Ερωτική Επιστολή προς την Θάλασσα

Θάλασσα, αγαπημένη μου θάλασσα συγνώμη που σου φέρθηκα τόσο σκληρά, που σε άφησα μονάχη τόσο καιρό. Νόμισα πως δεν είχες πλέον σημασία για εμένα, ότι περνώ το ίδιο καλά και ας είμαι μακρυά σου. Μα έσφαλα. Όσο περνούσε ο καιρός, διαπίστωνα την έλλειψη σου στην ζωή μου. Την γαλήνια μελωδία των κυμάτων σου, εκείνη που αν κάτσεις για λίγη ώρα δίπλα της θα σε υπνωτίσει και θα σε κλέψει απο τον κόσμο τούτο και θα σε μεταφέρει βαθύτερα μέσα σου, εκεί που κρύβονται όλες οι χαρές. Το μεθυστικό σου άρωμα, που καθώς το αισθάνεσαι απο μίλια μακρυά, σταματά κάθε σκέψη σου και προσηλώνεσαι μονάχα στην επιθυμία να την συναντήσεις. Το γαλάζιο χρώμα των ματιών σου που δεν χορταίνω ποτέ να απολαμβάνω.

Έτρεξα κοντά σου να σε δώ, έπειτα απο τόσο καιρό, να σου ζητήσω συγνώμη για το ανόητο της σκέψης μου, μα σε είδα θυμωμένη, πολύ θυμωμένη. Τα κύματα σου χτυπούσαν με δύναμη την στεριά. Δεν άφηνες πλέον κανέναν να ταξιδέψει στα άλλοτε ήρεμα νερά σου. Είχες κλειστεί στα εσώτερα σου, δεν ήθελες κανέναν και προπάντων δεν ήθελες εμένα. Περπάτησα για λίγο κατά μήκος της παραλίας, μήπως μπορέσω να σε κάνω να με συγχωρέσεις, μάταια όμως.

Ο δυνατός αέρας έστειλε μερικές σταγόνες σου στα χείλη μου, η γλυκιά τους αλμύρα συνεπήρε τις αισθήσεις μου και η μεταμέλεια μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Ένα γλαροπούλι μου  ότι είσαι καιρό έτσι και ότι λυπάται πολύ που σε βλέπει σε αυτή την κατάσταση. Αναπολεί τις στιγμές που παίζατε αμέριμνα, το ίδιο κι εγώ. Του εξήγησα τους αγαθούς σκοπούς μου, την ειλικλρινή μεταμέλεια μου, κατάλαβε θαρρώ και μου υποσχέθηκε ότι θα σου μιλούσε.

Δεν άντεξα άλλο να σε βλέπω θλιμμένη και γεμάτη οργή. Απομακρύνθηκα με την θλίψη και εμένα να με περιβάλλει. Σε κοίταξα κρυφά μέσα απο τον καθρέφτη και υποσχέθηκα άλλη φορά να μην σε αφήσω μοναχή.  Θα έρχομαι να σου διαβάζω το the book of love που είναι γεμάτο τραγουδια φοβερά, θα σου δείχνω την αγάπη μου όλη. Ελπίζω να με συγχωρέσεις.

Ωρίων 'Δ

ΥΓ: Οι φωτογραφίες προέρχονται απο την τελευταία επίσκεψη μου στην παραλία, εκεί που διαπίστωσα πόσο μου είχε λείψει η συντροφιά της θάλασσας, και πόσο όμορφη είναι εκείνη τον χειμώνα. 

Το τραγούδι είναι το The magnetic fields - book of love και βρίσκεται στο τριπλό δίσκο 69 love songs, υπέροχος ολόκληρος ο δίσκος, πρόσφατη ανακάλυψη και ας έχει κυκλοφορήσει εδώ και 10 χρόνια!

Πρόχειρες σημειώσεις ύστερα απο μια περιήγηση στο Λονδίνο

Ταξίδια. Ταξίδια του μυαλού, ταξίδια του πραγματικού, αυτή είναι τελικά η αγαπημένη μου ενασχόληση. Να  περιπλανιέμαι σε μέρη στολισμένα και διακοσμημένα από την φαντασία μου ή  σε μέρη πραγματικά, να παρατηρώ τους ανθρώπους,  την φύση τα ζώα.

Βρέθηκα πρόσφατα για μια εβδομάδα στο Λονδίνο, λαχτάρησα να γευτώ όλη την μαγεία της πόλης αυτής. Να νιώσω την ενέργεια της, να παρατηρήσω τους κατοίκους της, να εξερευνήσω κάθε γωνιά της, να γίνω μέρος της για το χρονικό διάστημα που θα βρισκόμουν σε αυτή την πόλη. Τριγύρισα αρκετά, δεν σταμάτησα να περιπλανιέμαι έως ότου οι δυνάμεις μου με εγκαταλείψουν, γυρνούσα σπίτι εξουθενωμένος, μα αυτή ήταν μια ευχάριστη κούραση και για αυτό το χαμόγελο μου ποτέ δεν με εγκατέλειπε.

Για το Λονδίνο λίγο πολύ όλοι έχουμε ακούσει περιγραφές και οι περισσότεροι μας το έχουν επισκεφθεί ή σκοπεύουν να το επισκεφθούν σύντομα. Πόλη πλούσια σε μουσεία, καταστήματα, θεατρικές σκηνές, live events, ιδανική να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του κάθε επισκέπτη. Εντύπωση μου έκανε η ενιαία αρχιτεκτονική τους σε ολόκληρη την πόλη, τα πανέμορφα κτίρια του κέντρου,οι πολύβουες αγορές, η ανεκτικότητα στο διαφορετικό,  η βιαστική ζωή των κατοίκων, η νοοτροπία τους να ταξιδέψουν να ζήσουν στο διαφορετικό.

Μα πιο πολύ από όλα με εντυπωσίασε η εικόνα του Λονδίνου την στιγμή που

το σκέπαζε η νύχτα. Το Λονδίνο μεταμορφωνόταν σε κάτι πιο σκοτεινό, οι άνθρωποι με γοργά βήματα, σαν κάτι παράξενο να τους κυνηγούσε,  επέστρεφαν στα σπιτικά τους. Ιστορίες του Λάβκραφτ τριγύρναγαν στο μυαλό μου. Τα φωτισμένα κτίρια  επιβλητικά στέκονταν εκεί, περιμένοντας να τα ζυγώσεις και να τα θαυμάσεις  καθώς τα περιέκλειε ένας μυστηριώδης ερυθρός φωτισμός που πήγαζε απο τα φώτα της πόλης που αντανακλούσαν στο σκούρο μπλε των συννέφων. Και οι καμινάδες με τον λευκό τους καπνό έρχονταν να συμπεριληφθούν σε  αυτή την μυσταγωγία.

Κάθε βράδυ προτού κοιμηθώ χάζευα απο το παράθυρο του υπνοδωματίου τις απέναντι καμινάδες που ξεφυσούσαν τον καπνό και αυτός τριγυρνούσε στην πόλη προτού χαθεί τριγυρνούσε στα πανομοιότυπα παράθυρα των σπιτιών υποδυόμενος τον Πίτερ Παν, προσπαθούσε να βρει το παράθυρο της αγαπημένης του Γουέντυ, να της κάνει νόημα να ετοιμαστεί και να χαθούν μαζί πέρα απο τα σύννεφα, για πάντα.

Η επιστροφή στην Αθήνα δεν σου άφηνε περιθώριο παρά να αρχίσεις τις συγκρίσεις μεταξύ των δύο πόλεων. Καθώς ζεις σε ένα μέρος για αρκετό χρονικό διάστημα, συνηθίζεις με αυτό και οι όποιες κακοτοπιές δεν σου κάνουν εντύπωση. Μα μόλις βρεθείς εκτός της σφαίρας επιρροής του, θα διαπιστώσεις αρκετά ενοχλητικά σημεία. Ακόμη μου κακοφαίνεται η συνήθεια των οδηγών, να παρκάρουν οπουδήποτε θέλουν, πάνω σε πεζοδρόμια, ιστορικούς πεζόδρομους,  στον Εθνικό κήπο! , κλείνοντας την ορατότητα των άλλων οδηγών, κλείνοντας την μισή κυκλοφορία, εμποδίζοντας τις διαβάσεις για τους πεζούς και των ΑΜΕΑ. Και για όλα αυτά οι εποπτεύοντες να αδιαφορούν, θεωρώντας τα κάτι φυσιολογικό. Από την άλλη σαν οδηγός, καθώς έχεις χάσει ένα μεγάλο μέρος απο τον πολύτιμο χρόνο σου προσπαθώντας να σταθμεύσεις, εξαγριώνεσαι το αφήνεις οπουδήποτε βρεις και φεύγεις. Δεν είναι όμως λύση αυτή, δεν είναι εικόνα αυτή για μια σύγχρονη Ολυμπιακή πόλη. Μια χιουμοριστική παρατήρηση είναι τα αυτοκολητάκια με τον γάιδαρο, ένα σε κάθε αμάξι που συμπεριφέρεται ανορθόδοξα, περισσότερες πληροφορίες στο site τους.

Δεν ξέρω αν θα μπορούσα  να κατοικήσω μόνιμα στο Λονδίνο, δεν αντέχω την ατελείωτη συννεφιά, τρέφομαι από τον μεσογειακό ήλιο, μου δίνει δύναμη και ενέργεια θετική για να πορευτώ. Σαφέστατα και θα ήθελα να εξερευνήσω όλη την underground σκηνή του Λονδίνου, μα να εγκαταλείψω τον ήλιο, τις εαρινές βόλτες για να ζήσω σε μια πόλη με πενιχρά χρήματα θα το σκεφτόμουν αρκετά. Προτιμώ να μείνω εδώ να κρατήσω τα καινοτόμα και τα αυτονόητα που συναντάμε στα ταξίδια μας και να τα εφαρμόσω  στην πόλη που κατά βάθος αγαπώ..

Υστερόγραφο: Το τραγούδι ανήκει στους The piano magic, απο τον δίσκο Ovations (2009),  στα φωνητικά ο Brendan Perry των dead Can dance, με μάγεψε απο την πρώτη στιγμή που το άκουσα.

Ταξιδιώτης. Μέσα στην ίδια σου την πόλη.

Ο χειμώνας ήρθε σιγά σιγά, ντροπαλός απο την φύση του αναστέναξε, βγάζοντας απο τα σπλάχνα του ένα παγερό αέρα μελαγχολίας. Η θερμοκρασία μειώθηκε, οι άνθρωποι, επηρεασμένοι απο την εσωστρέφεια του χειμώνα επέλεξαν την θαλπωρή του σπιτιού, η πόλη χαμήλωσε ρυθμούς, όλα φάνηκαν γαλήνια. Λατρεύω την πόλη όταν χαμηλώνει τους ρυθμούς της, νιώθω ότι μπορώ να επικοινωνήσω καλύτερα με αυτή, να την αφήσω να μου δείξει τα όμορφα στοιχεία της, να την αγκαλιάσω με την σειρά μου και να της δείξω την αγάπη μου για αυτή.

Μου αρέσει να βλέπω την πόλη που κατοικώ μεταμφιεσμένος σε έναν ταξιδιώτη ο οποίος γεμάτος από χαρά απολαμβάνει τις όμορφες γωνιές της. Προσπαθώ να είμαι ερωτευμένος με την πόλη, να παθιάζομαι με τα θετικά στοιχεία της & το οτιδήποτε αρνητικό να το απωθώ, & με θέληση καλή να συνεργαζόμαστε για την εξάλειψη του.

Και σαν ταξιδιώτης καλός παίρνω το ποδήλατο μου και στην πόλη μέσα τριγυρνώ. Περνώ απο σημεία μαγικά, όπου μια μυστήρια αύρα συγκεντρώνει όλα τα θετικά στοιχεία, μεταμφιεσμένα βέβαια, είτε σε ανθρώπους, είτε σε αδέσποτους σκύλους, μουσικά όργανα, κτίρια παλαιά & άλλα πολλά.

Συναντώ πλανόδιους μουσικούς απο χώρες μακρινές, πτωχές, μα η καρδιά τους είναι γεμάτη απο αγάπη που τους κάνει να χαμογελούν και να απολαμβάνουν όλα τα μικρά, τα ταπεινά.

 

Συναντώ ένα σμήνος απο παπαγάλους να έχουν ξεφύγει απο τα δεσμά τους, να είναι πάλι λεύτεροι γεμάτοι χαρά, και εγώ να τους χαιρετώ απο μακρυά και να τους εύχομαι μια νέα ζωή.

Ξαποσταίνω για λίγο, να ζεσταθώ και μέσα απο το παράθυρο κρυφοκοιτάζω τον έξω κόσμο εξαγνισμένο απο την βροχή να συνεχίζει την πορεία που έχει διαλέξει. Το γκρίζο της βροχής ταιριάζει υπέροχα με το γκρίζο της πόλης, μέχρι να εμφανιστεί το πρώτο ουράνιο τόξο και να επανέλθουν όλα στην φυσική τους θέση.

Και καθώς ο χρόνος κυλά, συναντώ και άλλους ποδηλάτες κατοίκους αυτής της πόλης, μεταμφιεσμένοι σε ταξιδιώτες και αυτοί να τριγυρνούν προσπαθώντας να δώσουν ένα μήνυμα ελπίδας, ότι στο χέρι μας είναι να κάνουμε αυτή την πόλη ομορφότερη, να κάνουμε τις ίδιες μας τις ζωές ομορφότερες.

Και οι σκύλοι οι αδέσποτοι, οι αληθινοί βασιλιάδες αυτής της πόλης να μας συντροφεύουν σε όλη την πορεία, σε όλους τους αγώνες, γεμάτοι χαρά, ανεξάντλητοι.

ΥΓ. Η μουσική προέρχεται απο τον Ltj Bukem, ατμοσφαιρική drum&bass, το είδος, ότι πρέπει για μια νύχτα σαν και αυτή που γράφτηκε το κείμενο.

Μια αιώνια αναζήτηση

Που είναι καταχωνιασμένη η ευτυχία των ανθρώπων? απορία που με τρώει πιο πολύ από όλες, πιο πολύ από όλες μαζί. Και ευτυχία εννοούμε εκείνη την αληθινή που ξεθάβει όλα τα σκοτεινά σημεία της καρδιάς μας και τα επαναφέρει στο φως. Το ερώτημα μου είναι αιώνιο και βασανίζει την ανθρώπινη ύπαρξη δίχως έλεος, μανιασμένα. Η ευτυχία είναι ύπουλο πλάσμα, κρύβεται παντού, παντού μπορείς να την βρείς, μα με την αληθινή της μορφή θα πρέπει να ψάξεις πάρα πολύ καλά και στην ζωή σου θα σου αποκαλυφθεί ελάχιστες φορές.

Την ευτυχία μπορούμε να την βρούμε καταναλώνοντας, αγοράζοντας εμπορεύματα κάνοντας μας χαρούμενους στιγμιαία, μα αυτή είναι μια πρόσκαιρη χαρά που με το πρώτο μικρό φύσημα του ανέμου έχει σκορπιστεί και χαθεί για πάντα, μέχρι την επόμενη φορά.

Την ευτυχία μπορούμε να την συναντήσουμε σε πολύ μεγαλύτερες ποσότητες μέσα από τα ενδιαφέροντα μας, τα χόμπυ μας, την άθληση, την επαφή με τις τέχνες κτλ. Μα και εκείνη ακόμα η ευτυχία είναι μεν σημαντική αλλά είναι απλώς ένα υποκατάστατο της αληθινής ευτυχίας και στην καλύτερη περίπτωση ένα συμπληρωματικό στοιχείο διόλου αμελητέο και  φυσικά ευπρόσδεκτο. Βλέπεις ανθρώπους να παθιάζονται με τις ασχολίες τους, αλλά είναι φανερό ότι τους λείπει η αληθινή ευτυχία, και προσπαθούν μέσα από εκεί να την αποκτήσουν, μα το βλέμμα τους λέει κάτι άλλο.. Ο Βαν γκογκ τις τελευταίες ημέρες της ζωής του, αλληλογραφούσε με τον αδελφό του, λέγοντας του ότι είναι μεν παθιασμένος με το έργο του, ζωγραφίζοντας μέχρι και τρεις πίνακες την ημέρα, μα η μοναξιά του καθώς περπατούσε στα αγαπημένα του στάχυα τον έχει διαλύσει.

Η ευτυχία η αληθινή βρίσκεται στις καρδιές των ανθρώπων και όλων των έμψυχων όντων, εκεί είναι κρυμμένη στην αληθινή της μορφή. Βρίσκεται εκεί στις καρδιές των συνανθρώπων μας, σε πάρα πολλές παραλλαγές, όπου ελαχιστότατες ταιριάζουν στην δική μας την καρδιά, σαν ένα διπλανό κομμάτι του παζλ των εκατομμυρίων ψυχών, και όταν το βρούμε καλό είναι να το κρατήσουμε κοντά μας και να του δείξουμε όλη μας την αγάπη και την προσμονή. Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στην αγάπη για τον εαυτό μας, όπου πρέπει να διατηρούμε μια ψυχή καθαρή η οποία θα ανυπομονεί να περιμένει με τα γιορτινά της όλη εκείνη την αγάπη απο την αδελφή ψυχή της και μαζί να συμπορευτούν προς τα άστρα.

All you need is love, όπως πολύ σωστά σιγοτραγουδούσαν οι beatles.

Καλή χρονιά επίσημα, με υγεία και απέραντη αγάπη και ευτυχία :)

Last night a polar bear made me cry

Ανοίγοντας την τηλεόραση γνωρίζεις εξ'αρχής ότι πιθανόταντα να μην υπάρχει κάτι να παρακολουθήσεις. Πετυχαίνεις όμως ένα ντοκυμανταιρ για την άγρια φύση στον βόρειο πόλο και αποφασίζεις να το παρακολουθήσεις. Βλέπεις μια αρκούδα με τα δύο της παιδάκια να προσπαθεί να κρατήσει την ίδια και τα μικρά της στην ζωή τώρα που το λιώσιμο των πάγων έχει κάνει την επιβίωση τους ακόμη πιο δύσκολη. Εκείνα παίζουν αμέριμνα και ταυτόχρονα μαθαίνουν απο την μητέρα τους πως να κυνηγούν και να αντιμετωπίζουν τους οποιουςδήποτε κινδύνους.

Το τηλεοπτικό συνεργείο κινηματογραφεί κάθε τους κίνηση έτσι ώστε οι τηλεθεατές να μπορούν να τις παρακολουθήσουν απο τα ζεστά σπιτικά τους. Η μητέρα πασχίζει για λίγη τροφή, ο χειμώνας ήλθε, πρέπει να αναπαυθούν αφ'οτου βρουν τροφή όμως. Και τροφή δεν υπάρχει. Αρχίζουν όλοι τους να εξαντλούνται, το αρσενικό αρκουδάκι πιο αδύνατο απο το άλλο δεν αντέχει και αφήνει την ψυχή του στους πάγους, με την μητέρα και την αδελφούλα του  γεμάτες θλίψη να προσπαθούν να το φροντίσουν μάταια όμως.

Έκλεισα αμέσως την τηλεόραση, δάκρυα γέμισαν το πρόσωπο μου, για μια ζωή ενός αξιολάτρευτου ζώου που χάθηκε έτσι απλά, με τους κινηματογραφιστές να μην επαιμβένουν (πιθανότατα να είχαν τον κατάλληλο εξοπλισμό για την διάσωση του και την δική τους διάσωση απο την οργισμένη μητέρα). Το τηλεοπτικό υλικό σαφώς και πιο σημαντικό απο μια ζωή, για τον κόσμο του θεάματος η άποψη αυτή όχι για εμένα. Και εγώ ανήμπορος στον καναπέ μου να σκέφτομαι ότι εαν είχα στερηθεί μια παραπανίσια μπλούζα απο εκείνες που αγοράζουμε και ποτέ δεν φοράμε, ίσως αυτό το γλυκύτατο ζωάκι να είχε σωθεί. Σκέψεις απλοϊκές  και τύψεις πολλές για την αδίστακτη ζωή μας.

Και εμείς σαν μέρος της φύσης ακολουθούμε τον κανόνα του να νικά ο πιο δυνατός. Τι πιο άδικο κανόνα θα μπορούσε να εφεύρει η φύση, ο δυνατός να χαίρεται τα τρόπαια του και ο αδύνατος να εκλιπαρεί για την επιβίωση του. Χαοτικές συνθήκες όμως που επικρατούν στην φύση φέρνοντας της την πολυπόθητη σταθερότητα. Επικεντρώνοντας όμως τα βλέμματα σου σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο δεν αντέχεις αυτή την αδικία. Βλέποντας όμως και συνολικά διαπιστώνεις ότι ο δυνατός γίνεται ακόμα πιο δυνατός, ακόμα πιο άπληστος και αυτή η χαοτική σταθερότητα παύει να υφίσταται.

Πέρασε μια μέρα, ακόμα η εικόνα απο το νεκρό αρκουδάκι και τα θλιμμένα μάτια της οικογένειας του με κυνηγούν. Εύχομαι να μην ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα.

ΜΙΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΗ ΕΠΙΣΚΕΨΗ

Έστρωσα για το μεσημεριανό μου, το μενού περιελάμβανε έναν γευστικό αυτοσχεδιασμό με βάση ότι

υλικά είχε το ψυγείο αποθηκευμένο. Μη προλαβαίνοντας να δοκιμάσω το πειραματικό μου δείπνο,

ακούστηκε η φωνή ένός παπαγάλου των ακτών του Αμαζονίου, αυτός ήταν ο ήχος του κουδουνιού  μου. Δεν περίμενα κανέναν, όλοι οι φίλοι μου είχαν φύγει για χριστούγεννα με τους δικούς τους. Δεν έκανα τον κόπο να ανοίξω, ο παπαγάλος όμως έσκουξε ακόμη πιο δυνατά. Ας δω λοιπόν ποιος με γυρευει μεσημεριάτικα.

Στην εξώπορτα με περίμενε ο άη Βασίλης, φίλος απο εποχές μακρυνές όπου και ο χρόνος ακόμη έχει λησμονήσει.

- Καλησπέρα παλιέ μου φίλε! Ήθελα να δω τι κάνεις, παραξενεύτηκα που δεν μου ζήτησες κάτι φέτος.

- Άγιε μου αυτό που θέλω φέτος δεν μπορείς να μου το φέρεις και για αυτό δεν έκανα τον κόπο να στο ζητήσω. Η επιθυμία μου είναι μεγάλη και δεν βασίζεται στην λογική. Θά'θελα ο χρόνος μου να περνά αφηρημένα, να μπορώ να παλιμπαιδίζω με τον χωροχρόνο. Να περνάω τον καιρό μου σε μέρη αγαπημένα.

    Τα ηλιόλουστα πρωινά να πίνω καφέ με ανθρώπους λόγιους, να συζητούμε για τα μεγάλα τα άυλα, να βρισκόμαστε σε λιμάνια μακρυνά και στην παρέα μας να βρίσκονται καραβοκύρηδες που έχουν γυρίσει και τις επτά θάλασσες να συζητούμε για τα ταξίδια τους και να οργανώνουμε ακόμα μεγαλύτερα!

    Έπειτα θα ήθελα να τριγυρνώ σε όλες τις πινακοθήκες του κόσμου, να μαγεύομαι απο τους πίνακες

ζωγραφικής και στην δίνη τους να με ρουφούν να με κάνουν τμήμα δικό τους, να ζω μέσα τους την στιγμή της γέννησης τους, να συναντήσω το κορίτσι με το σκουλαρίκι του βιερμέερ,να της δώσω ένα γλυκό φιλί και να εξαφανιστώ.

    Τα μεσημέρια μου θα τα ήθελα να τα περνώ σε παραλίες απομονωμένες, τεράστια δάση να τις κρύβουν απο τον υπόλοιπο κόσμο, να βουτάω στο κρυστάλλινο νερό, να χαιρετώ τους υδάτινους φίλους μου και να ξαποσταίνω στην παραλία μου με τα πρόσωπα μου τα αγαπημένα.

    Τα απογεύματα θέλω να τα περνώ στο μπαλκόνι του σπιτιού μου, να διαβάζω τα βιβλία μου, να χαζεύω το υπέροχο ηλιοβασίλεμα και κατά καιρούς να προσπαθώ να αποτυπώσω την χάρη του είτε γραπτώς είτε βουτώντας τις εικόνες στα χρώματα της υδατογραφίας.

    Τα βράδια μου θα'θελα να τα περνάω περπατώντας μοναχός σε παγωμένους δρόμους παλαιών πόλεων που ο χρόνος δεν έχει αγγίξει την ατμόσφαιρα των αρχιτεκτονικών τους μεγαλουργημάτων. Θα'θελα και καποιες φορές να περπατούσα σε μικρά νησάκια, κάτω απο τα καλντερίμια τους να ξαποσταίνα εκει που  μυρίζει όλο το μέρος το άρωμα των νυχτολούλουδων  γεμίζοντας σε ευτυχία και συναισθήματα ιερά.

    Τέλος έπειτα απο μια κοπιαστική μέρα θα ήθελα να χαθώ στην αγκαλιά εκείνης, να χαζεύουμε τον έναστρο ουρανό και το σεληνόφως που κάνει τα κύμματα της θάλασσας να λαμπυρίζουν απο ευτυχία, και να καθόμαστε έτσι έως το πρωί.

    Αυτή θα ήταν η ευχή μου άγιε, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

- Το ξέρεις παλιέ μου φίλε ότι δεν είναι τίποτα για μένα να πραγματοποιήσω την επιθυμία σου αν είναι

αυτό που θα σε κάνει ευτυχισμένο, μα βαθιά μέσα σου γνωρίζεις ότι δεν τα επιθυμείς όλα αυτά συγκεντρωμένα σε μια ημέρα, κάθε μέρα για πάντα. Θα τα απαξίωνε στα μάτια σου η καθημερινή τους συναναστροφή με την αφεντιά σου, θα τα έκανε ευτελή σαν εκείνα τα άλλα τα μικρά που μας ταλανίζουν και στο τέλος θα τους γυρνόυσες την πλάτη. Όλα αυτά που αγαπάς με την ψυχή σου θα χαθούν και μαζί με αυτά θα χαθείς και εσύ.

- Έχεις δίκιο φίλε μου, ας πιούμε τουλάχιστόν στην υγεία όλων εκείνων που μας κάνουν να ζούμε γεμάτοι προσμονή και με την συνάντηση τους  να ακούμε την ψυχή μας να χαμογελά δυνατά. Στην υγειά τους λοιπόν και στην παντοτινή ευτυχία τους, αυτή είναι η ευχή μου για φέτος :)

Μελλοντικές αναμνήσεις απο μια Σοφίτα

Θέλω να μείνω σε μια σοφίτα ξύλινη, ένα παλιό διώροφο σπίτι να είναι απο κάτω μου, όπου τα σκαλιά θα τρίζουν από της ζωής τους τις εμπειρίες καθώς οι φίλοι μου θα οδεύουν προς την σοφίτα για να με συναντήσουν.

Μια σόμπα θα ζεσταίνει το παγερό το μέρος, γύρω γύρω της θα είναι στοίβες βιβλία απο συγγραφείς αγαπημένους και πολυδιαβασμένους Ντοστογιεφσκυ, Καζαντζάκη, Πεσσόα, Καμύ, Μπουκόφσκυ. Όλα αυτά γεμάτα σημειώσεις, απορίες - σημάδια στην ψυχή μου. Χαρτιά με σκίτσα πεταμένα και αυτά χάμω, θα δημιουργούν ένα ζωντανό κολάζ στο φθαρμένο ξύλινο μου πάτωμα. Πίνακες στους τοίχους θα ζεσταίνουν και αυτοί το δωμάτιο με τα χρώματα τους, πίνακες φτιαγμένοι απο τους καλύτερους ιμπρεσιονιστες και σουρεαλιστές. Δίσκοι στις ραφιέρες διαλεχτοί απο τα καλύτερα παζάρια θα με συντροφεύουν σε στιγμές ξεχωριστές μαζί με ένα καλό κρασί και μια όμορφη παρέα,

Τον κεντρικό ρόλο στον χώρο  όμως θα τον έχει ένα ολοστρόγγυλο φινιστρινι

βγαλμένο απο την πλώρη μιας  γολέτας, τοποθετημένο προσεκτικά στην δική μου την σοφίτα. Μεγάλο όπως θα'ναι θα γνέφει στις αχτίδες του ήλιου να μπουν στο δωμάτιο να το διασχίσουν και να μας γεμίσουν με θέρμη και χαρά. Το φινιστρίνι της στεριάς μου θα ανοίγει προσεκτικά, θα κανεί χώρο να μπορώ να κάθομαι στο πρεβάζι, να ποτίζω τους βασιλικούς μου και να χαζεύω την θέα προς το πάρκο,την ζωή την καθημερινή των άλλων των ανθρώπων, θα έρχονται και τα περιστέρια να κουρνιάζουν να τσιμπολογούν απο το ψωμί που θα τους πετώ καθώς θα ακούν μουσικές όμορφες. Θα είναι και εκεί ο σκύλος μου ο Koy να με τραβά να βγούμε έξω να περπατήσουμε στο πάρκο, να βρεί την φίλη του την Μίνα να σαλιαρίσει.

Και όταν τα βαρεθώ όλα αυτά θα του δώσω μια απο το παράθυρο μα την γη δεν θα την ακουμπήσω, θα αρχίσω να πετώ να συναντήσω τα πουλιά τα ταξιδιωτικά με προορισμό την θάλασσα προς τα κύμματα τα μεγάλα και ο Koy απο κάτω θα τρέχει χαρούμενος να μας προφτάσει.

Editorial: Χαίρομαι πολύ που απο το δωμάτιο του σπιτιού μου μπορώ να ταξιδέψω σε μέρη φανταστικά, μου δίνει χαρά μεγάλη, ανάλογη με ένα ταξίδι κανονικό. Καλά ταξίδια και σε εσάς!