To indie δισκάκι της χρονιάς. Με το πιο όμορφο εξώφυλλο επίσης. Τα κάγκελα σε μια φωτογραφία δείχνουν μια έλλειψη ελευθερίας δίχως να γνωρίζεις όμως ποια πλευρά είναι εγκλεισμένη . Όμορφο στο σύνολο του, αυτά τα φωνητικά όμως δεν σε αφήνουν να αφήσεις το δισκάκι να παίζει ξανά και ξανά. Σου τρυπάνε τον εγκέφαλο σαν την κυρία που διαμαρτύρεται για την ουρά στην τράπεζα .
Η 70s αισθητική στα συν ή στα πλην, αναλόγως με τι κέφια ξυπνάς το πρωί .
Κορυφαίες στιγμές:
So Far, So Good
