Ο Εσπερινός

Παρασκευή απόγευμα. Βγαίνω στο μπαλκόνι για να χαζέψω λίγο την έξω ζωή, να αισθανθώ τον παγωμένο αέρα του χειμώνα. Η δίπλα εκκλησία μόλις είχε "σχολάσει", σήμερα ήταν οι α' χαιρετισμοί, μπορεί και οι δεύτεροι, δεν θυμάμαι καλά. Ο δρόμος γέμισε με σκιές γέρων ανθρώπων που μόλις είχαν βγει απο την εκκλησία. Οι σιλουέτες τους φαινόντουσαν αμυδρά στο ημίφως. Σαν σε ταινία του Αγγελόπουλου.
Παράξενη εικόνα ετούτη, δεν συνηθίζει ο δρόμος έξω απο το σπίτι μου να φιλοξενεί τόσους πολλούς ανθρώπους. Συνήθως περαστικοί περπατούν γοργά ή αμάξια διασχίζουν θορυβωδώς τον δρόμο. Για ένα περίεργο λόγο όλα τα σπίτια που έχω κατοικήσει βρίσκονται πάντα δίπλα σε μια μεγάλη εκκλησία.Είναι μια απο τις πολλές αντιφάσεις που με διακατέχουν. Και κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρακολουθώ αυτή την ιεροτελεστία της παρασκευής, του απογευματινού καλέσματος μετα κωδωνοκρουσίας και έπειτα απο ώρα την έξοδο των θρησκευομένων και το αργόσυρτο οδοιπορικό τους προς την ζεστή θαλπωρή του σπιτικού τους.
Αυτό είναι για εμένα μια μυστικιστική υπενθύμιση για τον ερχομό της Άνοιξης και του Αγίου Πάσχα. Μια εικόνα αρχέγονη τόσο παλιά όσο και οι πρώτες μου αναμνήσεις. Τότε εκεί στο πατρικό μου πάλι το ίδιο σκηνικό. Παρασκευή απόγευμα η καμπάνα να καλεί και οι λεπτές γέρικες σιλουέτες να ανεβαίνουν το ανηφορικό σοκάκι προς την εκκλησία..

Error. alt+F4, f*ck reboot!

Δευτέρα απόγευμα, σήμερα δεν πήγα στην δουλειά, το πρόγραμμα περιελάμβανε ανάρρωση απο την ίωση που με ταλαιπωρεί εδώ και λίγες ημέρες. Ευκαιρία να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, να συνεχίσω την ανάγνωση του Πίνακα της Φλάνδρας, να γράψω κάτι στο παραμελημένο μπλογκ.
Τον τελευταίο καιρό η σχέση μου με τους υπολογιστές και ειδικά με το διαδίκτυο περνάει μια κρίση. Η πολύωρη χρησιμοποίηση του υπολογιστή για εργασιακά θέματα με αποτρέπει να τον χρησιμοποιώ και στις ελεύθερες μου ώρες. Η κοινωνική δικτύωση είναι σε χαμηλά για την εποχή επίπεδα, την εποχή του facebook και της ηδονοβλεπτικής του μορφής.
Αποφάσισα να γράψω ένα εκτενές κείμενο για την λατρεία των κατοίκων της πόλης να παρκάρουν στα πεζοδρόμια, να κλείνουν τους δρόμους και η αστυνομία να περνά δίπλα από αυτά αμέριμνη (αληθινό γεγονός) σαν να έκανε μια βόλτα στην εξοχή. Το έγραψα το τελειοποίησα όσο με αφήνει η φτωχή μου συγγραφική χάρη, μα στην τελευταία πινελιά το διέγραψα κατά λάθος δίχως να υπάρχει γυρισμός. Στενοχωρήθηκα, νευρίασα, προσπάθησα να το επαναδιατυπώσω αλλά το παράτησα. Ο κύριος σκοπός είχε ήδη εκπληρωθεί. Ο κύριος σκοπός δεν είναι η ανάγνωση απο τρίτους των σκέψεων μου, ούτε η νουθέτηση τους με τα πιστεύω μου. Η υπόθεση είναι καθαρά προσωπική, είναι η δυνατότητα να τακτοποιήσεις τις χαοτικές σκέψεις του εγκεφάλου, να τις αποβάλλεις απο πάνω σου , να τις αφήσεις να κινηθούν στον χωροχρόνο και σαν τα περιστέρια της φαντασίας μας να επιστρέψουν το σούρουπο στον περιστερώνα του εγκεφάλου μας.
Σε περίπτωση που μου κόψουν την σύνδεση ή χαλάσει ο υπολογιστής, ίσως αρχίσω να μιλάω στον καθρέφτη του μπάνιου, ή να μονολογώ καθώς περπατώ στις όμορφιες γωνιές της πόλης, ή ακόμη χειρότερα να γράφω κείμενα με το ίδιο μου το αίμα σαν τον Geoffrey Rush όταν είχε υποδυθεί εξαίσια τον Μαρκήσιο De Sade στην ταινία Quills.Mην με περάσετε για τρελό, η αυτοψυχοθεραπεία και η εξωτερίκευση των συναισθημάτων δεν έχει όρια.

ΥΓ Στο παραπάνω κείμενο έχει γίνει αναφορά σε διάφορους αγαπημένους καλλιτέχνες όπου χωρίς αυτούς το συγκεκριμένο κείμενο θα ήταν ακόμη πιο ασήμαντο απο ότι είναι τώρα. Λοιπόν:

• Ο πίνακας της Φλάνδρας είναι ένα απο τα πολλά καλά βιβλία τους Aρτούρο περεθ Ρεβέρτε. Ένας μεσαιωνικός πίνακας γύρω απο μία παρτίδα σκάκι κρύβει ένα θανάσιμο μυστικό...

• Ο Πίνακας ανήκει στον Μ.C. Escher, αυτή την περίοδο λαμβάνει μέρος μεγάλη έκθεση προς τιμήν του στο Μουσείο Ηρακλειδών
• To Quills είναι απο τις αγαπημένες μου ταινίες ιστορικού περιεχομένου. Πρωταγωνιστούν επίσης οι αγαπημένοι Geoffrey Rush & Joaquin Phoenix.
• Αγαπημένη ταινία επίσης το Π. Με το πιο πολυακουσμένο σαουντρακ ταινίας που έχω κάνει.Μάρτυρας μου το Last.fm.

Swim time

Απόγευμα Δευτέρας. Έπειτα από μια επίπονη ημέρα στην δουλειά ήρθε η ώρα της ξεκούρασης και της χαλάρωσης. Ο πιο όμορφος τρόπος να πετύχεις αυτά τα δύο είναι μια επίσκεψη απο την δημοτική πισίνα. Φαντάστηκα ότι σήμερα θα ήμουν με λιγοστούς συνοδοιπόρους στον υδάτινο περίπατο μας αν αναλογιστείς το ψύχος που επικρατούσε ολόκληρη την ημέρα. Διαψεύστηκα, ήταν αρκετοί οι θαρραλέοι, αν και τι το θαρραλέο να κολυμπάς σε μια θερμαινόμενη πισίνα, anyway.

Μια βουτιά στην πισίνα αμέσως μετά το πέρας της εργασίας, είναι ότι καλύτερο για να απεμπολήσεις απο πάνω σου την μιζέρια του γραφείου, των αριθμών, των μικροτήτων, των μικρών ατόμων με τις υπέρμετρες φιλοδοξίες για δόξα αμάξια και λοιπά. Δεν είναι και εύκολο βέβαια να αποβάλλεις όλα αυτά. Καθώς κολυμπούσα σκεφτόμουν διάφορα, για την δουλειά, για τα προσωπικά μου, πάλι για την δουλειά. Το νερό ήταν ζεστό, σε σχέση με την εξωτερική θερμοκρασία καυτό, οι υδρατμοί δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου, ενός τοξικού βάλτου ή μια μεταφυσικής λίμνης. Γράπωσα αυτές τις σκέψεις και τις χρησιμοποίησα για να αποβάλλω τις άλλες εκείνες που με ταλάνιζαν. Έκλεισα τις στρόφιγγες των εξωτερικών μου συναισθημάτων και μεταφέρθηκα σε μια λίμνη των midlands της Σκωτίας, στην Loch Lomond συγκεκριμένα. Εκεί κολυμπούσα ανάμεσα απο την μόνιμη ομίχλη της με προορισμό ένα απο τα νησάκια που εδρεύουν μέσα στην λίμνη. Υπήρχαν διάφορα τερατάκια που κολυμπούσαν δίπλα μου μα ήταν φιλικά όπως όλα τα ζωάκια άλλωστε. Τα προσπέρναγα ή τα ακολουθούσα καρτερικά,

Η φαντασία μας είναι μονάχα εκείνη η οποία μπορεί να μας βοηθήσει να φθάσουμε τους βαθύτερους στόχους μας. Με αυτήν μπορούμε να προσπεράσουμε οποιαδήποτε εμπόδιο, να αποκτήσουμε άπειρη δύναμη, λεφτά γοητεία, να κατακτήσουμε με αυτήν πόλεις, κράτη, καρδιές που τόσο ποθούμε. Με αυτήν μπορούμε να ξεφύγουμε απο όλα αυτά που μας κυνηγάνε καθημερινά, να ζωγραφίσουμε μια μαγική πόρτα σε έναν τυχαίο τοίχο, να εισέλθουμε σε αυτή και να ταξιδέψουμε σε μέρη μαγικά, στην παραλία που συναντάμε στα όνειρα μας και νιώθουμε καθώς πλησιάζουμε εκεί μια υπέρτατη ευδαιμονία.

Έπειτα απο αυτή την περιπλάνηση στην Σκωτσέζικη λίμνη και στα πειρίεγρα μονοπάτια της ανθρώπινης φαντασίας, ένιωσα πολύ καλύτερα, αναζωογονημένος ψυχικά μεν, εξουθενωμένος σωματικά δε.

Τελικά τα οφέλη της σωματικής άθλησης είναι κυρίως ψυχικά, εσωτερικά, σε φέρνουν κοντά στο σώμα σου και σε βαθύτερη ανάλυση κοντύτερα στην μητέρα φύση εκείνη που έχουμε λησμονήσει.

The Curious case of our soul

Η ψυχή είναι εκείνη που παραμένει σταθερή στον αιώνιο περίπατο της στις γειτονιές του σύμπαντος. Το σώμα αποτελεί την ύλη, τον εντολοδόχο της αφέντρας ψυχής του. Κανονικά δεν θα πρέπει να μας προβληματίζει εάν μεγαλώνουμε ηλικιακά. Το σώμα, καθώς φτιαγμένο απο ύλη, ακολουθεί την φυσική φθορά των πραγμάτων . Η ψυχή όμως δεν ακολουθεί το ίδιο δρόμο, έχει το προτέρημα να διατηρείται άφθαρτη, και με λίγο κόπο γαλήνια, αμόλυντη απο τους εξωγενείς παράγοντες. Βλέποντας όμως την ψυχή και το σώμα σαν συνολό διαπίστωνουμε ότι υπάρχει μια ανακολουθία. Η ψυχή θέλει χρόνο να γαλουχηθεί, να αποκτήσει ξανά την αιώνια γαλήνη της. Χρόνο που το σώμα φθείρεται με αποτέλεσμα η χρυσή τομή τους να είναι σύντομη και φευγαλέα. Τι θα γινόταν όμως εάν η φθορά του σώματος ήταν χρονικά αντίθετη? Ή ακόμα καλύτερα εάν η ψυχή και το σώμα συνεργάζονταν απόλυτα?
Σκέψεις επηρρεασμένες απο την ζωή του Benjamin Button, εκείνου που είχε βρει την απόλυτη αγάπη, το υπόλοιπο κόμματι που συμπλήρωνε το παζλ της ψυχής του, αλλά παρ'ολη την ευγενική προσπάθεια του, μια ιδιομορφία του σώματος του, του την στέρησε.
Βαθιά καταθληπτική ταινία, ο θάνατος βρισκόταν παντού, καταθληπτική όμως όχι λόγω της ιδιαίτερης κατάστασης του κυρίου Button. Όταν οι σκηνές διαδραματίζονται σε ένα γηροκομείο και ανάμεσα απο δύο μεγάλους πολέμους, φυσικό είναι να πρωταγωνιστεί ο θάνατος. Η ανακάλυψη της απόλυτης ευτυχίας μας(ότι ή ουτοπία δεν είναι πλέον ουτοπία) και η ταυτόχρονη απώλεια της, πάντοτε με διέλυε ψυχολογικά. Επίσης μεγάλο ρόλο στο βαρύ κλίμα της ταινίας διαδραματίζει και η θλιμμένα ανέκφραστη όψη του κυρίου Button. Γεννήθηκε με ένα "κουσούρι", μα η κοινωνία του τον δέχτηκε, πράγμα σπάνιο για τους "ξεχωριστούς" ανθρώπους. Μου άρεσε αρκετά η ταινία, μου άρεσε σαν ιδέα, η διασκευή της σε σενάριο. Ο κύριος Scott θα έπρεπε να αναπτύξει περαιτέρω την ιδέα του και να μας χαρίσει ένα υπέροχο βιβλίο.



Υ.Γ. : Ο αρχικός πίνακας ανήκει στον Jackues louis David - The death of Marat. Στις 13 Ιουλίου 1793 ο φίλος του Μαρά δολοφονήθηκε απο την Charlotte Corday μ' ένα μαχαίρι κρυμένο στα ρούχα της.Γεγονός το οποίο ενέπνευσε τον καλλιτέχνη να δημιουργήσει το ομορφότερο έργο του.

Καταραμένο μου Ημερολόγιο

Άλλη μια μέρα πέρασε έτσι κενή, ανούσια. Το μεγαλύτερο μέρος της αναλώθηκε στην δουλειά και το υπόλοιπο στην ξεκούραση απο την δουλειά. Όλα αυτά που μας κάνουν να νιώθουμε ωραία απουσιάζουν. Τα κρύψαμε κάπου και δεν έχουμε την δύναμη ή την θέληση να τα βρουμε. Τα όνειρα μου πλέον βρίσκονται στο google Earth, ταξιδια στο εξωτερικό, στην Βαρκελώνη ή στο Λονδίνο. Ταξίδια ανοιξιάτικα με την μηχανή στους στενούς δρόμους προς την Ορεινή Αρκαδία. Εκεί σχεδιάζω νοερά διαδρομές που θα ακολουθήσω ανάμεσα απο τα πευκόφυτα δάση ή ανάμεσα απο τα πυκνοκατοικημένα αστικά δάση της ζούγκλας των μεγαλουπόλεων. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα στην ζωή, οκ δεκτό. Η πολυήμερη απουσία όμως όλων εκείνων των όμορφων καταστάσεων, σε διαλύει ψυχολογικά. Τα έχεις ανάγκη, για να συνεχίσεις τον δρόμο που διάλεξες, με τα καλά του και τα κακά του. Τουλάχιστον ήρθε το σαββατοκύριακο, ευκαιρία να αντισταθμήσουμε την χασούρα της εβδομάδας, την χασούρα μάλλον πολλών εβδομάδων. Για να δούμε θα είναι έτσι όπως θέλω? Μπα....

What If..?

Τι θα γίνει εάν κάποια μέρα αυτά που θεωρείς εσύ ως δεδομένα πάψουν να υφίστανται? Εάν δεις τον εαυτό σου στο απέναντι πεζοδρόμιο να περπατά? αν τον δεις να πέφτει απο τον ουρανό..? Εάν ένα μήλο διαγράψει την αντίθετη πορεία από αυτή που μας εξήγησε ο Νεύτων. Εάν η μητέρα σου πάψει να νοιάζεται για εσένα ή εαν ο ήλιος μείνει σταθερός για μέρες ολόκληρες?
Θα ήθελα πολύ να δω κάποιο απο αυτά (εκτός απο αυτό για την μητέρα μου), να ξεπεράσω την ευκολία του δεδομένου, της σταθεράς. Τίποτα δεν είναι δεδομένο, δεν υπάρχει καμία σταθερά, εμείς τις δημιουργούμε για ευκολία μας για την τεμπελιά του εγκεφάλου μας.
Τελικά είναι καλό ή όχι να υπάρχουν ορισμένα δεδομένα θέματα στην ζωή μας?
έλα ντε...

Time to wake

Σαββατοκύριακο, weekend ή αλλιώς ολική επαναφορά. Ολική επαναφορά στην ζωή εκείνη την οποία η ολοήμερη εργασία έχει παραμερίσει. Ευτυχώς χρειάζεται ελάχιστος χρόνος να την αποκτήσεις ξανά. Η πενθήμερη πλύση εγκεφάλου με στόχους προβλέψεις,αριθμοδείκτες και έμμεσες απειλές στέρησης της ασφάλειας που σου δίνει η εργασία δεν μπορεί να αντέξει ούτε ένα λεπτό χωρίς το καθημερινό αναμάσημα της.Η περιοδικότητα της πλύσης του εγκεφάλου διακόπτεται το Σαββατοκύριακο και τότε ανακαλύπτεις πάλι την ζωή, τα όνειρα σου είναι εκεί σε περιμένουν καρτερικά όλη την εβδομάδα, σαν τον πιστό σου σκύλο τρέχουν και σε πλημμυρίζουν με χαρά.
Ο ελεύθερος χρόνος μας αναγεννά, μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε τον δρόμο που έχουμε χαράξει ή να αλλάξουμε ρότα προς τα εκεί που δείχνει η πυξίδα της θέλησης μας. Το μυαλό μας αρχίζει ξανά να αναζητά όλα εκείνα που πραγματικά μας κάνουν ευτυχισμένους, μια προβολή στο σινεμά, η ανάγνωση ενός βιβλίου ή ένας ωραίος περίπατος στην όμορφη πλευρά της πόλης. Ακόμη και τα μακρυνά τα ουτοπικά είναι εκεί και μας περιμένουν, η έκδοση φωτογραφικού λευκώματος, ένα ταξίδι στις Ινδίες, δεκαπέντε ημέρες εργασίας στην Mom .
Υπόσχομαι όλα αυτά να μην τα ξεχάσω αύριο που θα σηκωθώ για να πάω στη δουλειά.