Αφιέρωμα στον WONG KAR WAI στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ

Αυτή την κινηματογραφική εβδομάδα (29/04 - 05/05)  θα έχουμε την χαρά να μας συντροφεύσει ο κινηματογράφος του Wong Kar Wai. Ο εν λόγω σκηνοθέτης έγινε γνωστός στο "ευρύ" κοινό με την ταινία 2046. Και ποιος δεν λάτρεψε αυτή την ταινία, σε μια πρόσφατη δημιουργίας λίστας του blog seagazing για τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας που μας πέρασε της έδωσα την θέση #1 . Σίγουρα ο Kar Wai ανήκει στους 5 αγαπημένους μου σκηνοθέτες.

Δεν γίνεται να μην λατρέψεις τον κινηματογράφο του Kar Wai, οι αντιήρωες που επιλέγει μπλεγμένοι με τα συναισθηματικά τους, με τον εαυτό τους, οι φοβερές μουσικές επιλογές, βαθιά ποιητικές, νοσταλγικές  μα πρώτα από όλα όλη αυτή η κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε καθηλώνει. Θυμάμαι που είχα δει δυο ταινίες του, τις προγενέστερες της τριλογίας που συμπλήρωνε το 2046 (δηλ. Days of being wild, in the mood of Love), ήταν δυο καλοκαίρια πριν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου έχοντας δημιουργήσει ένα μικροσκοπικό θερινό σινεμαδάκι. Είχα όλα όσα χρειάζονταν, μια μικροσκοπική οθόνη Laptop, νυχτολούλουδα να ευωδιάζουν τον χώρο και αστέρια πολλά να με κατακλύζουν. Είδα τις δυο ταινίες και αυτές οι ταινίες είναι η πιο χαρακτηριστική ανάμνηση εκείνου του καλοκαιριού, μόνος χαμένος στον φανταστικό κόσμο του Kar Wai. (Η άλλη ανάμνηση ήταν το φρέσκο τότε cd της monika που άκουγα λίγο λίγο προτού κοιμηθώ αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα μας απασχολήσει κάποια στιγμή στο μέλλον).

Οι ταινίες που θα παιχθούν στον κινηματογράφο ΙΝΤΕΑΛ είναι 

• Days of being wild (infos)
• Fallen Angels (infos)
• As tears go by  (infos)

Θα παίζονται όλη την εβδομάδα έτσι ώστε να μπορούμε να τις δούμε δίχως να μας πιέζει ο χρόνος και σε προνομιακές τιμές. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να συλλέξετε απο το blog sevenfilms.

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρεθώ στην κινηματογραφική αίθουσα, θα καλέσω φίλους μα και ας μην έρθει κανείς εγώ θα βρίσκομαι εκεί χαμένος στον κινηματογραφο του Kar Wai. Η επαφή με τον κινηματογράφο και γενικότερα με τις τέχνες είναι μια προσωπική επαφή μεταξύ του καλλιτέχνη και του θεατή, κανείς άλλος δεν πρέπει να βρίσκεται ανάμεσα, έχουν ξαναειπωθεί αυτά, deja vu...

Διάβασα την είδηση και χάρηκα για αυτό το όμορφο event και σκέφτηκα ότι θα πρέπει να μαθευτεί όσο το δυνατόν περισσότερο. Σε μια πρόσφατη συζήτηση με μια φίλη μου για ταινίες συναισθηματικές - πειραγμένες - αξιόλογες ξέχασα να τις αναφέρω τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη, μα είμαι σίγουρος ότι αν δεν  τον γνωρίζει ήδη, κάποια στιγμή οι δρόμοι τους θα συναντηθούν, μερικά πράγματα είναι θέμα χρόνου να γίνουν. Άλλωστε τώρα με την εξαφάνιση των video club χάθηκε η πληροφορία για καλές ταινίες που βρισκόταν εκεί απο άτομα που αγαπούσαν  και αγαπούν την τέχνη του κινηματογράφου, οπότε ευκαιρία να μιλάμε μέσα απο τα blog για ταινίες όμορφες. Ελπίζω να σας δω στην κινηματογραφική αίθουσα :)

YΓ. Ευχαριστώ το site cine.gr για τις πληροφορίες που έχω αντλήσει όλα αυτά τα χρόνια, για ταινίες αριστουργήματα που τα υπόλοιπα site τις προσπερνούν ή τις θάβουν στην προσπάθεια να καλύψουν την επικαιρότητα και τα αδιάφορα χολιγουντιανά blockbusters.

Στον αστερισμό του Eyjafjallajokull

Eyjafjallajokull. Αυτό είναι το όνομα ενός ηφαιστείου στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στην μικρή και πρόσφατα χρεοκοπημένη Ισλανδία. Αυτό το ηφαίστειο ανατάραξε και εξακολουθεί να αναταράσσει  την ζωή των πολιτισμένων ανθρώπων. Βάλθηκε να μας υπενθυμίσει οτι αφεντικό σε τούτο τον πλανήτη είναι μονάχα η μητέρα γη. Βρυχήθηκε βγαίνοντας  απο τον αιώνιο λήθαργο του βγάζοντας καπνούς, και αναφώνησε : " Άνθρωποι μην είσαστε υπερόπτες, σας ανέχομαι τόσο καιρό, σας αφήνω να μάθετε απο τα λάθη σας, μα εσείς κοιτάτε μονάχα το συμφέρον σας, τίποτα άλλο, πότε θα βάλετε μυαλό και θα πάψετε να ταλαιπωρείται τούτο τον πλανήτη? "
Έχει γούστο που ταπεινώθηκαν έτσι απλά όλοι οι κολοσσοί των αερομεταφορών, χάνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια. Ενδιαφέρον επίσης έχει  το γεγονός ότι ένα συμβάν στην αντίπερα όχθη μιας ηπείρου μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά την ζωή μας. Η πορεία  μας στην ζωή δεν είναι προκαθορισμένη, όσο και να προσπαθήσουμε δεν την ορίζουμε εμείς εξ'ολοκλήρου, εξωτερικά ερεθίσματα διαφοροποιούν την πορεία αυτή κάνοντας μας ορισμένες φορές απλούς θεατές των πραγμάτων. Σαν γλαροπούλια κινούμαστε βάζοντας στόχο ένα πλούσιο λιμάνι ή μια ψαρόβαρκα γεματη λιχουδιές μα ο αγέρας ο δυνατός παρεμβαίνει και μας κινεί προς άλλη κατεύθυνση εκεί που το απρόσμενο καιροφυλακτεί γεμάτο ευχάριστες ή δυσάρεστες εκπλήξεις.
Αυτό το ηφαίστειο φυσάει και μας γεμίζει ηφαιστειακή σκόνη, και για να ξεφύγουμε απο αυτό αλλάζουμε τα πλάνα μας. Ακυρώνεται το πάρτυ που σκοπεύαμε να πάμε, ο dj εγκλωβίστηκε σε κάποια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου κι αυτός με πλάνα διφορετικά. Ακυρώθηκε το πάρτυ, εκεί που θα γνωρίζαμε την αιώνια αγάπη μας, εκεί που θα αφήναμε την τελευταία μας πνοή λόγω μιας πυρκαγιάς στο κτίριο, μα τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε. Κινηθήκαμε προς άλλη κατεύθυνση εκεί όπου μια νεράιδα μας περίμενε, εκεί που ένα αμάξι μας παρέσυρε.
Φύσηξε αγέρας δυνατός, το μονοπάτι μας γέμισε τέφρα, χάθηκε απο τα μάτια μας και στην θέση του εμφανίστηκε νέο. Αυτή είναι η μαγεία της ζωής, αρκεί να μην σκέπτεσαι το άλλο μονοπάτι διότι τότε έχεις χάσει το παιχνίδι πριν καν αρχίσει.

ΥΓ. Το τραγούδι ανήκει στον King midas sound, άλλο ένα προτζεκτ του the bug απο το περσινο debut album waiting for you. Νεοπαγαναστική ηλεκτρονική μουσική, δώστε λίγο βάση στους στίχους, αξίζει.

Ημερολόγιο Καταστρώματος : Έαρ.

Άνοιξη. Δεν υπάρχει πιο όμορφη αίσθηση από τον ερχομό της άνοιξης. Πάσχα ίσον Άνοιξη. Όσο και να προσπάθησε ο χριστιανισμός να μας επιβάλλει την εορτή για την ανάσταση του Θεανθρώπου , βαθιά μέσα όλοι μας γιορτάζουμε τον ερχομό της άνοιξης, την αναγέννηση της φύσης, εκείνη δηλαδή την εορτή που οι άνθρωποι  δόξαζαν την φύση σαν την μοναδική θεότητα, την άνοδο της Περσεφόνης από τον Άδη. Στην ουσία συναντούμε την ίδια ακριβώς ιστορία απλώς διαφορετικά ειπωμένη και με διαφορετικούς χαρακτήρες, μα το αποτέλεσμα το ίδιο απαράλλαχτο. Αυτή την θεωρία αναφέρει συχνά πυκνά στα έργα του ο Τομ Ρόμπινς και για αυτό τον αγαπώ τόσο.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου Χριστιανό. Δεν ξέρω, δεν με απασχολεί το θέμα των θεοτήτων, δεν υπάρχει το θείο στην καθημερινότητα μου, το μοναδικό που το πλησιάζει είναι η ίδια η φύση, αλλά ζώντας μέσα σε μια πόλη δυσκολεύεσαι να το εντοπίσεις και σιγά σιγά το παραμελείς. Πέρασαν οι εποχές όπου εξηγούσες διάφορες καταστάσεις της ζωής με την παρέμβαση του Θείου. Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή του Υδροχόου όπου επικρατεί η λογική θεώρηση των πραγμάτων, αν και διάφορες μελέτες δείχνουν ότι η πίστη στο ανεξήγητο καλά κρατεί ακόμη.. Δεν με απασχολεί τι θα συμβεί μετά θάνατον, δεν πρόκειται να το μάθω ποτέ και καμία λογική εξήγηση δεν θα μου δοθεί για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα πίστης ή απιστίας.

Και φέτος το Πάσχα δεν πήγα στην εκκλησία, το θεωρώ άκρως υποκριτικό να παρευρεθώ εκεί για να δώσω απλώς το παρών, να βρεθώ εκεί για χιλιάδες άλλους λόγους εκτός από τον πιο ουσιώδη, την επαφή με το θείο. Αν θελήσω κάποια στιγμή αυτή την επαφή θα πάω ένα ήσυχο πρωινό. Για να είμαι ειλικρινής πήγα στην εκκλησία το Σάββατο της Αναστάσεως, απλώς βρέθηκα σε ένα νησί εκείνο το βράδυ και πήγα για καθαρά τουριστικούς λόγους ότι δηλαδή έκαναν και οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι εκείνο το βράδυ, μπορεί και να κάνω λάθος, συγχωρέστε με απλώς αυτή την εντύπωση αποκομίζω. 

Προτίμησα να κάτσω σπίτι τις υπόλοιπες ημέρες, να διαβάσω τον Τελευταίο Πειρασμό του Καζαντζάκη εκεί μέσα βρίσκεται περισσότερο Θείο από ότι σε όλες τις Θείες λειτουργίες. Διαβάζω για την ανθρώπινη υπόσταση του Ιησού, για την απόφαση να πάει ενάντια στην μοίρα του. Η μάχη με τα εσώτερα  μας είναι ένα τεράστιο θέμα που τόσο όμορφα το αναλύει ο Καζαντζάκης και αυτό σε κάνει σίγουρα καλύτερο άνθρωπο, αυτό δηλαδή που θέλει να πετύχει η θρησκεία μας. Δύσκολη η γραφή του Καζαντζάκη, τυχερούς θα πρέπει να θεωρούμε τους εαυτούς μας που έχουμε την χαρά να διαβάζουμε τα πρωτότυπα κείμενα και όχι κάποια μετάφραση. Πάντοτε τρέμω στην σκέψη πως θα μπορούσε να αποδοθεί σωστά σε μια ξένη γλώσσα η ζωντάνια της γραφής του Καζαντζάκη.

Η γλύκα των ανοιξιάτικων βραδιών είναι πραγματικά υπέροχη, η αίσθηση του να κάθεσαι στο μπαλκόνι σου, να μυρίζεις όλες τις υπέροχες μυρωδιές των άνθεων και τα αστέρια από πάνω σου να συνεχίζουν τον περίπατο τους, μοναδική. Τα ανοιξιάτικα βράδια όμως είναι ύπουλα, εκκρίνουν μια αίσθηση μοναξιάς μιας γλυκιάς μοναξιάς που ορισμένες φορές σε κατατρώει, κάνοντας σε κομματάκια μικρά, σε κάνει να θυμάσαι όλα εκείνα που σου λείπουν και δεν μπορείς να τα έχεις. Αν έπρεπε να περιγράψω αυτά τα γλυκόπικρα ανοιξιάτικα βράδια με ένα τραγούδι σίγουρα θα διάλεγα το Tear απο τους Electric Litany. Το συγκεκριμένο τραγούδι μπορώ να το ακούω ασταμάτητα, να μου αφήνει μια αίσθηση γλυκιά με μια μελαγχολία παράλληλα να με περιμένει, σαν εκείνα τα ανοιξιάτικα βράδυα που σας έλεγα... Και οι στίχοι απο την Σερενάτα του Σεληνόφωτος του Ρίτσου να μας καθηλώνουν.

Ερωτική Επιστολή προς την Θάλασσα

Θάλασσα, αγαπημένη μου θάλασσα συγνώμη που σου φέρθηκα τόσο σκληρά, που σε άφησα μονάχη τόσο καιρό. Νόμισα πως δεν είχες πλέον σημασία για εμένα, ότι περνώ το ίδιο καλά και ας είμαι μακρυά σου. Μα έσφαλα. Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα την έλλειψη σου στην ζωή μου. Την γαλήνια μελωδία των κυμάτων σου, εκείνη που αν κάτσεις για λίγη ώρα δίπλα της θα σε υπνωτίσει και θα σε κλέψει απο τον κόσμο τούτο και θα σε μεταφέρει βαθύτερα μέσα σου, εκεί που κρύβονται όλες οι χαρές. Το μεθυστικό σου άρωμα, που καθώς το αισθάνεσαι απο μίλια μακρυά, σταματά κάθε σκέψη σου και προσηλώνεσαι μονάχα στην επιθυμία να την συναντήσεις. Το γαλάζιο χρώμα των ματιών σου που δεν χορταίνω ποτέ να απολαμβάνω.

Έτρεξα κοντά σου να σε δώ, έπειτα απο τόσο καιρό, να σου ζητήσω συγνώμη για το ανόητο της σκέψης μου, μα σε είδα θυμωμένη, πολύ θυμωμένη. Τα κύματα σου χτυπούσαν με δύναμη την στεριά. Δεν άφηνες πλέον κανέναν να ταξιδέψει στα άλλοτε ήρεμα νερά σου. Είχες κλειστεί στα εσώτερα σου, δεν ήθελες κανέναν και προπάντων δεν ήθελες εμένα. Περπάτησα για λίγο κατά μήκος της παραλίας, μήπως μπορέσω να σε κάνω να με συγχωρέσεις, μάταια όμως.

Ο δυνατός αέρας έστειλε μερικές σταγόνες σου στα χείλη μου, η γλυκιά τους αλμύρα συνεπήρε τις αισθήσεις μου και η μεταμέλεια μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Ένα γλαροπούλι μου  ότι είσαι καιρό έτσι και ότι λυπάται πολύ που σε βλέπει σε αυτή την κατάσταση. Αναπολεί τις στιγμές που παίζατε αμέριμνα, το ίδιο κι εγώ. Του εξήγησα τους αγαθούς σκοπούς μου, την ειλικλρινή μεταμέλεια μου, κατάλαβε θαρρώ και μου υποσχέθηκε ότι θα σου μιλούσε.

Δεν άντεξα άλλο να σε βλέπω θλιμμένη και γεμάτη οργή. Απομακρύνθηκα με την θλίψη και εμένα να με περιβάλλει. Σε κοίταξα κρυφά μέσα απο τον καθρέφτη και υποσχέθηκα άλλη φορά να μην σε αφήσω μοναχή.  Θα έρχομαι να σου διαβάζω το the book of love που είναι γεμάτο τραγουδια φοβερά, θα σου δείχνω την αγάπη μου όλη. Ελπίζω να με συγχωρέσεις.

Ωρίων 'Δ

ΥΓ: Οι φωτογραφίες προέρχονται απο την τελευταία επίσκεψη μου στην παραλία, εκεί που διαπίστωσα πόσο μου είχε λείψει η συντροφιά της θάλασσας, και πόσο όμορφη είναι εκείνη τον χειμώνα. 

Το τραγούδι είναι το The magnetic fields - book of love και βρίσκεται στο τριπλό δίσκο 69 love songs, υπέροχος ολόκληρος ο δίσκος, πρόσφατη ανακάλυψη και ας έχει κυκλοφορήσει εδώ και 10 χρόνια!

Πρόχειρες σημειώσεις ύστερα απο μια περιήγηση στο Λονδίνο

Ταξίδια. Ταξίδια του μυαλού, ταξίδια του πραγματικού, αυτή είναι τελικά η αγαπημένη μου ενασχόληση. Να  περιπλανιέμαι σε μέρη στολισμένα και διακοσμημένα από την φαντασία μου ή  σε μέρη πραγματικά, να παρατηρώ τους ανθρώπους,  την φύση τα ζώα.

Βρέθηκα πρόσφατα για μια εβδομάδα στο Λονδίνο, λαχτάρησα να γευτώ όλη την μαγεία της πόλης αυτής. Να νιώσω την ενέργεια της, να παρατηρήσω τους κατοίκους της, να εξερευνήσω κάθε γωνιά της, να γίνω μέρος της για το χρονικό διάστημα που θα βρισκόμουν σε αυτή την πόλη. Τριγύρισα αρκετά, δεν σταμάτησα να περιπλανιέμαι έως ότου οι δυνάμεις μου με εγκαταλείψουν, γυρνούσα σπίτι εξουθενωμένος, μα αυτή ήταν μια ευχάριστη κούραση και για αυτό το χαμόγελο μου ποτέ δεν με εγκατέλειπε.

Για το Λονδίνο λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει περιγραφές και οι περισσότεροι μας το έχουν επισκεφθεί ή σκοπεύουν να το επισκεφθούν σύντομα. Πόλη πλούσια σε μουσεία, καταστήματα, θεατρικές σκηνές, live events, ιδανική να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του κάθε επισκέπτη. Εντύπωση μου έκανε η ενιαία αρχιτεκτονική τους σε ολόκληρη την πόλη, τα πανέμορφα κτίρια του κέντρου,οι πολύβουες αγορές, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό,  η βιαστική ζωή των κατοίκων, η νοοτροπία τους να ταξιδέψουν να ζήσουν στο διαφορετικό.

Μα πιο πολύ από όλα με εντυπωσίασε η εικόνα του Λονδίνου την στιγμή που

το σκέπαζε η νύχτα. Το Λονδίνο μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο σκοτεινό, οι άνθρωποι με γοργά βήματα, σαν κάτι παράξενο να τους κυνηγούσε,  επέστρεφαν στα σπιτικά τους. Ιστορίες του Λάβκραφτ τριγύρναγαν στο μυαλό μου. Τα φωτισμένα κτίρια  επιβλητικά στέκονταν εκεί, περιμένοντας να τα ζυγώσεις και να τα θαυμάσεις  καθώς τα περιέκλειε ένας μυστηριώδης ερυθρός φωτισμός που πήγαζε απο τα φώτα της πόλης που αντανακλούσαν στο σκούρο μπλε των συννέφων. Και οι καμινάδες με τον λευκό τους καπνό έρχονταν να συμπεριληφθούν σε  αυτή την μυσταγωγία.

Κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ χάζευα απο το παράθυρο του υπνοδωματίου τις απέναντι καμινάδες που ξεφυσούσαν τον καπνό και αυτός τριγυρνούσε στην πόλη προτού χαθεί τριγυρνούσε στα πανομοιότυπα παράθυρα των σπιτιών υποδυόμενος τον Πίτερ Παν, προσπαθούσε να βρει το παράθυρο της αγαπημένης του Γουέντυ, να της κάνει νόημα να ετοιμαστεί και να χαθούν μαζί πέρα απο τα σύννεφα, για πάντα.

Η επιστροφή στην Αθήνα δεν σου άφηνε περιθώριο παρά να αρχίσεις τις συγκρίσεις μεταξύ των δύο πόλεων. Καθώς ζεις σε ένα μέρος για αρκετό χρονικό διάστημα, συνηθίζεις με αυτό και οι όποιες κακοτοπιές δεν σου κάνουν εντύπωση. Μα μόλις βρεθείς εκτός της σφαίρας επιρροής του, θα διαπιστώσεις αρκετά ενοχλητικά σημεία. Ακόμη μου κακοφαίνεται η συνήθεια των οδηγών, να παρκάρουν οπουδήποτε θέλουν, πάνω σε πεζοδρόμια, ιστορικούς πεζόδρομους,  στον Εθνικό κήπο! , κλείνοντας την ορατότητα των άλλων οδηγών, κλείνοντας την μισή κυκλοφορία, εμποδίζοντας τις διαβάσεις για τους πεζούς και των ΑΜΕΑ. Και για όλα αυτά οι εποπτεύοντες να αδιαφορούν, θεωρώντας τα κάτι φυσιολογικό. Από την άλλη σαν οδηγός, καθώς έχεις χάσει ένα μεγάλο μέρος απο τον πολύτιμο χρόνο σου προσπαθώντας να σταθμεύσεις, εξαγριώνεσαι το αφήνεις οπουδήποτε βρεις και φεύγεις. Δεν είναι όμως λύση αυτή, δεν είναι εικόνα αυτή για μια σύγχρονη Ολυμπιακή πόλη. Μια χιουμοριστική παρατήρηση είναι τα αυτοκολητάκια με τον γάιδαρο, ένα σε κάθε αμάξι που συμπεριφέρεται ανορθόδοξα, περισσότερες πληροφορίες στο site τους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα  να κατοικήσω μόνιμα στο Λονδίνο, δεν αντέχω την ατελείωτη συννεφιά, τρέφομαι από τον μεσογειακό ήλιο, μου δίνει δύναμη και ενέργεια θετική για να πορευτώ. Σαφέστατα και θα ήθελα να εξερευνήσω όλη την underground σκηνή του Λονδίνου, μα να εγκαταλείψω τον ήλιο, τις εαρινές βόλτες για να ζήσω σε μια πόλη με πενιχρά χρήματα θα το σκεφτόμουν αρκετά. Προτιμώ να μείνω εδώ να κρατήσω τα καινοτόμα και τα αυτονόητα που συναντάμε στα ταξίδια μας και να τα εφαρμόσω  στην πόλη που κατά βάθος αγαπώ..

Υστερόγραφο: Το τραγούδι ανήκει στους The piano magic, απο τον δίσκο Ovations (2009),  στα φωνητικά ο Brendan Perry των dead Can dance, με μάγεψε απο την πρώτη στιγμή που το άκουσα.

Ταξιδιώτης. Μέσα στην ίδια σου την πόλη.

Ο χειμώνας ήρθε σιγά σιγά, ντροπαλός απο την φύση του αναστέναξε, βγάζοντας απο τα σπλάχνα του ένα παγερό αέρα μελαγχολίας. Η θερμοκρασία μειώθηκε, οι άνθρωποι, επηρεασμένοι απο την εσωστρέφεια του χειμώνα επέλεξαν την θαλπωρή του σπιτιού, η πόλη χαμήλωσε ρυθμούς, όλα φάνηκαν γαλήνια. Λατρεύω την πόλη όταν χαμηλώνει τους ρυθμούς της, νιώθω ότι μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα με αυτή, να την αφήσω να μου δείξει τα όμορφα στοιχεία της, να την αγκαλιάσω με την σειρά μου και να της δείξω την αγάπη μου για αυτή.

Μου αρέσει να βλέπω την πόλη που κατοικώ μεταμφιεσμένος σε έναν ταξιδιώτη ο οποίος γεμάτος από χαρά απολαμβάνει τις όμορφες γωνιές της. Προσπαθώ να είμαι ερωτευμένος με την πόλη, να παθιάζομαι με τα θετικά στοιχεία της & το οτιδήποτε αρνητικό να το απωθώ, & με θέληση καλή να συνεργαζόμαστε για την εξάλειψη του.

Και σαν ταξιδιώτης καλός παίρνω το ποδήλατο μου και στην πόλη μέσα τριγυρνώ. Περνώ απο σημεία μαγικά, όπου μια μυστήρια αύρα συγκεντρώνει όλα τα θετικά στοιχεία, μεταμφιεσμένα βέβαια, είτε σε ανθρώπους, είτε σε αδέσποτους σκύλους, μουσικά όργανα, κτίρια παλαιά & άλλα πολλά.

Συναντώ πλανόδιους μουσικούς απο χώρες μακρινές, πτωχές, μα η καρδιά τους είναι γεμάτη απο αγάπη που τους κάνει να χαμογελούν και να απολαμβάνουν όλα τα μικρά, τα ταπεινά.

 

Συναντώ ένα σμήνος απο παπαγάλους να έχουν ξεφύγει απο τα δεσμά τους, να είναι πάλι λεύτεροι γεμάτοι χαρά, και εγώ να τους χαιρετώ απο μακρυά και να τους εύχομαι μια νέα ζωή.

Ξαποσταίνω για λίγο, να ζεσταθώ και μέσα απο το παράθυρο κρυφοκοιτάζω τον έξω κόσμο εξαγνισμένο απο την βροχή να συνεχίζει την πορεία που έχει διαλέξει. Το γκρίζο της βροχής ταιριάζει υπέροχα με το γκρίζο της πόλης, μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο ουράνιο τόξο και να επανέλθουν όλα στην φυσική τους θέση.

Και καθώς ο χρόνος κυλά, συναντώ και άλλους ποδηλάτες κατοίκους αυτής της πόλης, μεταμφιεσμένοι σε ταξιδιώτες και αυτοί να τριγυρνούν προσπαθώντας να δώσουν ένα μήνυμα ελπίδας, ότι στο χέρι μας είναι να κάνουμε αυτή την πόλη ομορφότερη, να κάνουμε τις ίδιες μας τις ζωές ομορφότερες.

Και οι σκύλοι οι αδέσποτοι, οι αληθινοί βασιλιάδες αυτής της πόλης να μας συντροφεύουν σε όλη την πορεία, σε όλους τους αγώνες, γεμάτοι χαρά, ανεξάντλητοι.

ΥΓ. Η μουσική προέρχεται απο τον Ltj Bukem, ατμοσφαιρική drum&bass, το είδος, ότι πρέπει για μια νύχτα σαν και αυτή που γράφτηκε το κείμενο.

Μια αιώνια αναζήτηση

Που είναι καταχωνιασμένη η ευτυχία των ανθρώπων? απορία που με τρώει πιο πολύ από όλες, πιο πολύ από όλες μαζί. Και ευτυχία εννοούμε εκείνη την αληθινή που ξεθάβει όλα τα σκοτεινά σημεία της καρδιάς μας και τα επαναφέρει στο φως. Το ερώτημα μου είναι αιώνιο και βασανίζει την ανθρώπινη ύπαρξη δίχως έλεος, μανιασμένα. Η ευτυχία είναι ύπουλο πλάσμα, κρύβεται παντού, παντού μπορείς να την βρείς, μα με την αληθινή της μορφή θα πρέπει να ψάξεις πάρα πολύ καλά και στην ζωή σου θα σου αποκαλυφθεί ελάχιστες φορές.

Την ευτυχία μπορούμε να την βρούμε καταναλώνοντας, αγοράζοντας εμπορεύματα κάνοντας μας χαρούμενους στιγμιαία, μα αυτή είναι μια πρόσκαιρη χαρά που με το πρώτο μικρό φύσημα του ανέμου έχει σκορπιστεί και χαθεί για πάντα, μέχρι την επόμενη φορά.

Την ευτυχία μπορούμε να την συναντήσουμε σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες μέσα από τα ενδιαφέροντα μας, τα χόμπυ μας, την άθληση, την επαφή με τις τέχνες κτλ. Μα και εκείνη ακόμα η ευτυχία είναι μεν σημαντική αλλά είναι απλώς ένα υποκατάστατο της αληθινής ευτυχίας και στην καλύτερη περίπτωση ένα συμπληρωματικό στοιχείο διόλου αμελητέο και  φυσικά ευπρόσδεκτο. Βλέπεις ανθρώπους να παθιάζονται με τις ασχολίες τους, αλλά είναι φανερό ότι τους λείπει η αληθινή ευτυχία, και προσπαθούν μέσα από εκεί να την αποκτήσουν, μα το βλέμμα τους λέει κάτι άλλο.. Ο Βαν γκογκ τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, αλληλογραφούσε με τον αδελφό του, λέγοντας του ότι είναι μεν παθιασμένος με το έργο του, ζωγραφίζοντας μέχρι και τρεις πίνακες την ημέρα, μα η μοναξιά του καθώς περπατούσε στα αγαπημένα του στάχυα τον έχει διαλύσει.

Η ευτυχία η αληθινή βρίσκεται στις καρδιές των ανθρώπων και όλων των έμψυχων όντων, εκεί είναι κρυμμένη στην αληθινή της μορφή. Βρίσκεται εκεί στις καρδιές των συνανθρώπων μας, σε πάρα πολλές παραλλαγές, όπου ελαχιστότατες ταιριάζουν στην δική μας την καρδιά, σαν ένα διπλανό κομμάτι του παζλ των εκατομμυρίων ψυχών, και όταν το βρούμε καλό είναι να το κρατήσουμε κοντά μας και να του δείξουμε όλη μας την αγάπη και την προσμονή. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στην αγάπη για τον εαυτό μας, όπου πρέπει να διατηρούμε μια ψυχή καθαρή η οποία θα ανυπομονεί να περιμένει με τα γιορτινά της όλη εκείνη την αγάπη απο την αδελφή ψυχή της και μαζί να συμπορευτούν προς τα άστρα.

All you need is love, όπως πολύ σωστά σιγοτραγουδούσαν οι beatles.

Καλή χρονιά επίσημα, με υγεία και απέραντη αγάπη και ευτυχία :)