18. Protomartyr - Under Colour of Official Right | Blogovision2014

Αλλαγές τελευταίας στιγμής στη λίστα με τα αγαπημένα της χρονιάς. Τώρα που σιγά σιγά ξεκαθαρίζεται το τοπίο τι πραγματικά άξιζε, πέρα απο το μέγεθος του ονόματος και πέρα απο το hype του δε γίνεται να μην ψηφίσεις αυτό το δίσκο που έχει ξετρελάνει τους πάντες και στα αυτιά σου απλώς δεν ακούγεται, ε με όλα αυτά και με τις κρυφές ματιές απο τις επιλογές των άλλων τα πράγματα αλλάζουν.

Έξω η Marissa Nadler ή ο Baxter Dury και μέσα οι Protomartyr.

Είναι αυτός ο post punk ήχος που δεν μπορώ να αντισταθώ, το αδύνατο μου σημείο. Και ο Παντελίδης  να έβαζε Post punk στοιχεία στον πόνο και το ντέρτι του, θα τον έβαζα κι αυτόν στην 20αδα.

Οι Protomartyr είναι κάτι παλικάρια απο το Michigan, έβγαλαν φέτος το δεύτερο τους δίσκο. Μια χαρά το πάνε. Όχι τίποτα που θα πεις ω ρε μανα μου τι δισκάρα είναι αυτή. Αλλά είναι τίμιοι για Αμερικάνοι. Είναι και αυτός ο ήχος που κολλάει απόλυτα με τις ηλιόλουστες ημέρες του χειμώνα. μια μέρα δηλαδη σαν τη σημερινή. 

Θα ψηφίσω και το εξώφυλλο ως το χειρότερο της χρονιάς.

Εδώ το ακούτε όλο ξανά και ξανά.

19. A victim of society- Distractions
20. Foxygen - ...and star power

19. Blogovision - A victim of society- Distractions

Αυτός ο δίσκος είναι φάση τσουκου τσουκου γκολ. Σιγά σιγά μας έριχναν σπόρια τραγουδιών σαν να είμαστε τα περιστέρια στο σύνταγμα, έτσι έχτιζαν το μύθο τους, το fabulous είχε το ύψος του empire state building και ήρθε εκείνο το ωραίο πρωινό του Απριλίου για να κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ απο τη Μαμά Τερέζα των Ελληνικών συγκροτημάτων Inner Ear records.

Απο τη μία σκοτεινό, απο την άλλη εκρηκτικό, σε κρατάει να το ακούσεις μέχρι το τέλος. Ήταν και εκείνη η παρουσία τους στo Plissken άλλο πράμα, εκείνη η εξωτερική σκηνη τελικά είχε τις περισσότερες εκπλήξεις. 

Κορυφαία στιγμή: 

20. Foxygen - ...and star power

20. Blogovision 2014. Foxygen - ... and star power

Ξεκινήσαμε και για φέτος. Τα Χριστούγεννα έχουν αποκτήσει μια διαφορετική υφή με τη Blogovision. Μια ανασκόπηση, ένας διάλογος γύρω απο τη μουσική. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε όλοι, σημασία έχει να ακούμε ο ένας τον άλλον.

Για φέτος θα ξεκινήσω με Foxygen. Σίγουρα δεν είναι ισάξιος με το ντεμπούτο τους. Λείπει εκείνη η έκπληξη του φρέσκου ήχου μιας πρωτοεμφανιζόμενης μπάντας. Αυτό έχει να κάνει κυρίως και με τον ακροατή. Για παράδειγμα ρωτήστε κάποιον δικό σας ποιος είναι ο αγαπημένος του δίσκος απο National. Πιθανότατα θα σας πει εκείνον που άκουσε για πρώτη φορά απο το συγκρότημα. Και αν σας πει κανένας πείτε του να πάει να Γ......

Στα των Foxygen, επέστρεψαν φέτος με νέο δίσκο. Αγαπάω Foxygen, έχουν μια ενέργεια αγνή, αυτό μου βγάζουν και μου αρεσει αυτή η αίσθηση. Με το φετινό δίσκο να είναι κάπως ανισόρροπος, αλλά με λαμπρές εξάρσεις, βλέπε How can you really , coscic vibrations. Έχει πέσει θάψιμο για το συγκεκριμένο δίσκο, ίσως δίκαιο ίσως άδικο. Θα δείξει η ιστορία. Ίσως εμφανιστούν και οι δισκοκριτικοί του μέλλοντος να αποφθανθούν ότι ήταν ένας δίσκος -  διαμάντι που το κοινό δεν ήταν ακόμη έτοιμο τότε να το ακούσει. Προσωπικά πάντως όσο περισσότερο το ακούω τόσο το συμπαθώ.

Παρακάτω η υπερκομματάρα Cosmic Vibrations

Ο Sebastien Tellier ήταν ΣεμπασΤέλειος

Η μουσική του Sebastien Tellier είναι αναμφισβήτητα καλή. Πολύ καλή.  Μια εξαίρετη αποτύπωση του ρετροφουτουρισμού στη μουσική. Η ατμοσφαιρικότητα του παλιού και οι ηλεκτρονικές πινελιές του αύριο.  Κι έτσι απλά δημιουργείται κάτι αδιευκρίνιστα όμορφο.  Ένα γνήσιο τέκνο του Serge Gainsbourg.



Και εδώ έρχεται η προσωπικότητα του Sebastien να δημιουργήσει ένα δημιουργικό χάος. Περπατώντας τις τελευταίες  ημέρες στο κέντρο της Αθήνας το μάτι δεν έλεγε να ξεκολλήσει από την  αφίσα της συναυλίας. Ο Sebastien Tellier πάνω σε ένα άλογο να σε περιμένει, να σου κάνει νόημα “έλα στο Fuzz,  και δεν θα χάσεις”. Η σοβαρή εικόνα της μουσικής του με την εικόνα από την αφίσα -κάπου δεν συμβάδιζαν αυτά τα δύο- κι αναρωτιόσουν τι θα αντικρίσουμε άραγε στο Fuzz.

Αρχικά οι Liebe ήταν εκεί για να ανοίξουν τη συναυλία , να κρατήσουν το κοινό ζεστό όπου και σε μεγάλο βαθμό τα κατάφεραν καθώς γέμιζε σιγά σιγά ο συναυλιακός χώρος. 

Όσοι είχαν παρευρεθεί στο Bios στη τελευταία του εμφάνιση το 2012 γνώριζαν τι εστί Tellier και οι υπόλοιποι φιλοπερίεργοι πήγαν για να μάθουν. Η επίσκεψη στο Fuzz τη Παρασκευή έλυσε κάθε απορία, και οι δύο αυτές εικόνες συνυπήρχαν μεταξύ τους, άλλοτε πάλευαν ποια θα επικρατήσει και άλλοτε συμβάδιζαν αρμονικά. Από τη μία η αλλοπρόσαλλη σκηνική του παρουσία με τα τεράστια μαύρα γυαλιά, τα μούσια και τη χίπικη αμφίεση, ασορτί με τις ξεσηκωτικές  χορευτικές κινήσεις και από την άλλη η σοβαρή  ευαίσθητη πλευρά, με αργόσυρτους ρυθμούς συνοδεία μας κιθάρας ή ενός πιάνου.

Ο ρυθμός άλλαζε διαρκώς, μία ακουγόταν το  ”Divine” με τον Tellier να δίνει ρεσιτάλ πάνω στη σκηνή κι έπειτα μια κιθάρα και η φωνή του, ένα μικρό διάλειμμα για να ζητήσει ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μιας και όπως ανέφερε σαν Γάλλος θα πρέπει να πίνει κόκκινο κρασί και έπειτα πάλι το show του συνεχιζόταν αδιάκοπο. Το κοινό λατρεύει τον Sebastien και εκείνος τους αντάμειψε προσφέροντας τους μια πολύ όμορφη συναυλία γεμάτη από τα καλύτερα του τραγούδια είτε στην αυθεντική μορφή είτε πειραγμένα (βλέπε “Kilometer)”. Κορυφαία στιγμή βέβαια η εκτέλεση του “La Ritournelle”, το πιο χαρακτηριστικό του τραγούδι, πώς να μην είναι άλλωστε; Το live έκλεισε με το καθιερωμένο encore όπου ακούστηκαν τα “Sexual Sportswear” και “Fingers of Steel” με τον  Tellier να εμφανίζεται με μια τεράστια χρυσή κάπα ώστε να μπορούμε όλοι να πούμε στο τέλος ότι έλαμψε κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Σίγουρα ήταν μία από τις καλύτερες φετινές συναυλίες.

* Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Popaganda.gr

** Το κείμενο είναι γραμμένο απο εμένα και οι φωτογραφίες απο τον Μανώλη Τσάφο / FOSPHOTOS

Να περιτριγυρίζεσαι απο ανθρώπους με την ίδια τρέλα

Να περιτριγυρίζεσαι απο ανθρώπους με την ίδια τρέλα. Αυτό είναι ευτυχία. Οι πιο τρελές σου συμπεριφορές να φαίνονται στο γύρω περιβάλλον σου απολύτως φυσιολογικές. Αντί να υπάρχει η κενή κριτική, να υπάρχει η προτροπή για να τις αναπτύξεις περισσότερο. Και που ξέρεις, κάτι πολύ καλό μπορεί να συμβεί. 

Αυτό συμβαίνει με όλους όσους ασχολούνται με τη μουσική, που η πρώτη κίνηση της ημέρας είναι να ανοίξουν το ραδιόφωνο, η μέρα να είναι γεμάτη μουσικές, στο δρόμο, στα ΜΜΜ, στο γραφείο, τα νέα της ημέρας να αφορούν κατά ένα μεγάλο ποσοστό τη μουσική. Ο καφές με τους φίλους να έχει να κάνει με το σχολιασμό των επίκαιρων μουσικών γεγονότων. Στο καφέ το ένα αυτί να είναι στη συζήτηση και το άλλο στο τι παίζει στο χώρο.

Όλοι έχουμε ενός είδους τρέλας, και θα πρέπει να το κρατήσουμε γερά να μην το αφήσουμε να το μολύνουν οι άλλοι, να βρούμε τρόπο να το αφήσουμε να αναπτυχθεί σε κάτι πολύ ωραίο.

Έτσι κι εγώ ξεκίνησα πάλι εκπομπές στον Indieground αυτή τη φορά. Έτσι για αναζωπυρωθεί το μουσικό πάθος. Εκεί που όλοι έχουν την ίδια τρέλα με τη μουσική. Δήλωσα και φέτος μέρος στη Blogovision. Εκεί που όλοι έχουν την ίδια και ακόμα παραπάνω τρέλα με τη μουσική. Και είναι ωραίος αυτός ο μικρόκοσμος όπου όλα φαίνονται τόσο απλά και αυτονόητα. 

Εδώ είναι η εκπομπή της πρώτης μέρας του Νοεμβρίου, παλιές και νέες αγαπημένες μουσικές. Μια προθέρμανση όσο θα φτιάχνονται οι λίστες για τη φετινή Blogovision. 

Sinnerman @ indiegroundradio.com 01.11.14 by Sinnerman on Mixcloud

Τελευταία Στροφή

Η τελευταία στροφή, η πιο κρίσιμη στροφή. Λίγο πριν το τέλος όλη η ένταση κορυφώνεται, περιμένοντας τον προορισμό. Δεν μπορείς να περιμένεις άλλο, θέλεις να βρεθείς μπροστά, παράλληλα ο φόβος ότι δεν θα τα καταφέρεις και όλα θα παραμείνουν ένα όνειρο, βρίσκεται εκεί.

Τελευταία στροφή πριν τις διακοπές. Η κούραση μιας ολόκληρης χρονιάς σε έχει καταβάλλει. Το βιολογικό ρολόι δονείται δίχως σταματημό. Σαν τα Φλαμίνγκος πρέπει να μεταναστεύσουμε κι εμείς στο απάγκιο των διακοπών, εκεί που ημερεύει η ψυχή, θα γεμίσει δύναμη για το δύσκολο χειμώνα που θα έρθει. Θα γεμίσει χαρούμενες στιγμές που η ανάμνηση τους μόνο χαμόγελα θα φέρνει.

Η μόνη σκέψη πλέον είναι οι διακοπές. Ο νους έχει γεμίσει γαλάζιο, ήδη νιώθεις την αίσθηση του νερού, την κρούστα απο το αλάτι καθώς ο ήλιος δύει. Η παραλία που στοιχειώνει με τον πιο όμορφο τρόπο τα όνειρα σου είναι εκεί, εκεί είναι και η σκέψη σου καρφωμένη σαν ένα ιστιοπλοϊκό που κρύβεται απο τον καιρό και γεύεται τα ασφαλή νερά. Μονάχα το κορμί απομένει να βρεθεί κι αυτό εκεί που πραγματικά ανήκει.

Μερικές στιγμές ακόμα.

Αναμένοντας το καλοκαίρι

Η μαγεία του κόσμου μέσα σε μια φωτογραφία.

Η ζέστη του καλοκαιριού, η απόλαυση της σκιάς, η απαλή αίσθηση της άμμου, μια δροσιστική βουτιά, μια βουτιά σε έναν διαφορετικό κόσμο μέσα απο τις σελίδες του βιβλίου σου, η ζεστασιά των σελίδων, το άγγιγμα  και η αίσθηση να κρατάς ένα βιβλίο, το απέραντο γαλάζιο, οι αποχρώσεις του γαλάζιου και ο εθισμός σε αυτές, το ιστιοπλοϊκό και η απόδραση στο απέναντι νησί, μια συναρπαστική βόλτα στο νέο και το άγνωστο.  

Πάντοτε το καλοκαίρι είναι ένα κλικ πιο όμορφο. 

*Η φωτογραφία τραβήχτηκε το καλοκαίρι του 2012 στα Κουφονήσια, σε ένα μεσημεριανό διάλειμμα αναμένοντας τη δεύτερη μέρα για το Up Festival. Είναι μακράν η πιο αγαπημένη φωτογραφία που έχω τραβήξει, για όλους τους παραπάνω λόγους που προανέφερα.