ύποπτους έρχεται απο την Αργεντινή. Και οι ταινίες με καλοστημένες απάτες και σεναριακές ανατροπές είναι αγαπημένο μας θέμα!

19. The Man who wasn`t there  - Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί (2001)

Απο τα καλύτερα έργα των αδελφών Κοέν. Η ασπρόμαυρη κινηματογράφηση βοηθά στην φωτογραφία, όπως βεβαίως και η φιγούρα του billie bob thorton. Λατρεύουμε το σινεμά των Κοέν διότι καθώς εξελίσεται η πλοκή τίποτα δεν μένει όρθιο, ούτε καν εμείς.

20. The Life Aquatic with Steve Zissou - Υδάτινες Ιστορίες (2004)

Το σινεμά του Wes Anderson δεν περνά απαρατήρητο, ή θα το μισήσεις ή θα το αγαπήσεις. Προσωπικά το υπεραγαπώ και ειδικά την συγκεκριμένη ταινία. Δημιουργεί cool χαρακτήρες με πιο cool απο όλους τον steve zissou ( Bill Murray).  Ένα εξαιρετικό cast (Houston, Daffoe, Blanchett, Murray) και φανταστική μουσική επένδυση (David Bowie στα πορτογαλλικά) και ένα τρελό σενάριο κάνουν αυτή την ταινία μοναδική. Άξιζε πολλές θέσεις παραπάνω αλλά την άφησα τελευταία σαν την πιο εκκεντρική!

Αυτές τις 20 ταινίες θα διαλέξω για τις καλύτερες της δεκαετίας. Και πόσες άλλες άφησα πίσω μου.

To πείραμα, 

In the mood of love (μένει εκτός επειδή υπάρχει το 2046)

25th hour

Ο επίμονος κηπουρός, 

Walk the line

The reader

Klopka - Η παγίδα (εξαιρετική απο την Σερβία με αγάπη)

Mullholland drive,

sin city, 

This is England (αναζητήστε την) 

lost in translation, 

Ο δεκαπενταύγουστος,

Άσε το κακό να μπει,

  Bloody sunday,

σκοτεινό ποτάμι, 

Το σύνδρομο Μπααντερ Μαηνχοφ (ναι αγαπώ τον Γερμανικό κινηματογράφο) 

το κοριτσι με το τατουαζ,

Καφές και τσιγάρα

άλλες που αυτή την στιγμή αδυνατώ να θυμηθώ, άλλες που δεν έχω δει ακόμη και έχω την υποψία αριστουργήματος Grand Torino, Moon, Η λευκή κορδέλα.

Όλες οι ταινίες γεμάτες απο συναισθήματα, χαμόγελα, δάκρυα, θλίψη, ενθουσιασμός, προσμονή. Για όλους αυτούς τους λόγους αγαπούμε το ποιοτικό σινεμά και όχι το σινεμά των ειδικών εφέ το οποίο σαν πυροτέχνημα θα λάμψει μπροστά μας και μετά θα εξαφανιστεί δια παντός. 

Απογευματινή Ραστώνη

Ήρθε το απόγευμα επιτέλους. Η ημέρα στην δουλειά δύσκολη, πύρρειος νίκη με αντίπαλο το ιδιότυπο της Ελληνικής οικονομίας. Οι επιχειρήσεις καρδιοχτυπούν μαζί τους και όσοι ασχολούνται με τα οικονομικά τους ζητήματα. Το γραφείο άδειασε επιτέλους, θα απολαύσω την ηρεμία του,εκείνη που λαχταρώ ολόκληρη την ημέρα. Το πρόγραμμα σήμερα είναι απολύτως κενό, οπότε ο δρόμος για το σπίτι κοντοζυγώνει. Μα το σπίτι έχει κυριευτεί απο φαντάσματα, εκεί είμαι μονάχα ένας παρείσακτος, δεν θέλω να πάω εκεί, θα κάτσω στο γραφείο λίγο παραπάνω, θα ακούσω bowie & archive (τα κολλήματα της εβδομάδας) και θα απολάυσω τις μικρες στιγμές εργασιακής γαλήνης.

Η ώρα πέρασε, ας τιθασεύσω τις αντιδράσεις μου, να οδεύσω προς το σπιτικό και ας είναι εκεί τα ενοχλητικά φαντάσματα, εκεί όπου η αλήθεια βρίσκεται ενδιάμεσα στην δική μου παραξενιά και στην αρνητικότητα των εξόκοσμων όντων. Ευτυχώς εκείνα λείπουν, ευκαιρία να απολαύσω λιγες στιγμές απόλυτης μοναξιάς και χαλάρωσης. Εδώ όμως έρχεται η απορία:

" Πως απολαμβάνει κάποιος την σπιτική θαλπωρή έπειτα απο μια στρεσαρισμένη ημέρα?" ,

   -Με ένα ποτήρι κρασί?

Όχι. Δεν μου αρέσει να πίνω μοναχός.

   -Να συνεχίσω την ανάγνωση του Λύκου της Στεπας?

Όχι. Ο εγκέφαλος δεν αντέχει για σήμερα άλλες πολύπλοκες δραστηριότητες.

    -Να ανοίξω τον υπολογιστή?

Όχι. Βρισκόσουν στον υπολογιστή πάνω απο 9 ώρες.

   -Να δω τηλεόραση?

Όχι Όχι Όχι. Μονάχα ενα ζαπινγκ χωρίς ανάσα και κλείσιμο κατευθείαν.

   - Να πάω στο DVD Club να νοικιάσω μια αξιόλογη ταινία σε σωστή ανάλυση και όχι σαν αυτή των ταινιών torrent?

Ναι. Αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι το DVD Club της γειτονιάς έκλεισε μην αντέχοντας τον ανταγωνισμό των torrent και των κυριακάτικων DVD.

   - Να επιλέξω μια ταινία απο την συλλογή μου?

Ναι.

Και τώρα υπάρχει ο διχασμός για την ταινία που θα παρακολουθήσω. Να δω την Δασκάλα του Πιάνου του Χανεκε ή Το Η Συνοικία το Όνειρο του Αλέκου Αλεξανδράκη? Θα επιλέξω το Βήτα, η εβδομάδα άλλωστε είναι αφιερωμένη στον Ελληνικό κινηματογράφο ( Κυνόδοντας, Μικρό έγκλημα, Έτσι κι έτσι, ανάλαφρο με λίγη παραπάνω προσπάθεια θα ήταν εξαιρετικό αντίστοιχα)

Μέρος Β'
ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Η συνοικία το όνειρο σκηνοθετήθηκε το 1961 απο τον Αλ. Αλεξανδράκη σε σενάριο Τάσου Λειβαδίτη & Κώσστα Κοτζιά, μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στο τραγούδι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, Μανος Κατράκης, Αλίκη Γεωργούλη, Σαπφώ Νοταρά. Η ταινία αποθεώθηκε απο τους κριτικούς της εποχής, παραξένεψε τους τότε κινηματογραφόφιλους με αποτέλεσμα να την σνομπάρουν και νευρίασε τους υπεύθυνους της χώρας για την αποφυγή του κομμουνιστικού κινδύνου και την απαγόρεψαν για ένα διάστημα.

Υπόθεση: Ο Ρίκος αποφυλακίζεται και επιστρέφει σπίτι του, σε μια από τις φτωχότερες συνοικίες της Αθήνας. Η παλιά του αγάπη, η Στεφανία, δεν θέλει να συνεχίσουν τις σχέση μαζί του, τώρα που έχει άλλους πλούσιους φίλους. Μαζί με τον Νεκροφόρα και τον Ασημάκη, αρχίζουν εμπόριο παράνομων προϊόντων, αλλά πέφτουν έξω. Ο Ρίκος προτείνει να επιχειρήσουν ένα μεγαλύτερο κόλπο, όμως δεν θα προλάβουν να το ξεκινήσουν γιατί έχει ήδη σπαταλήσει τα λεφτά που του έδωσε ο Ασημάκης για κεφάλαιο..

  Η ταινία αποτελεί ορόσημο για τον ελληνικό κινηματογράφο, την στιγμή που την εποχή εκείνη γυριζόντουσαν ταινίες ανάλαφρες για τον νέο αστικό τρόπο ζωής, ο Αλεξανδράκης ρίσκαρε να αποτυπώσει μέσω του νεορεαλισού την εξαθλίωση των αστών και την ανάγκης τους να ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο. Αυτό που κέρδισε αρχικά ήταν να απαγορευτεί η ταινία του, μα μελλοντικά ανταμείφθηκε πολλάκις. Αγαπάω καθετί που δεν προσφέρεται έτοιμο στο πιάτο, με φανταχτερές κορδέλες και χαμόγελα αστραφτερά μεν, ψεύτικα δε.

Η συνοικία το όνειρο μας δείχνει την πραγματική ζωή στις αρχές του '60, μια φτωχογειτονιά δίπλα απο τον Φιλλοπάππου, γεμάτες παράγκες, διαπιστώνεις πως ήταν η ζωή τότε. Σπίτια απο παλιόξυλα, φαγητό ελάχιστο, μια δεύτερη αλαξιά ούτε καν για συζήτηση. Έχει όμως αγάπη για τον συνάνθρωπο πολύ, εκείνο που μας λείπει σήμερα όσο τίποτα. Μαζί στα δύσκολα, ας ονειρευτούμε και αγγίξουμε το ακατατόρθωτο. Με συγκλόνισε η σκηνή όπου όλοι οι εξαθλιωμένοι κάτοικοι, έδιναν κάτι απο τα ελάχιστα υπάρχοντα τους για να βοηθήσουν την εγκυμονούσα χήρα. Ποιος θα το έκανε αυτό στις μέρες μας? Πιθανότατα ούτε και οι ίδιοι θα το έκαναν, εφόσον είχαν το βιοποριστικό επίπεδο της σημερινής κοινωνίας, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, πιστεύω ότι όταν έχεις νιώσει την άσχημη πλευρά της ζωής, δεν ξεχνάς εύκολα.

Δύσκολη ταινία, σε κλείνει στα εσώψυχα σου, να αναρωτιέσαι διάφορα, αλλά αυτό κάνει μια ταινία να διαφέρει απο ένα απλό θέαμα. Να την δείτε. Σας αφήνω τώρα πάω μια βόλτα μέχρι την συνοικία το όνειρο παρέα με τον παλιόφιλο λύκο της Στέπας, να συναντησουμε τον Αλέκο και την παρέα του, να ακούσουμε Μπιθικώτση και να το ξημερώσουμε. Ελάτε και εσείς μια περατζάδα, η συνοικία το όνειρο έχεις να σας φιλέψει πολλές χαρές.